ΡΙΚ 0 points: Η επανάληψη μιας αποτυχίας και το τέλος της δημόσιας τηλεόρασης

Μας τέλειωσε και φέτος η Eurovision. Ενα ανώδυνο πανηγυράκι που είναι όμως πρώτης τάξης ευκαιρία για να βρεθούν όλα τα μέλη της παρέας σ' ένα σπίτι και να το διασκεδάσουμε όλοι μας βλέποντας τηλεόραση. Αγαπημένη συνήθεια, δεν την αλλάζω με τίποτα κι ας είναι τα περισσότερα τραγούδια εντελώς απαράδεκτα.
Για την ελληνική και κυπριακή συμμετοχή δεν έχω να πω τίποτα μιας και δεν είναι το αντικείμενο μου, αλλά από προσωπικής απόψεως βρήκα και τα δύο τραγούδια μέτρια έως κακά, με αδιαμφισβήτητο νικητή την Δέσποινα Ολυμπίου. Εκείνος που έβγαλε το τραγούδι «Αν με θυμάσαι» ήταν ή προφήτης ή σεβάσμιο τρολ. Όσον αφορά τους «Κοζα Μόστρα», να το θυμάστε αυτό το όνομα. Γιατί πολύ απλά δεν θα τους ξανακούσετε.

"Don't listen to him! Eurovision can TOTALLY  build your career"

Για τους υπόλοιπους τώρα, η Γερμανία και η Ιταλία πήραν πολύ λιγότερα απ’ όσο άξιζαν τα τραγούδια τους, η μεν πρώτη γιατί  αυτή την στιγμή η παιδεραστία είναι πιο δημοφιλής απ’οτιδήποτε γερμανικό και η δε δεύτερη επειδή δυστυχώς ο κόσμος δεν εκτιμά τραγούδια που δεν έχει ιδέα για ποιο πράγμα μιλάνε. Ασχέτως αν είχε ωραία μουσική, στίχους που δεν ήταν μπούρδες και αξιοπρεπή παρουσίαση. Μιας και είμαστε εδώ, γιατί δεν σκέφτηκε ποτέ κανένας να βάλει υπέρτιτλους;
Η συμμετοχή της Δανίας με έχασε από την στιγμή που η τραγουδίστρια δήλωσε ότι προτιμά στην ζωή της να είναι ξυπόλυτη γιατί  «νοιώθει πιο κοντά στη φύση», αφού το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν το «αισιχτιρ μωρή, που να πατήσεις καμιά σπόντα να πάθεις τέτανο να καταλάβεις γιατί εφευρεθήκαν τα παπούτσια γαμώ τον δαρβινισμό μου μέσα».

I have issues

Τέλος, δεν μπορώ να μην σχολιάσω την ισλανδική συμμετοχή αφού ο τραγουδιστής ήταν διασταύρωση του Thor με τον Αριστο Μοσχοβάκη.

"Μην σταματαααααααααας στον θεό του κεραυνού να δίνεις βοήθειαααααα"

Το θέμα μου όμως σήμερα δεν είναι το κουτσομπολιό για τις συμμετοχές. Το θέμα μου είναι η ετήσια επανάληψη της παταγώδους αποτυχίας του ημικρατικού καναλιού να χειριστεί την επιτυχία του διαγωνισμού και γιατί αυτό είναι προάγγελος του οριστικού τέλους του τρόπου λειτουργίας της δημόσιας τηλεόρασης.  

*Hits gong for dramatic effect*

Να πούμε κάποια πράγματα για να βρισκόμαστε στην ίδια σελίδα. Ο τελικός της Eurovision δεν είναι απλά ένα τηλεοπτικό γεγονός. Είναι ΤΟ τηλεοπτικό γεγονός. Στην Κύπρο και στην Ελλάδα είναι εδώ και χρόνια το πιο παρακολουθούμενο τηλεοπτικό πρόγραμμα και κυρίως –κάτι που αφορά πρωτίστως διαφημιστές και μαρκετίστες- είναι πρώτο στην πολυπόθητη ηλικιακή ομάδα των 18-49 ενώ διασταυρώνει μορφωτικό επίπεδο και κοινωνική τάξη. H Eurovision είναι η συλλογική ονείρωξη όλων των καναλαρχών του κόσμου. 

Eurovision: Φέρνει περισσότερο κόσμο μαζί απ' ότι παρτούζα σε άσυλο σεξομανών

Την Παρασκευή ήμουν σε μπυραρία στην παλιά Λευκωσία και συζητώντας με τον μπαρμαν έμαθα κάτι εκπληκτικό. Η νύχτα του τελικού της Eurovision είναι μακράν η πιο ήσυχη της χρονιάς! «Αμα εσιει Champions League τελικό έχουμε παραπάνω γενέτζιες αλλά τες μέρες που εν η Eurovision δεν εσιει πλάσμα» μου είπε και δεν μπορώ να το εξακριβώσω, πολύ απλά γιατί έβλεπα Eurovision!  Το μοναδικό άλλο γεγονός που μπορώ να σκεφτώ που έχει παρόμοια απήχηση στη χώρα που προβάλλεται είναι το αμερικάνικο Superbowl, που οι διαφημίσεις του ειρήσθω εν παρόδω τιμολογούνται στα εκατομμύρια.

«Ο Σητσιμηχλα» ή πώς να κάνεις το χρυσάφι μολύβι

Πως χειρίζεται λοιπόν το ΡΙΚ αυτό το απίστευτο δώρο;  Προσπαθεί με νύχια και με δόντια να το πετάξει. 
Πρώτα απ΄όλα, το ΡΙΚ έχει μια εντελώς ακατανόητη επιμονή να κερδίσει ή να πάει καλά στον διαγωνισμό. Εκεί που η προτεραιότητα του κάθε λογικού τηλεοπτικού στελέχους είναι βεβαίως η μεγιστοποίηση του κέρδους από την διαφήμιση, στο ΡΙΚ  ασχολούνται με τρίχες. Μην βλέπετε τώρα που τους πήραν χαμπάρι και δεν τους αφήνουν αχαλίνωτους να ξοδεύουν όσα θέλουν. Πριν το 2008 η συμμετοχή της Κύπρου έπαιρνε σβάρνα τις ευρωπαϊκές  χώρες για «προώθηση» και τα έξοδα των πολυπληθέστατων αποστολών (ε, να μην πάρουμε και τα παιδιά μας;) τα φόρτωναν στον προϋπολογισμό. Χώρια οι συμβουλάτορες για την εμφάνιση στον διαγωνισμό που αδροπληρώνονταν. 

"Ναι καλέ. Ριχτε δυό βαρέλια στο βάθος και κοπανάτε τα σαν υστερικοί. Δυο χιλιάδες ευρώ please"

Προσέξτε όμως: Χρειάζεται η Κύπρος να διατηρήσει μια άλφα καλή εμφάνιση, για να διατηρήσει το κοινό του ο διαγωνισμός. Στο ΡΙΚ το είχαν γαμήσει όμως εντελώς.
 Εσχάτως αποφάσισαν ότι είναι καλή ιδέα να συμφιλιωθούν με τον 21ο αιώνα και προχώρησαν με την προφανή λύση. Άφησαν δισκογραφική εταιρεία να επιλέξει τραγούδι και διαγωνιζόμενο και να επωμισθούν πλήρως τα έξοδα προώθησης. Αποτέλεσμα ήταν το «La la love» της Ηβης Αδάμου.

Το δεύτερο καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν των Κοκκινοχωριών

Φέτος νομίζω δεν ενδιαφέρθηκε κανένας, εξ’ ου και η Ολυμπιου αλλά θα σας γελάσω.
Και στο εγχώριο μέτωπο; Το Τμήμα Διαφήμισης του ΡΙΚ απλά ανέβαζε λίγο τις χρεώσεις για τις διαφημίσεις και περίμενε την EBU να τους στείλει τα slot για να ξέρουν που να χωρέσουν την κάθε μια. Αυτάαααα. Άνευ σχεδίου, άνευ σωστού προγραμματισμού και κυρίως άνευ φαντασίας.
Μιλώντας για παντελή έλλειψη φαντασίας, είδατε εκείνο το αφιέρωμα του Λούκα Χάματσου για τα βίντεοκλιπ; Νομίζω είναι το πιο πρόχειρο πράγμα που είδα στην τηλεόραση τελευταία, συμπεριλαμβανομένου της επιστροφής της Πόπης και της Αντζελας στον Extra. Θα εκπλαγώ ιδιαίτερα εάν τα μαντήλια που άλλαζε ο Χάματσος δεν κόστιζαν περισσότερο από την όλη παραγωγή.

Pictured: NOT the worst thing on TV

Που είναι η φαντασία; Που είναι το έξτρα βήμα; Το ΡΙΚ βρίσκεται μέσα σε χρυσωρυχείο και αντί κασμά χρησιμοποιεί κουτάλι.

Off the top of my head

Ορίστε κάποιες ιδέες που είναι εντελώς πρόχειρες. Γιατί δεν διοργανώνεται «Εβδομάδα Eurovision"; Ο κόσμος ψοφά για τέτοια πράγματα και η τηλεθέαση είναι δεδομένη! Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο είναι οι μέρες του διαγωνισμού. Γιατί το ΡΙΚ να μην προγραμματίσει ειδικές εκπομπές την Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή; Αυτόματα έτσι αυξάνεται ο διαθέσιμος χρόνος για διαφήμιση στο διπλάσιο! Από υλικό δόξα σοι! Παρασκήνια των ημιτελικών, συμμετοχές που ξεχώρισαν, αναδρομή σε παλιότερες Eurovision, καλεσμένοι στο στούντιο παλαιότεροι συμμετέχοντες και δεν συμμαζεύεται. Και το καλύτερο; Όλα αυτά Δ-Ω-Ρ-Ε-Α-Ν! H EBU παραχωρεί τα πνευματικά δικαιώματα στους κατά τόπους τηλεοπτικούς σταθμούς για να κάνουν ότι θέλουν! 
Άσε που θα ποδοπατιούνται οι χορηγοί. Μπορώ να κλείσω για χορηγό σ’ αυτές τις εκπομπές την Pizza Hut ακόμα κι αν πήγαινα στο ραντεβού μόνο με κόκκινο λαμέ στρινγκ και μια επιγραφή που να λέει «Ο Κωστής που τα γκάζια».

Εχει κανένας μαρκαδόρο; Im halfway there

Ρίχνεις και κάνα δυό Mac στο πλατώ, πίνεις κι ένα καφεδάκι Starbucks, δροσίζεσαι με Coca-Cola και έχει αρκετά λεφτά από την τοποθέτηση προϊόντος για να χρηματοδοτήσεις και του χρόνου τις εκπομπές. Χωρια οι διαφημίσεις. 
Η παραγωγή των εκπομπών μπορεί να δοθεί και μερικώς σε ιδιωτικές εταιρείες παραγωγής. Έτσι κι αλλιώς, ότι έχει ψηλή τηλεθέαση στο ΡΙΚ είναι προϊόν εξωτερικής παραγωγής. Εννέα από τις 10 πρώτες θέσεις στους πίνακες της Nielsen ανήκουν στο ΡΙΚ. Δεν τους φταίει κανένας αν δεν μπορούν να εκμεταλλευτούν την επιτυχία τους.
Τώρα που το σκέφτομαι, γιατί να μην δώσουν την επιμέλεια της παραγωγής εξ’ ολοκλήρου στην εταιρεία που γυρίζει τις «Πατάτες»*; Ταλέντο έχουν και ο Λώρης και η παρέα του είναι πρώτης τάξης κράχτες για τις εκπομπές. Άσε που μπορούν να μην τους πληρώσουν σεντ. Να κάνουν μαζί τους συμβόλαιο που να λέει ότι θα πάρουν το 15% από τις διαφημίσεις που θα φέρουν (γιατί θα τους χρεώσουν και την αναζήτηση διαφημίσεων) και οι ιθύνοντες του ΡΙΚ θα γύρουν πίσω στις αναπαυτικές τους καρέκλες και θα δουν το χρήμα να ρέει χωρίς να σηκώσουν το δαχτυλάκι τους. H εταιρεία παραγωγής θα έχει κίνητρο να κάνει όσο καλύτερη δουλειά μπορεί και να φέρει όσες περισσότερες διαφημίσεις μπορεί για να πληρωθούν αδρά αλλά να έχουν και «πάτημα» για να αναλάβουν του χρόνου, το ΡΙΚ θα υπερπολλαπλασιάσει τα έσοδα του χωρίς κανένα κόστος και ο κόσμος θα χαρεί με το αναβαθμισμένο παρεχόμενο προϊόν.

"Αυτη η δουλειά του Διευθυντή Προγραμμάτων είναι πολύ πιο εύκολη απ΄ότι νόμιζα"

Κι αυτά δεν είναι καν καλές ιδέες! Είναι από αυτές που παίρνεις στον creative director όταν σου ζητά εισηγήσεις, για να σου απαντήσει «ωραίες ιδέες αλλά πολύ συνηθισμένες, θέλω κάτι out of the box». 
Η απλότητα των εισηγήσεων μας φέρνει και στην επόμενη ερώτηση: Γιατί δεν είδαμε τέτοιες πρωτοβουλίες από το ΡΙΚ; Η απάντηση βεβαίως είναι και ο λόγος που οι μέρες του τρόπου λειτουργίας της δημόσιας τηλεόρασης  φτάνουν στο τέλος τους.

Το ασμα των Doors και η μοναδική διέξοδος

Αν και ο κυπραίος είναι γνωστός ως το μοναδικό ον που γνωρίζει τα πάντα, δεν είμαστε πιο έξυπνοι απ΄ εκείνους που ασχολούνται χρόνια με τον διαγωνισμό.Ο λόγος που δεν είδαμε τέτοιες ιδέες, που δεν είδαμε καν οποιαδήποτε προσπάθεια αξιόλογη είναι επειδή το ΡΙΚ έχει μια δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.
 Έστω ότι εσύ έχεις τέτοιες ιδέες και θέλεις να τις εισηγηθείς. Γιατί να μπεις στον κόπο όταν α) εκείνοι που θα έπρεπε να έχουν τις καινοτόμες  εισηγήσεις πολύ απλά δεν ενδιαφέρονται β) θα στοχοποιηθείς ως ο τύπος που θέλει να βάλει περισσότερη δουλειά στους υπαλλήλους και γ) η μοναδική σου ανταμοιβή θα είναι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη (αφού οι μισθολογικές κλίμακες ορίζουν ακριβώς το πόσα πρέπει να παίρνεις) ενώ θα δεις και τον ανάξιο συνάδελφο σου να παίρνει προαγωγή γιατί όταν εσύ σκοτωνόσουν να κάνεις καλή δουλειά εκείνος έπαιρνε σβάρνα τις κομματικές εκδηλώσεις. 

"Πω πω! Κάτουρο είναι αυτό;! Μουτς μουτς"

Το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι  και την ευθύνη για αυτή την κατάντια φέρουν σχεδόν αποκλειστικά οι εκάστοτε γενικοί διευθυντές. Αν το job description του γενικού του ΡΙΚ ήταν να παρίσταται σε εκδηλώσεις και να βάζει υπογραφή σε συμβόλαια, το κάνω κι εγώ και με το 10% των απολαβών του υφιστάμενου. Απ’ εκεί και πέρα, φέρει ευθύνη το Διοικητικό Συμβούλιο (keyword, διοικητικό) αλλά και το Τμήμα Διαφήμισης και Marketing (που εάν δεν με απατά η μνήμη μου είναι ακέφαλο τα τελευταία δέκα χρόνια επειδή τι να κάνεις τον επικεφαλή της διαφήμισης σε τηλεοπτικό σταθμό; Δεν είναι λες και ζεις από τις διαφημίσεις) που δεν κάνουν τίποτα για να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της εποχής.
Ευθύνη όμως έχουν και όσοι ασχολούνται με την Eurovision γενικά. Περισσότερο λόγω της στάσης του «δεν είναι δική μου δουλειά οι διαφημίσεις, ας ασχοληθούν εκείνοι που πληρώνονται» που είναι μεν βάσιμο αλλά εν όψει του χάους, εκείνοι με το περισσότερο φιλότιμο θα πρέπει να κρούσουν τουλάχιστον των κώδωνα.
Μπορεί όμως να συνεχίσει έτσι ο σταθμός; Όπως δείχνουν οι πιο πρόσφατες εξελίξεις, όχι. Τα όργανα άρχισαν ήδη να παίζουν. Ο προϋπολογισμός πρέπει να μειωθεί δραματικά, οι απολύσεις είναι σχεδόν σίγουρες ενώ συζητείται και η τιτάνιων διαστάσεων βλακώδης εισήγηση να καταργηθούν οι εξωτερικές παραγωγές, το μοναδικό πράγμα που αποφέρει έσοδα στο σταθμό. 

"Γιατρε έχω έναν κάλλο. Μπορείτε να μου κόψετε και τα δύο πόδια παρακαλώ;"

Το ΥΠΕΣ συζητά την κατάργηση της μιας ψηφιακής πλατφόρμας, αποδεικνύοντας περίτρανα για ακόμα μια φορά ότι η μοναδική δουλειά που είναι ντροπή είναι ο πολιτικός, ενώ ο Αβέρωφ Νεοφύτου εισηγήθηκε πρόσφατα την αποκοπή των διαφημίσεων. Θέση με την οποία τυγχάνει να συμφωνώ αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ενώ εγώ είχα στο πίσω μέρος του μυαλού ένα καλύτερο μέλλον για το ΡΙΚ ο κ. Νεοφύτου φαίνεται απλά να εξαργυρώνει χάρες. Το ενδιαφέρον του για το ΡΙΚ είναι τόσο ύποπτο που κανονικά θα έπρεπε να στέκει σε παράταξη μαζί με τον Kevin Spacey.

"Hand me the ads you fuckin cocksucker!"

Υπάρχει λύση όμως για το ΡΙΚ; Ίσως. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει με βεβαιότητα. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η όποια λύση προκύψει (που να θέλει να εξασφαλίσει βιωσιμότητα και το μέλλον έτσι; Όχι να εξασθενήσει τον σταθμό για να τον αγοράσει ο μεγαλύτερος πλειοδότης) προϋποθέτει ρηξικέλευθα μέτρα. Αρχής γενομένης με την μείωση κατά 30-40% των απολαβών των ψηλά αμειβόμενων, σχέδιο εθελούσιας εξόδου, απόλυση πλεονάζοντος προσωπικού, μείωση της τάξης του 10% για όλους, κατάργηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πλεονεκτημάτων και ούτω καθ΄ εξής. Κι αυτό είναι το καλύτερο σενάριο. Το χειρότερο είναι να οδηγηθεί μεθοδικά το κανάλι σε χρεωκοπία για να γίνει βορά ενός επιχειρηματία που θα απολύσει την επομένη το μισό προσωπικό. 
Τελειώνω με το τραγούδι που ήταν η σπουδαιότερη ευκαιρία που είχαμε για διάκριση στην Eurovision. Ήμασταν πολύ κοντόφθαλμοι τότε, αλλά μπορούμε να επανορθώσουμε το λάθος.

*σ' έκοψα ρε για μαλάκα. Μην ακούσεις καμιά καλή ιδέα, αμέσως να αποδώσεις κίνητρα. Δεν έχω καμία απολύτως σχέση ούτε με τον ηθοποιό ούτε με την εταιρεία παραγωγής. Απλά είναι οι πιο πετυχημένοι τωρα. I call 'em how I see 'em.

Μια ψεύτικη φωτογραφία και γιατι δεν πρέπει να χάφτετε ότι σας σερβίρουν

Με το που θα τελειώσεις να διαβάζεις αυτό το κομμάτι δύο πράγματα μπορεί να συμβούν. Είτε που θα αναφωνησείς "ασιχτιρ έπεσα θύμα, καλά θα κάνω να προσέχω άλλη φορά" είτε που θα πεις "δεν γαμιέσαι ρε επιδεικτικό καθήκι που θα μας πουλήσεις πνεύμα". Αν είσαι στο πρώτο γκρουπ, συγχαρητήρια: είσαι ενήλικας, με πλήρη γνώση των περιορισμών σου σαν άνθρωπος και αρκετά ώριμος για να αποδεχτείς ότι δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος βλάκας για να κάνει ένα βλακώδες λάθος. Αν εισαι στο δεύτερο γκρουπ, no worries. Δεν είσαι αρκετά ώριμος για να καταλάβεις ότι είσαι ανώριμος και γω δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με παιδιάσματα, so we cool.
Πάμε όμως στο θέμα μας. Είμαι σίγουρος ότι είδες αυτή την φωτογράφια είτε σε email είτε στο Facebook.

H ιστορία που συνοδεύει την φωτό είναι η εξής: Αυτό είναι ένα ορφανό παιδάκι από το Ιρακ που ζωγράφισε την μητέρα του στο πάτωμα και κοιμήθηκε στην αγκαλιά της. Συγκινητικότατη ιστορία. Επίσης, είναι εντελώς μπούρδες.
Πρώτα απ΄όλα, η φωτογραφία είναι εξόφθαλμα στημένη. Βλέπετε τον τρόπο που οι σκιές πέφτουν για να τονίσουν την τραγικότητα της στιγμής; Αυτό χρειάζεται τεχνητό (ή τουλάχιστον ελεγχόμενο) φωτισμό και εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας. Δεν μπορώ να είμαι 100% βέβαιος, αλλά νομίζω ότι οι αντανακλαστήρες, οι προβολείς και οι επαγγελματικές φωτογραφικές μηχανές δεν είναι standard εξοπλισμός για ορφανοτροφεία σε εμπόλεμες περιοχές.
Και ακόμα για την περίπτωση που ο φωτογράφος τυγχάνει να είναι εξαιρετικά ταλαντούχος, θα πρέπει επίσης να είναι ο πιο ψηλός άνθρωπος στον κόσμο. Η φωτογραφία τράβηχτηκε από κάποιον που ήταν τουλάχιστον ένα μέτρο πιο πάνω από την λάμπα του ταβανιού.

Or, you know

Ποιά είναι λοιπόν η πραγματική ιστορία; Οι θολές άκριες των αντικειμένων και η μαυρη γραμμή στο βάθος "φωνάζουν" ότι αυτό είναι still από video. Που κατ' ακρίβειαν είναι. Πρόκειται για μια σειρα από PSA (Public Service Announcements) για την ιρακινή κρατική τηλεόραση. Το θέμα τους δεν το γνωρίζω μιας και δεν μιλώ αραβικά και δεν με ενδιαφέρει κι ιδιαίτερα.
Αν νιώθετε άσχημα σε περίπτωση που ξεγελαστήκατε, no worries. Εδώ το Associated Press δέχεται πυρά γιατί η φωτογραφία που βράβευσε για το 2012 παίζει να είναι αποτέλεσμα Photoshop. Εμείς θα γλιτώναμε;
Για όσους πιστεύουν ότι θέλω να πουλήσω πνεύμα, να σας πληροφορήσω ότι κάποτε έβαλα αβγό στο microwave γιατι βαριόμουν να το βράσω. Δεν τέλειωσε καλά.

Εκείνο που με ενοχλεί όμως δεν είναι το πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να ξεγελαστεί από μια φωτογραφία. Εκείνο που με ενοχλεί είναι το όσο αβασάνιστα έχαψε ο κόσμος το ψέμα. Χρειάστηκα κυριολεκτικά 5 λεπτά για να βρω την ιστορία πίσω από την φωτογραφία. Ενα google image search με έφερε σε φόρουμ στο reddit και μπουμ. Διαβασα λίγα από τα comments, ακολούθησα τις πηγές και έφτασα στην πραγματική ιστορία..
Οποιοσδήποτε μπορούσε να το κάνει αυτό. Πολύ λίγοι όμως το έκαναν γιατί κάποτε μια ωραία ιστορία είναι πολύ καλύτερη από μια πεζή αλήθεια. Τα γεγονότα όμως δεν γίνεται να διαμορφώνονται βάσει των δικων μας προτιμήσεων.
Με ενοχλεί που ο κόσμος δέχεται μ' αυτή την ευκολία ότι είδηση του παρουσιάσουν. Γιατί μια ψεύτικη φωτογραφία δεν είναι τίποτα. Τι γίνεται όμως όταν δέχεται ειδήσεις που δεν είναι τεκμηριωμένες ή καλά ερευνημένες; Τι γίνεται όταν διαμορφώνουμε απόψεις βάσει όχι των γεγονότων αλλά εκείνων που επιλέγουν ως γεγονότα; Δεν είμαι πολιτικός επιστήμονας ή κοινωνιολόγος αλλά άμα μια ομάδα ανθρώπων είναι τόσο δεκτική στο ψέμα, είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάποιος επιτήδειος θα θελήσει να το εκμεταλλευτεί.
So. Επιτρέφοντας στην αρχή, μπορείτε να νευριάσετε γιατί ξεγελαστήκατε και να ψάχνετε από δω και στο εξής την κάθε είδηση, ή μπορείτε να νευριάσετε μαζί μου. Your choice.
Εγώ προσωπικά δεν ξανάβαλα αυγό στο microwave.

Hot Trailer Sunday!

Ρε δεν πα ναναι Κυριακή του Πάσχα, το "HTS" είναι εδώ!



Violet and Daisy

Δύο κορίτσια, η Violet και η Daisy είναι εντελώς ασυνήθιστα. Από την μια είναι δύο εντελώς φυσιολογικά κορίτσια από την άλλη όμως είναι επαγγελματίες δολοφόνοι! Οταν πληρώνονται για να δολοφονήσουν τον νέα τους στόχο κάτι δεν πάει καλά, αναγκάζοντας τις να επανεκτιμήσουν την στάση που κρατούσαν μέχρι σήμερα. Στα συν οι Danny Trejo και ο γνωστός από την σειρά "Sopranos",  James Gandolfini.


Tiger Eyes

Η Davey είναι μια έφηβη κοπέλα που μετακομίζει από το Atlantic City σε μια επαρχιωτική πόλη στο Νέο Μεξικό. Αδυνατώντας να ταιριάξει στο καινούργιο της περιβάλλον, η μικρή κατευθύνεται όλο και περισσότερο προς το κενό. Μέχρι που γνωρίζει έναν νεαρό ινδιάνο ονόματι Wolf που θα αλλάξει την ζωή της. Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Judi Blume.


Prince Avalanche

Το "Prince Avalanche" είναι remake του ισλανδικού "Either Way" και είναι μια dramedy για δύο τύπους που εργάζονται στα δημόσια έργα. Τον Alvin (Paul Rudd) και τον αδελφό της γυναίκας του Lance (Emile Hirch) που αναγκάζονται να δουλέψουν μαζί στην ερημιά, μπογιατίζοντας σημάνσεις στους δρόμους μιας περιοχής που κάηκε από δασική πυρκαγιά. Αν και οι δύο τους είναι εντελώς διαφορετικοί, στο τέλος καταφέρνουν να βρουν τα κοινά τους σημεία και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μια δυνατή φιλία.

Μr Pip

Τρεις λέξεις. Hugh-fucking-Laurie! ΥΕΑΗ ΒΑΒΥ! O εικονικός "Dr House" επιστρέφει σε μια ταινία που έχει παρασκήνιο τον πόλεμο και την απόδραση από την πραγματικότητα. Ο Laurie παίζει τον Mr Watts, έναν άγγλο κάτοικο ενός νησιού στην Παπούα-Νεα Γουινέα, που αναλαμβάνει να διδάξει τα παιδιά ενός χωριού αγγλική λογοτεχνία, διαβάζοντας τους το αριστούργημα του Charles Dickens, "Great Expectations". Από το βιβλίο προήλθε και το όνομα της ταινίας (Pip είναι ο πρωταγωνιστής). Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Lloyd Jones, το "Mr Pip" είναι μια από τις ταινίες που απλά δεν χάνονται φέτος!

Pacific Rim (WonderCon Trailer)

Ολοκαίνουργιο trailer από το απόλυτο summer blockbuster "Pacific Rim", που προβλήθηκε στο "WonderCon". Στο εγγύς μέλλον η ανθρωπότητα απειλείται από τεράστια τέρατα ονόματι Kaiju (που στα ιαπωνέζικα σημαίνει κυριολεκτικά μεγάλο τέρας) και ο μοναδικός τρόπος να τα πολεμήσουμε είναι με τεράστια ρομπότ που πιλοτάρονται από ανθρώπους. Σε μια ταινία του Guillermo Del Torro δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει ο αγαπητός Ron Perlman που παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Ο Perlman αυτή την εποχή παίζει στη σειρά του FX "Sons of Anarchy", στην οποία πρωταγωνιστεί ο Charlie Hunnam που έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο "Pacific Rim"! Κάποιοι μπορεί να τον θυμάστε από το "Green Street Hooligans" με τον Elijah Wood. Πριν να κυκλοφορήσει το έργο νομίζω πρέπει να γράψω ένα ποστ αφιέρωμα στα kaiji, που στην Ιαπωνία είναι ένα ξεχωριστό είδος κινηματογράφου εντελώς. Το γνωστότερο τέρας που ξεπήδησε απ΄εκεί; Ο Godzilla φυσικά!

6 πράγματα που δεν ξέρατε για τις ταινίες του Tarantino

True story. Καθόμουν τη Δευτέρα και αποφάσισα να δω "Reservoir Dogs" και "Pulp Fiction". Λατρεύω Ταραντίνο, αγαπημένος σκηνοθέτης, και είχε καιρό να δω αυτά τα διαμάντια. Κατεβάζω τις ταινίες, απλώνω μπροστά από τον κομπιούτορα και αφήνομαι στο βίαιο και πολυεπίπεδο σύμπαν του ταλαντούχου σκηνοθέτη. Τελειώνω τον μαραθώνιο και κατευθύνομαι σαν ζόμπι στο ψυγείο για να τραφώ, σκεπτόμενος τι θα έκανα εάν ήμουν στο ίδιο δωμάτιο με τον Jules.

Θα έκλανα μέντες πιθανότατα

Μετά το δείπνο λέω να κάτσω να δω τι έχει το Nova. Ι shit you not, μόλις άναψα την τηλεόραση από το Nova Cinema 1 είχε ξεκινήσει το "Kill Bill Vol.1" και ακριβώς μετά το "Kill Bill Vol.2" επειδή ήταν τα γενέθλια της Uma Therman και το κανάλι είχε αφιέρωμα στις ταινίες της! Βεβαίως και έκατσα να τα δω και μόλις έκλεισα αισίως ένα οκτάωρο γεμάτο Tarantino, δύο πράγματα σκέφτηκα. Πρώτον , για κάποιο λόγο ήθελα να κάνω κάτι εξαιρετικά βίαιο και δεύτερο, γιατί δεν κάθομαι να γράψω ένα ποστάκι σχετικό; Ετσι, ακριβώς μετά που τέλειωσα να στραγγαλίζω το δευτερο μου θύμα, έκατσα κάτω να γράψω για σας κάποια πράγματα για τις ταινίες του Tarantino που δεν τα ξέρατε πιο πριν! Εννοείται ότι υπάρχουν spoilers έτσι αν θέλετε δείτε τις ταινίες πρώτα. Πάμε.


Η "υπογραφή" του Tarantino είναι το "trunk shot" και είναι σε κάθε ταινία

Αν και ο ίδιος δεν το παραδέχεται, εν τούτοις το συγκεκριμένο shot είναι παρών σε κάθε του ταινία. Το "trunk shot" είναι ακριβώς ότι λέει το όνομα του. Είναι λήψη μέσα από το καπώ του αυτοκινήτου ή ότιδήποτε άλλο σε εξαιρετικά χαμηλή γωνιά. Και για του λόγου το αληθές:

From Dusk til' Dawn

Reservoir Dogs

Pulp Fiction

Jackie Brown

Kill Bill

Death Proof

Inglourious Basterds

Django Unchained

Το trunk shot δεν είναι εφεύρεση του Tarantino αλλά ο τρόπος του να αποδώσει σεβασμό σε παλιότερες ταινίες που έβλεπε όταν μεγάλωνε.


Όλες οι ταινίες του Tarantino διαδραματίζονται σε δύο ξεχωριστούς κόσμους


Ενας από τους πιο βασικούς λόγους γιατί αγαπώ τον Tarantino τόσο πολύ είναι επειδή είναι geekουλας του κερατά και λατρεύει τη λεπτομέρεια. Ο άνθρωπος γεννήθηκε αγαπώντας τις ταινίες και τα δικά του πονήματα είναι γεμάτα, ΓΕΜΑΤΑ, από pop culture references και αναφορες προς παλιότερες ταινίες. Οι ταινίες του Tarantino είναι παράδεισος για όλους τους σινεφίλ που αρέσκονται στο να αναζητούν τις μικρές λεπτομέρειες. Οι ταινίες του βρίθουν από μικρά-μικρά easter eggs που δεν επηρεάζουν την πλοκή αλλά διασκεδάζουν τους φαν.
Ο Tarantino όμως το παίρνει ένα βήμα πάρακατω.

Αυτό το βήμα συγκεκριμένα

Όλες οι ταινίες του Tarantino διαδραματίζονται σε δύο πολύ συγκεκριμένα σύμπαντα που έχουν σχέση μεταξύ τους αλλά μόνο λίγοι χαρακτήρες μπορούν να πηγαινοέρχονται. Τα δύο σύμπαντα, όπως είναι ευρέως γνωστά στους φαν, ονομάζονται "the realer than real" και το "movies movie". Το τελευταίο είναι το σύμπαν στο οποίο διαδραματίζονται το "Kill Bill" και το "From Dusk til' Dawn", όπου η δράση είναι εντελώς over the top και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη πραγματικότητα.

Νο! Really?!

Τώρα θα μου πεις, "καλά ρε φίλε και η υπόθεση στα υπόλοιπα έργα είναι ρεαλιστική;". Ε κοίτα. Δεν είπα ότι είναι ντοκιμαντέρ αλλά τουλάχιστον στο "Inglourious Basterds" δεν βρίσκεις βρικόλακες και χέρια που άμα τα κόψεις βγάζουν αίμα όπως το συντριβάνι στη Fontanta di Trevi.
Πέραν όμως αυτού, οι υπόλοιπες ταινίες διαδραματίζονται στο "realer than real" συμπαν και οι συνδέσεις μεταξύ τους θα σας στείλουν. Ετοιμοι;
Ο Vincent Vega του "Pulp Fiction" και ο Vic Vega του "Reservoir Dogs" είναι αδέλφια. Ο Tarantino μάλιστα δήλωσε ότι είχε σκοπό να κάνει μια ταινία με πρωταγωνιστές τους Madsen και Travolta για τις περιπέτειες των αδελφιών αλλά ο χρόνος τον πρόλαβε αφού πλέον οι δύο ηθοποιοί έχουν μεγαλώσει πολύ.
Ο Mr White (Harvey Keitel) στο "Reservoir Dogs" κάνει αναφορά σε μια γκόμενα που είχε στη γενέτειρα του, με το όνομα Alabama. Για όσους το παρακολουθήσατε, Alabama είναι το όνομα του γυναικείου χαρακτήρα (Patricia Arquette) στη ταινία που έγραψε ο Tarantino "True Romance". Και αυτή δεν είναι η μοναδική σχέση όπου εμφανίζεται το "True Romance". Στο "Inglourious Basterds" ο χαρακτήρας του Eli Roth ονομάζεται "The Bear Jew" και έχει μια ιδιαίτερη αγάπη για ρόπαλα.

Batter up, bitch

To πραγματικό του όνομα στη ταινία όμως είναι Donny Donnowitz και ο Τarantino αποκάλυψε ότι όντως είναι πατέρας του Lee Donnowitz, του πρεζάκια παραγωγού ταινιών στο "True Romance". Θέλετε κι άλλο; Στο "Pulp Fiction" οι Jules και Vincent χρειάζονται την βοήθεια του Wolf για να ξεφορτωθούν ένα πτώμα πριν να επιστρέψει η γυναίκα του Tarantino, Bonnie, από την νυχτερινή βάρδια στο νοσοκομείο. Στο "Reservoir Dogs" ο Νice Guy Eddie λέει ότι γνωρίζει μια νοσοκόμα ονοματι Bonnie. Υπάρχουν πολλές τέτοιες αναφορές και μοναδικό σκοπό έχουν να δείξουν ότι οι ταινίες του Tarantino διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν.
Υπάρχουν μόνο δύο χαρακτήρες που μπορούν να κινηθούν ανάμεσα στα δύο σύμπαντα. O σερίφης Earl McGraw και ο γιός του Edgar.

Say hi boys

Η πρώτη εμφάνιση των McGraws ήταν στο "From Dusk til' Dawn" όταν κατά λάθος έπεσαν πάνω στους δολοφονικούς Gecko Brothers (Τarantino και Clooney).

Ο γιός του Edgar έπαιξε και στις τρεις ταινίες της τριλογίας (οι άλλες δύο είναι απαράδεκτες, μην διανοηθείτε καν) όπου έκανε και αναφορά στον πατέρα του. Οι McGraws επίσης είναι αυτοί που ερεύνησαν το μακελειό που έγινε στην εκκλησία που θα παντρευόταν η Beatrix Kiddo στο "Kill Bill".

Godamn pa!

O Earl έπαιξε επίσης στην συνεργασία του Tarantino με τον Rodriguez* στο "Grindhouse". Στο κομμάτι "Planet Terror" ο Earl αναγκάζεται να σκοτώσει την γυναίκα του και στο τέλος σώζει την πρωταγωνίστρια ενώ στο δεύτερο μισό, το "Death Proof", επισκέπτεται το νοσοκομείο με το γιό του σε αναζήτηση ενός δολοφόνου.

Σας νιώθω να ρωτάτε: "Και από που προήλθαν αυτοί οι τύποι;". Από την Αυστραλία απαντώ, αν λάβουμε υπόψη ότι ο ηθοποιός παίζει έναν αυστραλό μετανάστη που αφήνει κατά λάθος ελεύθερο τον πρωταγωνιστή στο "Django Unchained"!

Dumbass

Και επειδή δεν είναι Tarantino αν δεν είναι εντελώς fucked up, τους ρόλους του πατέρα και γιου παίζουν ο Michael Parks και James Parks που είναι βεβαίως πατέρας και γιός!
O μοναδικός άλλος χαρακτήρας που πάει από ταινία σε ταινία είναι ο χαρακτήρας του "Wolf" (Harvey Keitel) στο "Pulp Fiction".

"My name is Wolf. I solve problems"

Ο Tarantino ανακοίνωσε ότι ο Wolf θα εμφανιστεί τουλάχιστον σε μια ταινία του "movies movie universe". Η μοναδική που ξέρω ότι έχει στα σκαριά είναι η συνέχεια του "Kill Bill" οπόταν μπορεί στο μέλλον να τον δούμε στο πλευρό της Uma Therman.
Ακόμα αμφιβάλεις ότι κάποιες από τις ταινίες του είναι ταινίες μέσα σε ταινίες; Hold on to your seat.

Το "Kill Bill" είναι η αποτυχημένη τηλεοπτική σειρά της Mia Wallace στο "Pulp Fiction"

Είδατε το "Kill Bill"; Θυμάστε την συζήτηση που είχαν Travolta και Therman όταν βγήκαν ραντεβου, όταν εκείνη του διηγήθηκε τον αποτυχημένο τηλεοπτικό πιλότο στον οποίο έπαιξε;
Ορίστε για να σας φρεσκάρω την μνήμη. Στο 01:55 είναι η συζήτηση για το αποτυχημένο τηλεοπτικό σώου. Εισηγούμαι όμως να το δείτε όλο επειδή, you know. It's awesome by default.

Σας θυμίζει τίποτα το "Fox Force Five"; Ενα γκρουπ από ελίτ δολοφόνους στο οποίο συμμετέχει μια κινέζα, μια γαλλίδα, μια μαυρη και μια γυναίκα που είναι ειδική με λεπίδες! Mε την ελάχιστη διαφορά ότι στο "Kill Bill" υπάρχει ένας άντρας δολοφόνος και τέσσερεις γυναίκες, ο αποτυχημένος πιλότος της Mia θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν η ζωή της Beatrix Kiddo λίγο πριν τα γεγονότα που έθεσαν σε κίνηση το "Kill Bill". Αν αναλογιστεί κάποιος μάλιστα ότι η Sophie Fatale (που είναι γαλλίδα στο έργο) είναι ένα από τα θύματα της Beatrix το γλυκό δένει απόλυτα!
 Η Beatrix Kiddo ήταν μέρος μιας ελίτ ομάδας δολοφόνων (Deadly Viper Assassination Squad) και αποφάσισε να αποχωρήσει μετά που έμεινε έγκυος, προκαλώντας την μήνι των υπόλοιπων μελών της ομάδας και του αρχηγού τους, Bill.

Μιας και είμαστε εδώ, να σας πω ότι ο Tarantino προγραμματίζει sequel για το "Kill Bill", με τον τίτλο βεβαίως να είναι "Kill Bill Vol.3" και "Kill Bill Vol. 4". Η υπόθεση έχει ως εξής: Η Sophie Fatale, η κολλητή της Ο-Ren Ishii της οποίας η Beatrix έκοψε το χέρι (και ίσως κι άλλα μέλη αλλά ποτέ δεν μάθαμε), κληρονόμησε όλα τα λεφτά του Bill και της O-Ren και έβαλε ως στόχο ζωής να εκδικηθεί την Beatrix. Προς αυτή την κατεύθυνση στρατολόγησε την τυφλή πλέον Elle για να εκπαιδεύσει την κόρη της Vernita Green, Νikki, που η Beatrix άφησε ζωντανή μετά που σκότωσε τη μητέρα της.

"Revenge is a dish best served cold"

Αν και ο Tarantino ήταν ενθουσιώδης για την προοπτική των sequels, πιο πρόσφατα είπε σε συνέντευξη ότι κάτι τέτοιο τώρα μοιάζει απίθανο και ότι θα επικεντρωθεί σε άλλα project. Ποτέ δεν ξέρεις όμως!
Και πριν πάμε πάρακατω, ακόμα μια λεπτομέρεια από το "Kill Bill". H Beatrix τιμωρεί αυτοπροσώπως όλους όσους την αδίκησαν, εκτός από τον Bud, που υποδύεται ο Michael Madsen. O Bud πεθαίνει όταν η Elle του φέρνει μια τσάντα γεμάτη λεφτά που περιέχει ένα δηλητηρίωδες φίδι. Το φίδι δαγκώνει τον άτυχο Bud ο οποίος πεθαίνει με αγωνιώδεις πόνους. Το είδος του φιδιού είναι "αφρικανικη μαύρη μάμπα", το πιο δηλητηριώδες του είδους του. Ολα τα μελη όμως του Deadly Viper Assasination Squad έχουν παρατσούκλια που έχουν σχέση με φίδια και της Beatrix (όπως μαθαίνουμε στο τέλος) είναι "Black Mamba"!

Οι χαρακτήρες του Tarantino καπνίζουν αποκλειστικά μια μάρκα τσιγάρων και δείχνουν προτίμηση σε συγκεκριμένο φαστ-φουντάδικο

Ο Tarantino αρέσκεται στο να χρησιμοποιεί ψεύτικές μάρκες για τα προϊόντα στις ταινίες του αλλά υπάρχει ένα συγκεκριμένο που είναι παντού. Αναφέρομαι βεβαίως στα "Red Apple" τσιγάρα τα οποία καπνίζουν αποκλειστικά οι χαρακτήρες του.

Η πρώτη εμφάνιση που κάνουν τα εν λόγω τσιγάρα είναι στο ταμπλό του αυτοκινήτου του Tarantino στο "From Dusk til' Dawn".

Η αντανάκλαση των τσιγάρων φαίνεται στο πάνω δεξί κομμάτι της εικόνας

Στη ταινία "Four Rooms" που εξιστορεί τέσσερεις διαφορετικές ιστορίες, σ' εκείνη που έγραψε ο Tarantino φαίνεται ένα πακέτο δίπλα στον τηλεφωνικό πίνακα.

Στο "Reservoir Dogs" o Mr White προσφέρεται να δώσει ένα τσιγάρο "Red Apple" στον Mr Pink ενώ στο "Pulp Fiction" η παρουσία τους είναι πολύ πιο έντονη. Είναι πάνω στο τραπέζι των δύο ερωτευμένων ληστων,

τα καπνίζει η Uma Therman όταν βγαίνει ραντεβού,

ενώ τα ζητά και ο Bruce Willis αν και τα προτιμά άφιλτρα. Στο "Kill Bill" την ώρα που η Beatrix πάει να βρει την O-Ren βλέπουμε μια διαφήμιση τους.

Στο "Inglourious Basterds" τα τσιγάρα φαίνονται πάνω σ' ένα τραπέζι κατά την διάρκεια της σκηνής με τους γερμανούς που παίζουν σ' ένα καταγώγιο ενώ τα πουλούν και στο σινεμά που οι "Basterds" στήνουν παγίδα στον Χίτλερ.

Καλύτερη φωτό που βρήκα. Sorry guys

Στο "Death Proof" τα "Red Apples" είναι τα τσιγάρα που καπνίζει ο Kurt Russel και φαίνονται για μισό δευτερόλεπτο δίπλα από τον μοχλό ταχυτήτων.

Again, sorry

Στο "Django Unchained ηταν κάπως πιο δύσκολο να τα πετύχεις. Ουδέν κρυπτόν υπό τους φαν όμως.
Αν και ακόμα δεν έχουν πάρει το όνομα "Red Apple", η εταιρεία τα πουλά υπό μορφή καπνού. Κοιτάξτε πάνω αριστερά!

Υπάρχει αριθμός άλλων φανταστικών προϊόντων όπως το "Terriyaki Donut Shop" ο χυμός "G.O." αλλά εκτός από τα τσιγάρα πιο συχνά εμφανίζεται ένα χαμπουργκεδάρικο ονόματι "Big Kahuna Burger".

"That's some tasty burger!"

O Mr. Blonde πίνει αναψυκτικό από το "Big Kahuna Burger" στο "Reservoir Dogs",

"Are you gonna bark all day doggie or are you gonna bite?"

είναι τα αγαπημένα του Clooney στο "From Dusk til' Dawn",

τα προτιμούν οι πελάτες του ξενοδοχείου στο "Four Rooms",

Στο κάτω μέρος της οθόνης, δίπλα στα τσιγάρα "Red Apple" :)

ενώ είναι και μέρος της θρυλικής σκηνής στο "Pulp Fiction".

"SAY WHAT ONE MORE TIME!"

Στο "Death Proof" δεν εμφανίζεται επί της οθόνης αλλά οι πρωταγωνιστές κάνουν λόγο για μια διαφημιστική πινακίδα που βρίσκεται δίπλα από ένα "Big Kahuna Burger".

Τι απέγινε ο Μr Pink

Στο φιναλε του "Reservoir Dogs" όλοι οι πρωταγωνιστές πεθαίνουν, εκτός από τον Μr Pink (Steve Buscemi). H τύχη του Mr Pink ήταν μυστήριο για καιρό, μέχρι που κάποιος ανακάλυψε ότι η απάντηση ήταν ακριβώς μπροστά μας. Στην τελευταία σκηνή ο Μr White παίρνει αγκαλιά τον Mr Orange και τον σκοτώνει όταν μαθαίνει ότι είναι στην πραγματικότητα αστυνομικός. Στο background ακούγονται αμυδρά κάποιες φωνές και αν δυναμώσει κάποιος τον ήχο και απομονώσει τις φωνές καταλαβαίνει ότι είναι ο Mr Pink που μιλά με τους αστυνομικούς που μόλις έφτασαν στην αποθήκη.

"Do you know what's this? This is the world's smallest violin playing for the waitresses"

Σύμφωνα με το transcript που βεβαίως κάποιος μπήκε στο κόπο να γράψει, ο Mr Pink προσπάθησε να φύγει με το αυτοκίνητο του αλλά δεν ξεκινούσε. Στη συνέχεια πλάκωσαν οι αστυνομικοί, τον έβγαλαν από το αυτοκίνητο, τον έβαλαν φαρδύ-πλατύ στο καπώ και του πέρασαν χειροπέδες. Μπορεί όμως να έπιασαν τον ίδιο αλλά τι απέγιναν τα διαμάντια που ο Mr Pink έκρυψε προηγουμένως; Αυτό μας φέρνει στο επόμενο..

Τι περιείχε η βαλίτσα του Marcellus Wallace στο "Pulp Fiction"

Ααααααααα, η βαλίτσα! Ενα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του σινεμά, μαζί με το γιατί ο Dennis Quaid έχει καριέρα.

Το μοναδικό που ξέρω είναι ότι ο διάβολος είναι μπλεγμένος κάπως

Οι Jules και Vincent στέλνονται για να πάνε να πάρουν πίσω την βαλίτσα του γκανγκστερ Marcellus Wallace από κάτι μικροεγκληματίες. Το περιεχόμενο της βαλίτσας προκαλεί θαυμασμό στον Vincent και φαίνεται να λάμπει,

ενώ παρόμοιο effect έχει και στον Tim Roth όταν ο Jules του δείχνει τι έχει μέσα η βαλίτσα.

Στο έργο ποτέ όμως δεν΄γίνεται γνωστό τι περιέχει η βαλίτσα. Αυτό πρόκάλεσε έντονες συζητήσεις μεταξύ των φαν και οι θεωρίες άπειρες. Κάποιοι λένε ότι περιέχει ραβδους χρυσού και γι' αυτό λάμπει, κάποιοι λένε ότι είναι η λεία των ληστών από το "Reservoir Dogs" ενώ άλλοι λένε ότι περιέχει την ψυχή του Marcellus Wallace. Αυτό είναι και η πιο διάσημη θεωρία γι' αυτό θα προσπαθήσω να παρουσιάσω μερικά επιχειρήματα υπέρ.
Η θεωρία λέει ότι ο Wallace πούλησε την ψυχή στο Διάβολο σε κάποιου είδους μεφιστοφέλεια συμφωνία αλλά ο διάβολος αθέτησε την υπόσχεση του έτσι ο Wallace έστειλε τους μπράβους του να καθαρίσουν. Κοιτάξτε τον αριθμό της βαλίτσας.

Ο Wallace (Ving Rhames) μάλιστα παρουσιάζεται στο μισό έργο με ένα τσιρότο στη βάση του πίσω μέρος του κεφαλιού, σημείο από όπου υποτίθεται μπορεί κάποιος να αφαιρέσει την ψύχή.

Οι δύο μπράβοι είναι σε θεία αποστολή, γι' αυτό και η θεία επέμβαση όταν δέχτηκαν πυροβολισμούς εξ' αποστάσεως αλλά δεν χτυπήθηκαν. Ο Τarantino ρωτήθηκε αρκετές φορές για το συγκεκριμένο θέμα αλλά η απάντηση του είναι ότι "το περιεχόμενο της βαλίτσας είναι ότι θέλει ο καθένας να είναι".
Φυσικά η αλήθεια είναι πολύ πιο πεζή. Οπως πολύ έξυπνα εξηγείται εδώ το περιεχόμενο της βαλίτσας δεν είναι απολύτως τίποτα. Είναι απλά ένα σεναριακό κόλπο για να εξάψει το ενδιαφέρον των θεατών και να θέσει τα γεγονότα σε κίνηση. Πέραν τούτου, δεν έχει καμία απολύτως σημασία ποιό είναι το περιεχόμενο της βαλίτσας αφού ο σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκε επετεύχθη. Γιατί λοιπόν το "666", η λάμψη και το μυστήριο; Elementary. Ούτως ώστε ακόμα και 20 χρόνια μετά που κυκλοφόρησε η ταινία ο κόσμος να την συζητά!

Αυτά είχα για σας σήμερα! Καλά να περνάτε! Σας αφήνω με την χορευτική σκηνή στο "Pulp Fiction", υπό τους ήχους του "You never can tell" από τον Chuck Berry.

*Fun Fact: Quentin Tarantino και Robert Rodriguez είναι κολλητάρια. Εχουν ασχοληθεί με πολλά κοινά project και βοήθησαν ο ένας τον άλλο με τις ταινίες τους. Εχουν μεταξύ τους έναν κανόνα: Οποτε ο ένας χρειάζεται την βοήθεια του άλλου πρέπει να τον πληρωνεί 1 δολλάριο.