Pay. The Fucking. ARTIST!

Τις τελευταίες μέρες ίσως να προσέξατε στο Facebook μια φωτογραφία που δείχνει γνωστές ταινίες πριν και μετά την χρήση οπτικών εφέ (Visual Effects ή VFX) με την λεζάντα "Are you still impressed?" και κάποιους να έχουν αντικαταστήσει την φωτο στο προφίλ τους με πράσινο φόντο. Αυτά δεν είναι τυχαία αλλά στο πλαίσιο διαμαρτυρίας των εργαζόμενων στον τομέα των VFX στις ΗΠΑ, που μένουν απλήρωτοι παρά το ότι οι ταινίες στις οποίες εργάζονται εχουν κέρδος δισεκατομμύρια. 

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η πτώχευση της εταιρείας "Rhythum & Hues" που είχε δουλέψει στην ταινία "The Life of Pi", ώρες μόνο μετά που κέρδισε βραβείο BAFTA για την δουλειά της. Η "Rhythm & Hues" δεν ήταν οποιαδήποτε εταιρεία, αφού τα credits της περιλαμβάνουν τις ταινίες "Lord of the Rings", "The Hunger Games", "The Golden Compass" ενώ μέχρι σήμερα έχει κερδίσει και δυο Οσκαρ. Υπολογίζεται ότι σε καθαρά κέρδη, οι εταιρείες που είναι υπεύθυνες για τα εφέ παίρνουν λιγότερο από 5% του τζίρου.

Ο λόγος για τον οποίο η βιομηχανία του κινηματογράφου έχει αυτή την κρίση είναι βεβαίως καθαρά εμπορικός. Τα στούντιο στέλνουν τις απλές δουλειές σε Κίνα και Ινδία για ένα κομμάτι ψωμί ενώ τις πιο περίπλοκες σε Καναδά και Αγγλία. Ο λόγος για το τελευταίο είναι ότι οι δύο αυτές χώρες προσφερουν πολύ καλύτερες φορολογικές συνθήκες, κατεβάζοντας σημαντικά το κόστος παραγωγής.
Τώρα, ίσως να διερωτάστε "τι μπορώ να κάνω γι' αυτό;". Η απάντηση είναι "τίποτα απολύτως". Η παγκοσμιοποίηση της αγοράς εργασίας έχει δυστυχώς αυτές τις παρενέργειες και δεν προκειται να αλλάξει, όσο κι αν το θέλουμε. Υπάρχει όμως κάτι που μπορείτε να κάνετε στο γενικότερο πλαίσιο της ενίσχυσης της βιομηχανίας.

Πρώτον. Οταν έρχεται στο σινεμά ένα έργο που θέλετε να δείτε, ξεφουρνίστε τα 10 ευρώ και πηγαίνετε να το δείτε στο σινεμά. Δεν λέω να χρειάζεστε ολόκληρο κονδύλι σαν τον υποφαινόμενο, αλλά μια φορά τον μήνα στο σινεμά δεν είναι και μεγάλη υπόθεση. Ξέρω ότι πολλά μπορείτε να τα βρείτε δωρεάν στα torrents αλλά οι εταιρείες και κυρίως οι καλλιτέχνες δεν παίρνουν σεντ από αυτά. Δεύτερον. Εάν έχετε την οικονομική επάρκεια, βάλτε στο σπίτι σας ένα νόμιμο παροχέα συνδομητικών καναλιών. Ξέρω ότι η οικονομική διαφορά είναι χαώδης, αλλά εάν σας παίρνει γιατί όχι;
Τρίτον. Αγοράστε κανά DVD. Περιέχουν πολύ περισσότερα από την ταινία  και πάντα έχουν ενδιαφερον.
Μην νομίζετε ότι δεν ξέρω τα επιχειρήματα εναντίον. Τα ΛΟΓΙΚΑ επιχειρηματα εναντίον. Οι τιμές είναι γελοία παραφουσκωμένες και σχεδόν όλα τα κέρδη πάνε στα άπληστα διοικητικά στελέχη των εταιρειών, που νομίζουν ότι είναι καλύτερη διανομη πόρων να βάζουν διαμαντένια σφραγίσματα παρά να πληρώνουν τους καλλιτέχνες ένα αξιοπρεπή μισθό.
Δυστυχώς όμως, επαναλαμβάνω δυστυχώς, δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι. Και όσα περισσότερα λεφτά δίνουμε νόμιμα στις εταιρείες, τόσα περισσότερα παίρνουν οι καλλιτέχνες. Ελπίζω anyway.

Λίγες σκέψεις για τα Οσκαρ

Τελειώσαμε και φέτος με τα Οσκαρς (που εγκαταλείπουν πλέον το όνομα "Academy Awards") και σε αντίθεση με άλλες χρονιές δεν είχαμε ιδιαίτερες εκπλήξεις. Ο Seth McFarlane ήταν μακράν ο καλύτερος παρουσιαστής σε τελετή απονομής βραβείων κινηματογράφου τα τελευταία χρόνια, με μοναδική εξαίρεση τον Ricky Gervais.
Για όσους διαφωνουν να σας θυμίσω τον Billy "Απο-Το-Μποτοξ-Η-Μαλαπερδα-Μου-Βρηκε-Το-Πηγουνι-Μου" Crystal και τον James "Ισως-Δεν-Θα-Επρεπε-Να-Σμιξω-Την-Κοκα-Με-Αλκοολ-Πριν -Την-Τελετή" Franco. Ακουσα και κατι ψιλές για την Tina Fey και την Amy Poehler αλλά είδα την τελετή και ήταν πολύ, πολύ κατώτερη των προσδοκιών μου. Για  κωμικους του βεληνεκούς αυτών των δύο (ιδίως η Tina Fey) η παρουσίαση ήταν νερόβραστη και τόσο πολιτικά ορθή που η γιαγιά μου θα την έβρισκε "χαριτωμένη". Αμα δεν προκαλείς την αντίδραση 15 συνδέσμων γονέων και τουλάχιστον 2 συντηρητικών ΜΜΕ, δεν προσπαθείς αρκετά.
Ο McFarlane ήταν ακριβώς όπως αναμένετο. Με αστεία που εκτιμάς πολύ καλύτερα εαν είσαι μαστουρωμένος (δεν ήμουν) και με αρκετά μουσικά νουμερα, μιας και ο τύπος είναι ταλαντούχος μουσικός. Στο σύνολο της η τελετή ήταν πληκτική, όπως άλλωστε είναι όλες.
Εχοντας πει αυτά, λέω να μοιραστώ την άποψη μου για κάποια από τα βραβεία του δόθηκαν. Δεν θα μιλήσω για όλα, όχι επειδή βαριέμαι να γράψω αλλά επειδή δεν ξέρω τι αξια θα έχει η άποψη μου για πράγματα που δεν κατέχω. Πάμε στο ψητό.

Μμμμμ.... Ου. Σορρυ

Β΄ Αντρικού Ρόλου


Christoph Waltz και τα μυαλά στα κάγκελα. Ο Dr Schultz στο "Django Unchained" είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας, μέχρι τον επόμενο που θα υποδυθεί ο ταλαντούχος αυστριακός. Χαρά μεγάλη και η βράβευση αναμενόμενη. Μπράβο του και εις ανώτερα. H εναρκτήρια σκηνή στο "Inglourious Basterds" που παίζει τον εβραιοφάγο Hans Landa εξακολουθεί να είναι η πιο καλογραμμένη στιγμή του μοντέρνου σινεμα

Β' Γυναικείου Ρόλου

Καμία απολύτως έκπληξη. Η Hathaway είχε κλειδωμένο το Οσκαράκι από την πρώτη μέρα. Καλλιτέχνις με ευρεία γκάμα, χαριτωμένη και σεξι. Τόσο σέξι κατακριβειαν που το φόρεμα της είχε κάβλες.

"Κάνει κρύο εδώ ρε παιδιά; Μου φαίνεται ότι κάνει κρύο"

A' Αντρικού Ρόλου

Ακόμα ένα σιγουράκι. Ο Daniel Day Lewis είναι ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του και δεν χρειαζόμασταν βραβεία για να το μάθουμε αυτό. Για όσους ενδιαφέρουν οι στατιστικές να πούμε ότι ο Lewis είναι πλέον ο μοναδικός ηθοποιός με τρία βραβεία Ά Αντρικού Ρόλου. Πέραν τούτου, να σας πληροφορήσω ότι ο άνθρωπος είναι οριακά ψυχοπαθης. Ειναι διαβόητος για την επιμονή του να μένει εντός χαρακτήρα και εκτός πλατώ αλλά και για τον τρόπο που "βυθίζεται" στον ρόλο. Ενδεικτικά να σας πω ότι για το "Last of the Mohicans" έμεινε 6 μήνες μόνος του σ' ένα σπιτάκι στην ερημιά για να "κατανοήσει τον ρόλο καλύτερα". Ασε που η άρνηση της Ακαδημίας να του δώσει το Οσκαρ για τον "Χασάπη" στο "Gangs of New York" είναι μια απο τις μεγαλύτερες αδικίες που έγιναν ποτέ.
Προσωπικά έχω μεγάλη συμπάθεια στον Lewis, όχι μόνο για το υποκριτικό του ταλέντο αλλά και για χαρακτηρα του. Είναι υπεράνω χρημάτων (δεν λέω ότι δίνει τα πάντα σε φιλανθρωπίες αλλά γύρισε μέχρι σημερα ταινίες μόνο όταν ενδιαφέρεται για τον ρόλο) και έχει ιστορικό εκκεντρική συμπεριφοράς. Εκανε 5 χρόνια αποχής από το σινεμα γιατί πήγε στην Ιταλία για να μάθει πως να φτιάχνει παπούτσια. Πως μπορείς να μην συμπαθήσεις ένα τέτοιο τύπο; Συν το ότι δεν φοβάται καθόλου να τσαλακωθεί. Εκτός από τσαγκάρης είναι και ικανότατος ξυλουργός. Μάλιστα έφτιαξε το σκηνικό για την ταινία "The Private Lives of Pippa Lee", που σκηνοθέτησε η γυναίκα του Roberta Miller, κόρη του γνωστού θεατρικού συγγραφέα Αrthur Miller.

Μάθε τέχνη κι άστηνε....

A' Γυναικείου Ρόλου

Εδώ έχω θέμα. Η Jennifer Lawrence μπορεί να είναι καλή ηθοποιός (αυτό δεν πρόκειται να κάνει το "Hunger Games" καλή ταινία, mind you) και αν δεν έχω δει ακόμα το "Silver Linings" αμφιβάλλω αν θα είναι καλύτερη από την Jessica Chastain στο "Zero Dark Thirty". Η ερμηνεία της όμως δύσκολα θα ανταμειβόταν γιατί το "Zero" συγκέντρωσε πολλές αντιδράσεις για τις σκηνές βασανισμού που περιέχει. Κρίμα για την Jessica Chastain.


Καλύτερη Ταινία

Το "Argo" ήταν outsider στην αρχή αλλά απέκτησε μομεντουμ μετά τις απανωτές του βραβεύσεις. Δεν είδα όλες τις ταινίες που ήταν υποψήφιες, αλλά είδα το "Argo" και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η βράβευση του εχει να κάνει περισσότερο με το γεγονός ότι είναι αμερικανιά παρά το ότι είναι ανωτερη από τον ανταγωνισμό. Μην με παρεξηγείτε. Είναι πολύ ωραία ταινία και την συστήνω ανεπιφύλακτα αλλά καταντά λίγο βαρετη στη μέση. Οπως και να 'χει, προτιμώ να πάρει ο Ben Affleck το βραβείο παρά ο Spielberg. Ο ενας είναι σκαπανέας που διαμόρφωσε λίγο πολύ τον κινηματογράφο όπως τον ξέρουμε και ο άλλος προσπαθεί να αφήσει το σημάδι του. Τρέφω μεγάλη συμπάθεια για τον Affleck γιατί είναι ταλαντούχος και αμφισβητήθηκε όσο λίγοι.

Καλύτερος Σκηνοθέτης

Μικρή ανατροπή εδώ, με τον Ang Lee να αφήνει πίσω τον Spielberg. Συμπαθης ο Lee και το ταλέντο του τσιμεντώθηκε με το "Brokeback Mountain". Εκείνο που θέλω να παρατηρήσω εδώ είναι η απουσία του Tom Hooper, σκηνοθετη του "Les Miserables". Η εκτέλεση του έργου ήταν περιπλοκη και χρειαζόταν ικανό σκηνοθέτη συν το ότι η πρωτοποριακή ιδέα για να τραγουδούν live ήταν δική του. Και για όσους πιστεύουν ότι ήταν κακή ιδέα, να θυμίσω ότι η ταινία πήρε όσκαρ για μουσική και οι πρωταγωνιστές ήταν υποψήφιοι.

Καλύτερο αυθεντικό σενάριο

Εδώ ο Tarantino δεν έχει κανένα συναγωνισμό. Μπορεί να πήρε το βραβείο αλλά μην αυταπατάστε. Στο εγγύς μέλλον θα ανακαλύψουν αριθμό πτωμάτων θαμμένα στο κελλάρι του και βιντεο υλικό που θα δείχνει τον Ταραντίνο να τους στραγγίζει το αίμα σιγά-σιγά, ενω αυτομαστιγώνεται γυμνός τραγουδώντας "Backstreet Boys". Εσεις θα εκπλαγείτε.

Καλύτερων Οπτικών Εφέ

Το "Life of Pi" εδώ δεν είχε συναγωνισμό, με τον Ang Lee να χρησιμοποιεί την καλύτερη performance capture τεχνολογία. Σ' αυτη την κατηγορία κερδίζουν συνήθως αυτοί με το περισσότερο χρημα. Ο μοναδικός που εισάγει νέα τεχνολογία σ' αυτό τον τομέα είναι ο James Cameron, που είναι και εφευρέτης.

Make up

Εδώ κι αν υπάρχει αδικία. Το make up του "Les Miserables" ήταν μεν σπουδαίο αλλά δεν συγκρίνεται με την τέχνη του "Cloud Atlas". Βρείτε το κοινό που έχουν οι πιο κάτω φωτογραφίες:

 Αν η απάντηση σας ήταν "o Hugh Grant", συγχαρητήρια. Αυτοί ειναι οι έξι ρόλοι που έπαιξε στο "Cloud Atlas" και δεν ήταν ο μόνος. Ολοι σχεδόν οι ηθοποιοί έπαιξαν έξι διαφορετικούς ρόλους, όλοι τους με παρόμοιες μεταμορφώσεις. Εάν αυτό δεν είναι δείγμα τέχνης make up, δεν ξέρω τι είναι.
Τα βραβεία όμως της Ακαδημίας δεν δίνονται στις κατ' ανάγκην καλύτερες ταινίες, αλλά σ' αυτές με την καλύτερη διαφημιστικη εκστρατεία. Μια υποψηφιότητ για όσκαρ συνεπάγεται με δωρεάν διαφήμιση και αύξηση των πωλήσεων σε DVD. Είναι γι' αυτό που οι εταιρείες διανομής συμπεριλαμβάνουν στη στρατηγική τους και εξαντλητική διαφήμιση. Τα αδέλφια Wachowski δυσκολεύτηκαν πολύ να χρηματοδοτήσουν την ταινία τους και σίγουρα δεν είχαν έξτρα λεφτά για διαφημιση. Κάτι ενδιαφερον για τους Wachowski, που τα movie credits τους περιλαμβάνουν την τριλογία "The Matrix". Πλέον δεν είναι αδελφοί αλλά αδέλφια αφού ο Larry έκανε εγχείρηση αλλαγής φύλου και πλέον ονομάζεται Lana. Ηταν αυτή που έγραψε την ταινία και αν κρίνω από το "The Matrix", η αλλαγή ήταν η καλύτερη ιδέα που είχε.

10 ταινίες που δεν είδες και θα έπρεπε να δεις (Pt 2)

Όταν μαθαίνει κάποιος ότι γραφω blog για ταινίες, συνήθως είναι τρία τα πράγματα που ρωτά: Ποια πιστεύω ότι είναι η καλύτερη ταινία (λες και υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο για κάτι τέτοιο), ποια είναι η δική μου αγαπημένη ταινία (το "Shawshank Redemption, σε περίπτωση που το είχατε απορία) και τέλος τι ταινία θα πρέπει να δει. Αν και οι πρώτες δύο ερωτήσεις απαντιούνται εύκολα, η τρίτη πάντα με αφήνει λίγο μαλάκα. Δεν έχω ιδέα τι να απαντησω.
Το έχω πει και παλαιότερα ότι υπάρχει μόνο ένα κριτήριο για να αποφανθεί κάποιος αν μια ταινία είναι καλή ή όχι και πάντοτε εξαρτάται από τον καθένα ξεχωριστά. Ταινία την οποία εγώ δεν θα πήγαινα ούτε αν με πλήρωνες για κάποιον μπορεί να είναι σταθμός στη ζωή του και ανάποδα.  Οπως όμως με την εξωτερική ομορφια (που ως γνωστό εξαρτάται από αυτόν/η που την βλέπει) έτσι και με τις ταινίες υπάρχουν κάποιες που μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε ότι είναι καλές. Ταινίες που έχουν την μοναδική ικανότητα να μας εμπλέκουν στην ιστορία τους, να μας κάνουν να νοιαζόμαστε με τους πρωταγωνιστές και να μας προσφέρουν εκείνο που οι αρχαίοι έλληνες ονόμαζαν κάθαρση. Εκείνο το απαράμιλλο συναίσθημα του τέλος ενός ταξιδιού που μας οδήγησε σε μια σύντομη πνευματική νιρβάνα, το αίσθημα ότι αυτό που μόλις είδαμε δεν ήταν απλά δύο ώρες σε μεγάλη ασημένια οθόνη αλλά ένα φάρμακο για την ψυχή.
Μέσα σ΄αυτό το πνεύμα, επανέρχομαι σε ένα παλιότερο post με ταινίες που μπορεί να μην είδατε την πρώτη φορά που ήταν στο σινεμά, που ίσως ακόμα δεν έχετε ξανακούσει ή που μπορεί απλά να μην είχατε χρόνο να δείτε και τις αφήσατε πίσω. Με ταινίες που δεν είδατε και θα θέλατε να δέιτε ασχολήθηκα ξανά, άλλά μιας και αρέσει είπα να το ξαναεπισκεφτώ.
Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, σας παρουσιάζω 10 ταινίες που δεν είδατε και που θα έπρεπε να δείτε, το δεύτερο μέρος.


Lord of War (2005)

Ο λόγος που μπορεί να μην έχετε ξανακούσει γι' αυτή την ταινία είναι επειδή οι εταιρείες διανομής και τα κινηματογραφικά στούντιο της συμπεριφερθήκαν όπως θα συμπεριφέρονταν οι κάτοικοι ενός μεσαιωνικού χωριού σε κάποιον που έχει πανούκλα. Οι δημιουργοί της αναγκαστήκαν να βρούν χρηματοδότηση από το εξωτερικό, το release ήταν περιορισμένο και η διαφημιστική καμπάνια για προώθηση σχεδόν ανύπαρκτη. Ακόμα και η εταιρεία που είχε εξασφαλισμένα τα δικαιώματα για DVD  release τόσο λίγο ενδιαφερόταν, που έβγαλε την ταινία σε λάθος διαστάσεις και αναγκαστηκε να αποζημιώσει τον κόσμο που το αγόρασε. Τι κάνει αυτή την ταινία τόσο εμπρηστική που ακόμα και οι ανθρώποι που μας έδωσαν το "Hostel" δεν τολμούσαν να την αγγίξουν, ρωτάτε; Είναι ίσως ρατσιστική, αντι-αμερικάνική, επικροτεί τον βιασμό ή ίσως έχει σκηνή με τον Μωάμεθ να κάνει όργια με την Κάλι ενώ ο Χριστός κινηματογραφεί; Κανένα από αυτά. Το "Lord of War" απλά διηγείται μια αληθινή ιστορία, το είδος όμως που κάνει τους μεγαλοεπιχειρηματίες που κινούν τα νήματα να κάθονται λίγο πιο άβολα στις δερμάτινες καρέκλες τους. Ασχολείται με το εμπόριο όπλων και πως η αμερικάνικη κυβέρνηση επωφελείται από αυτό.

'Murica

Το "Lord of War" διηγείται την πραγματική ιστορία του ουκρανου εμπόρου όπλων Viktor Bout (στη ταινία το όνομα είναι "Yuri Orlov"), ακολουθώντας την πετυχημένη κινηματογραφική συνταγή του "rise and fall". Ο Yuri είναι ένας φαινομενικά αμοραλιστής έμπορος που δεν ασχολείται με ζητήματα ηθικής και προτιμά να επικεντρώνεται στην πρακτικότητα. Υπάρχει ανά το παγκόσμιο ζήτηση για όπλα και κάποιος πρέπει να την καλύψει. Ο Yuri δεν έχει κανένα ενδοιασμό να πουλήσει όπλα στον οποιοδήποτε, είτε είναι μέλος του διαβόητου RUF στην Αφρική, Βόσνιοι εξτρεμιστές ή μαφιόζοι. Στο κατόπι όμως του "Εμπορου του Θανάτου", όπως έχει ονομαστεί, βρίσκεται ένας ομοσπονδιακός πράκτορας που θέλει πάση θυσία να τον σταματήσει αλλά και η ιδια η συνείδηση του. Ο Yuri αρχίζει να κάνει δεύτερες σκέψεις για το επάγγελμα του όταν βλέπει τα αποτελέσματα της δουλειάς του και την επίδραση που έχει στον μικρότερο αδελφό του.
Ο Nicholas Cage μας θυμίζει γιατί ακόμα διατηρούμε κάποιου είδους ελπίδα ότι μπορεί να επιστρέψει από την άβυσσο στην οποία κατρακυλά η καριέρα του τα τελευταία χρόνια, ο Ethan Hawke ρίχνει ερμηνείες αντάξιες του "Dead Poet Society" και ο frontman των "30 seconds to Mars" Jared Leto αποδεικνύει ότι κάλλιστα μπορεί να αλλάξει επάγγελμα αμα δεί ότι το τραγούδι δεν του βγαίνει. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στα opening credits της ταινίας, που είναι κατά την ταπεινή μου άποψη το καλύτερο opening που γυρίστηκε ποτέ.


Instinct (1999)

Μου αρέσει αυτή η ταινία για δύο λόγους. Α) είναι εξαιρετική ταινία και Β) μου δείχνει τι θα μπορούσε ο Cuba Gooding Junior να γίνει εάν είχε ατζέντη που να άξιζε και δεν αποφάσιζε να γίνει "born again Christian". To each its own όμως που λένε και τουλάχιστον ελπίζω ο Gooding να είναι ευτυχισμένος με τις επιλογές του. Ας πάμε στη ταινία όμως.
Ο ανθρωπολόγος Ethan Powell (Anthony Hopkins) βρίσκεται έγκλειστος σ' ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, αντιμέτωπος με κατηγορίες για δολοφονία ενός δασοφύλακα στην Αφρική και τον τραυματισμό άλλων. Ο Powell είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης τα τελευταία δύο χρόνια, ακολουθώντας μια οικογένεια από γορίλλες στην Αφρική. Οταν ένας διακεκριμένος νεαρός ψυχολόγος μαθαίνει για την υπόθεση του Powell (κυρίως για το ότι αρνείται να μιλήσει στον όποιονδήποτε) αναλαμβάνει να διελευκάνει την υπόθεση και να φέρει τον Powell πίσω στον πολιτισμένο κόσμο.
Μια απίστευτα υποτιμημένη ταινία, με ικανότατο καστ και πολύ συγκινητική ιστορία. Μια πραγματεία πάνω στην ανθρώπινη φύση, τους πραγματικούς περιορισμούς μας και το πόσο μακριά θα φτάναμε για εκείνους που αγαπούμε. Δείτε την και μετά να έρθετε να μιλήσουμε για την βροχή!


Brotherhood of the Wolf (2001)

Αυτή είναι η πρώτη από τις δύο γαλλικές ταινίες που βρίσκονται στη λίστα μου. Το "Brotherhood of the Wolf" είναι μια ταινία δράσης και τρόμου, βασισμένη στον θρύλο του "Τέρατος του Γκεβοντάν". Μπορεί να είναι μια καθαρά γαλλική παραγωγή, αλλά ξεχάστε ότι ξέρατε για γαλλικές ταινίες. Το "BotW" έχει τον ρυθμό action blockbuster του Hollywood, στιλιζαρισμένη χορογραφία μαχών σώμα με σώμα, μια επική ιστορία, συγκινητική πλοκή και όλα δεμένα με πρωτόγονο, αταβιστικό φόβο του τέρατος που καραδοκεί σε σκοτεινές γωνιές. Εάν είσαστε φαν των ταινιών δράσης και δεν είδατε το "BotW", δεν ξέρετε τι χάνετε!
Στο έργο βρίσκουμε καταξιωμένους ηθοποιούς όπως τον Vincent Cassel και την Monica Bellucci αλλά την παράσταση κλέβει εύκολα ο Marc Dacascos που παίζει τον νεαρό ιθαγενή Mani.
Και λίγα λόγια για την υπόθεση: Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος στέλνει στην επαρχία του Γκεβοντάν τον ιππότη του Gregoire, που ταξιδεύει πάντα μαζί με τον ιθαγενή φίλο του Mani. Αποστολή τους είναι να διερευνήσουν τις φήμες για την ύπαρξη ενός ζώου που είναι πολύ μεγαλύτερο και αγριότερο από οποιονδήποτε λύκο και αν υπάρχει να το σκοτώσουν και να το φέρουν πίσω στην Αυλή. Οι δύο ξεκινούν τις έρευνες για το τέρας όμως ανακαλύπτουν πολύ περισσότερα από αυτά που ηθέλαν.


25th hour (2002)

Βρίσκω τόσο τον Spike Lee όσο και τον Edward Norton σοβαρά overrated καλλιτέχνες, αλλά η συνεργασία τους εδώ έχει κτυπήσει μια φλέβα χρυσού τόσο μεγάλη που μπορεί να κουβαληθεί ο Σκρουτζ Μακ Ντακ
Το "25th Hour" είναι ένα εμβηματικό urban drama και είναι από τις πρώτες ταινίες που κυκλοφόρησαν μετά την 11η Σεμπτεμβρίου. Διηγείται την ιστορία του Monty (Edward Norton) μια μέρα πριν να πάει φυλακή για να εκτίσει ποινή εφτά ετών για εμπορία ναρκωτικών. Η ταινία είναι ένα ταξίδι του πρωταγωνιστή προς την ανακάλυψη και την λύτρωση, καθώς προσπαθεί να επιδιορθώσει ότι κακό έκανε στη ζωή του ενώ παράλληλα αγωνίζεται να κρύψει τον τρόμο του για την επερχόμενη φυλάκιση. Μια από τις κορυφαίες στιγμές του Norton και σίγουρα αξίζει το βράδυ σας.

Battle Royale (2000)

To "Battle Royale" είναι από τις διασημότερες ιαπωνέζικες ταινίες, την οποία πολύ λίγοι είδαν εκτός Ιαπωνίας. Μια ταινία τόσο βίαιη και αιματηρή, που όταν οι παραγωγοί ζήτησαν νομική αρωγή για να εξασφαλίσουν διανομή στις ΗΠΑ, οι δικηγόροι τους είπαν ότι η ταινία "ποτέ δεν θα προβαλλόταν σε αμερικάνικο κινηματογράφο" και "εάν κόψετε τις ακατάλληλες σκηνές θα μείνουν μόνο οι τίτλοι".

Η ταινία ήταν για χρόνια η απόλυτη φαντασίωση του film χιπστερά. Πολύ λίγοι την ξέραν αλλά όσοι την είδαν πάθαιναν την πλάκα τους. Το "BR" θα έμενε για παντα στη λίμπο των καλών ταινιών με κακό μάρκετινγκ, εάν δέκα χρόνια μετά δεν την ξεπατίκωνε ανερυθρίαστα μια κυρία ονόματι Suzanne Collins. Για όσους δεν την ξέρετε, να σας δώσω ενα στοιχειο. Το "Battle Royale" έχει να κάνει με μια τάξη μαθητών γυμνασίου που μεταφέρονται σ' ένα ερημικό νησί με μια διαταγή. Να σκοτωσουν όλους τους υπόλοιπους για να επιζήσουν

Οπως θα έχετε καταλάβει πρόκειται για την σειρά βιβλίων "Hunger Games" που μεταφερθήκαν πρόσφατα και στο σινεμά. Προσέξτε: δεν μιλούμε για "έμπνευσμενο από" ή βασισμένο σε" φάση. Ηταν σαν να εγραφα εγώ σενάριο για μια ταινία με ένα συνηθισμένο εντεκάχρονο αγόρι που μαθαίνει ξαφνικά ότι είναι μάγος,πάει να φοιτήσει σε σχολείο για μάγους και μετά έχω την αναίδεια να λέω ότι είναι αυθεντική ιδέα επειδή ονόμασα τον ήρωα "Larry Potter". Οπως και να 'χει, τις αμερικανιές του "Hunger Games" και τους από μηχανής θεούς ξεχάστε τους. To "Battle Royale" είναι πολύ πιο βίαιο, πολύ πιο τρομακτικό και σε κανένα σημείο δεν απολογείται γι' αυτό.


The Cloud Atlas (2012)

Το πρόβλημα με το "Cloud Atlas" είναι το εξής: Είναι περισσότερο έργο τέχνης παρά συνηθισμένη ταινία κινηματογράφου. Ενα πανέμορφο λυρικό παραμύθι, ένα μωσαϊκό από ιστορίες δοσμένες με περισσή σκηνοθετική μαεστρία. Μια ταινία με τον δικό της εσωτερικό ρυθμό, που ενίοτε τρέχει σαν άλογο κούρσας και άλλοτε κινείται τόσο απαλά και ανεπαίσθητα που έχεις την εντύπωση ότι σταμάτησε τελείως.
Το πρόβλημα; Εαν δεν εχεις διαβάσει το βιβλίο χάνεσαι. Είχα από την αρχή τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσον θα πετύχει η μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του David Mitchell και δυστυχώς δεν έπεσα πολύ έξω.
Εχοντας πει αυτά, δεν θέλω σε καμία περίπτωση να νομίσετε ότι είναι αδύνατον να δεις την ταινία. Κάθε άλλο. Χρειάζεται όμως μεγάλη προσοχή. Το "Cloud Atlas" δεν είναι το είδος της ταινίας που βάζεις για να περάσεις την ώρα σου. Είναι ταινία που προγραμματίζεις πότε θα την δεις και όταν την βλέπεις είσαι προσηλωμένος. Το "Cloud Atlas" δίχασε τους κριτικούς όσο πολύ λίγες ταινίες, με τις απόψεις να είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Η εισήγηση μου; Δείτε το για να έχετε άποψη.

Damned United (2009)

Γι' αυτή την ταινία έχω μιλήσει πολλές φορές και θα ήταν αμαρτία να μην την είχα σ' αυτή την λίστα. Αν και όπως έγραψα εδώ το "βασισμένο σε πραγματική ιστορία" είναι τραβηγμένο από τα αυτιά, δεν παύει να είναι μια υπέροχη ταινία για έναν άνθρωπο που θα έπρεπε να ξέρουμε όλοι μας. Το "Damned United" διηγείται την ιστορία του Brian Clough, που είναι γνωστός στην Αγγλία ως "ο καλύτερος άγγλος προπονητής που ΔΕΝ ανέλαβε την Εθνική Αγγλίας." Στη ταινία μαθαίνουμε για την άνοδο του στη δόξα  και την αναγνώριση ως προπονητής της Derby County αλλά και την αμφισβητούμενη απόφαση του να αναλάβει τους μισητούς αντιπάλους της, την Leeds United. Εάν είσαι φαν του ποδοσφαίρου, αυτή η ταινία γυρίστηκε αποκλειστικά για σένα.

Big Fish (2003)

Μεγάλη αγάπη. Μεγααααααααααλη αγάπη. Το "Big Fish" είναι μια ταινία του Tim Burton που δυστυχώς πολύς κόσμος αποφεύγει για εκ πρώτης όψεως φαίνεται βαρετή και ψευτοκουλτουριάρικη. Δεν είναι. Το "Big Fish" είναι μια πανέμορφη ταινία που βασίζεται πάνω στη προβληματική σχέση ενός πατέρα με τον γιό του. Ο Edward Bloom είναι ένας συμπαθέστατος ηλικιωμένος κύριος με ένα μόνο κουσούρι. Του αρέσει να λέει ιστορίες. Ο Edward διηγήθηκε όλη του την ζωή στον γιό του Will, που όμως αρνείται να τον πιστέψει. Το πάθος του πατέρα του για τις ιστορίες οδηγεί στην αποξένωση του με τον γιό του, μέχρι που ο τελευταίος αποφασίζει να δει τα ψέματα του πατέρα του με διαφορετικό μάτι. Ενας πάντα απολαυστικός Ewan McGregor ενώ την παράσταση κλέβει χαλαρά ο Danny De Vito.

Serenity (2005)

Να μην τα ξαναλέμε. Αφιέρωσα ένα ολόκληρο ποστ στην πιο σπουδαία sci-fi σειρά που γράφτηκε ποτέ και το "Serenity" είναι η κινηματογραφική της συνέχεια.

The Intouchables (2012)

H δεύτερη επιλογή από την χώρα του κρουασάν και του μεσημεριανού σεξ. Το "Intouchables" δυστυχώς δεν είχε διανομή στην Κύπρο έτσι δεν είχα την ευκαιρία να την δω στο σινεμά. Αρχικά είχα τους ενδοιασμούς μου γιατί δεν είμαι φαν του ευρωπαϊκού κινηματογράφου και αντιπαθώ σφοδρά τις ταινίες που προσπαθουν να εκμαιεύσουν τα αισθήματα του θεατή. Με αυτή την ψυχική κατάσταση έκατσα να δω την ταινία. Δεν άντεξε πολύ. Είναι φυσικά αδύνατον να δεις το "Intouchables" και να μην γελάσεις και να λυπηθείς. Η ειλικρίνεια των χαρακτήρων,μαζί με την όμορφη, ανθρώπινη ιστορία σε συνεπαίρνει.
Η ταινία διηγείται την ζωή του μεγαλοαστού Φιλίπ, που είναι τετραπληγικός και ψάχνει για φροντιστή. Ο Φιλίπ εκπλήσσει τους πάντες όταν επιλέγει για την θέση ένα νεαρό από το γκέτο, χωρίς καμία ιατρική γνώση ή καν "σωστή" συμπεριφορά. Ο απόκληρος Driss δέχεται την θέση αρχικά για τα λεφτά αλλά με τον καιρό μια γνήσια φιλία αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο άντρες. Μην ξεχάσετε τα χαρτομάντιλα.



Υ.Γ.  Το ποστ "11 ταινίες που δεν είδες και θα έπρεπε να δεις" ήταν το πρώτο που έγραψα. 3 χρόνια έχουν περάσει από τότε. Εξακολουθώ να είμαι ακόμη εδώ, κάποτε μ' ένα ποστ την εβδομάδα, κάποτε με τρία και κάποτε με ένα κάθε τρεις μήνες. Είμαι όμως ακόμα εδώ

"Under the Dome": To best seller του Stephen King έρχεται το καλοκαίρι

Υπάρχει ένας γενικός κανόνας αναφορικά με την μεταφορά των βιβλίων του Stephen King στο σινεμά ή στη τηλεόραση: Εάν περιέχει τρόμο είναι χάλια και απαράδεκτο ("Τhe Dreamcatcher") και εάν όχι είναι σπουδαίο ("The Shawshank Redemption", "The Green Mile"). Εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά αυτός είναι ένας καλός κανόνας για να ξέρετε τι θα δείτε. Τα βιβλια του King είναι μεν τα καλύτερα (μακράν ο αγαπημένος μου συγγραφέας) αλλά είναι φοβερά δύσκολο να μεταφερθούν στη μεγάλη οθόνη, εκτός εάν δεν δοθεί σημασία στο μεταφυσικό στοιχείο, όπως το "The Shining" του Kubrick που έχει περιστασιακή σχέση με το βίβλίο. Εχοντας πει αυτά είμαι υπεραισιόδοξος για το καινούργιο εγχείρημα που φέρει το όνομα του γνωστού συγγραφέα, την μεταφορά του "Under the Dome" σε τηλεοπτική σειρά για το καλοκαίρι από το κανάλι CBS.

To "Under the Dome" είναι ιδανικό για μεταφορά στη τηλεόραση, γιατί το μεταφυσικό στοιχείο είναι σχεδόν ανύπαρκτο και επικεντρώνεται στη σταδιακή διάβρωση της ανθρώπινης φύσης και τις ανθρώπινες σχέσεις σε ένα κλειστόφοβικό περιβάλλον. Η καλύτερη δουλειά του King δεν είναι (πόρρω απέχει από αριστουργήματα του στυλ "The Stand" και "It") αλλά εξακολουθεί να είναι πολύ καλύτερο απ' ότι κυκλοφορεί.

Η υπόθεση:

Η πόλη του Chester Mill είναι  κατά τα φαινόμενα η ιδανική επαρχιακή πόλη. Απομονωμένη, με λίγο περισσότερο από 2,000 κατοίκους, μηλόπιτα και εκκλησία. Ολα πάνε καλά μέχρι την μέρα που ένας κάστορας κόβεται στη μέση, ένα μικρό αεροπλάνο εκρήγνυται στον αέρα και ένα φορτηγό που κουβαλά κορμούς διαλύεται ξαφνικά σκορπώντας χάος. Ολα αυτά γιατί χωρίς κανένα προφανή λόγο ένα αόρατο πεδίο υψώνεται γύρω από το Chester Mill αποκλείοντας την μικρή πόλη από τον υπόλοιπο κόσμο. Ενώ η αμερικανική κυβέρνηση προσπαθεί να βρεί ένα τρόπο για να παρακάμψει το πεδίο, οι κάτοικοι της πόλης πρέπει να βρουν ένα τρόπο να προσαρμοστούν με την νέα πραγματικότητα, την αλλαγή των ισορροπιών δύναμης αλλά και το γεγονός ότι τα τρόφιμα τελειώνουν. Από την μια είναι ο Big Jim Rennie, ο θρησκόληπτος, διεφθαρμένος σκιώδης δήμαρχος της πόλης και ο δολοφονικά ψυχοπαθής γιός του Junior, που θα κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν την δύναμη τους και από την άλλη ο περιπλανώμενος πρώην στρατιωτικός Dale Barbara που προσπαθεί απλά να επιβιώσει. Ενα ωραίο βιβλίο (αν και αχρείαστα ογκώδες) με όλα τα στοιχεία που κάνουν τον King τον καλύτερο συγγραφέα της εποχής του.

Εαν για κάποιο λόγο σκέφτηκες τον Dean Koontz, Ι will find you. And I will kill you

Η σειρά αρχικά προοριζόταν για το κανάλι Showtime (με επιτυχίες όπως το "Dexter") αλλά λόγω καθυστέρησης η εταιρεία παραγωγής πήρε την πρόταση της στη θυγατρική του Showtime, το CBS. Οι παραγωγοί του CBS ενθουσιάστηκαν με την ιδέα και αντί για έναν πιλότο παράγγειλαν 13 ωριαία επεισόδια για το καλοκαίρι. Στο τιμόνι της παραγωγής βρίσκεται η Amblin Entertainment του Steven Spielberg, στο σενάριο o Brian K. Vaughan που εργάστηκε στο "Lost" καθώς και το "Buffy the Vampire Slayer" και στη σκηνοθεσία ο Niels Arden Oplev που δημιούργησε το αυθεντικό "Girl with the Dragon Tattoo". Να πούμε ότι ο Spielberg έχει μπει πλέον για τα καλά στο χώρο της τηλεόρασης, με σειρές όπως το "Falling Skies" (ξεκινά την τρίτη του σεζόν το καλοκαίρι) αλλά και το "Haven", που βασίζεται σε μια άλλη ιστορία του Stephen King, "The Colorado Kid".
To καστ της σειράς δεν έκλεισε ακόμα έτσι θα σας κρατώ ενήμερους! Το μοναδικό πράγμα που ανακοίνωσε μέχρι τώρα η εταιρεία παραγωγής είναι ότι η σειρά δεν θα ακολουθήσει πιστά το βιβλίο, καθώς το τέλος δεν επιτρέπει για δεύτερη σεζόν. Εγώ λέω καλά κάνουν και μακάρι να υπάρξει ανάγκη και για δεύτερη σεζον!

Μητέρες, κόρες και μυστικοί Αγιοβασίληδες

Εχοντας δουλέψει σε εφημερίδα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το πιο δύσκολο πράγμα που μπορείς να κάνεις δεν είναι να γράφεις. Είναι να γράφεις κατά παραγγελία. Κι αυτό γιατί πρέπει να διαμορφώσεις το στυλ σου, πρέπει να σπασεις το καλούπι σου και να το φτιάξεις από την αρχή. Είναι σαν να μαθαίνεις ποδήλατό και εκεί που το κατάφερες το άτιμο να σου λένε ότι πρέπει να οδηγήσεις water ski.

"I have no idea what Im doing"

Κάπως έτσι ένοιωσα όταν η Πρασινάδα μου έστειλε link και μου είπε ότι πρέπει να γράψω ένα ποστ για την (πλέον συμπαθέστατη) "Ασπρο και παχύ". Διαβάζοντας το blog της για να γνωρίσω τον "πελάτη" διαπίστωσα ότι έχω περισσότερα κοινά με τον στύλο της ΑΗΚ έξω από το σπίτι μου παρά μ' αυτήν. Οτι όμως αξίζει να γίνει είναι δύσκολο και η μεγαλύτερη ικανοποίηση έρχεται από την πραγματοποίηση αυτού που μοιάζει αδύνατον. Ενα mission impossible, if you will.

Κάτι τέτοιο, αλλά με 100% λιγότερο Tom Cruise

Είμαι περήφανος όμως να σας πω ότι έχω αρθεί στο ύψος της πρόκλησης και κατέκτησα το βουνό. Εξαιρετικά αφιερωμένο στην blogger "Ασπρο και παχύ", στα πλαίσια του φετινού "Secret Santa" οι 5 καλύτερες ταινίες για την σχέση μάνας και κόρης, για να κάτσει να δει και να τις απολαύσει χριστουγεννιάτικα!

Freaky Friday

Ακουγεται δύσκολο να το πιστέψει κάποιος, αλλά υπήρχε εποχή που η Lindsay Lohan φορούσε εσώρουχα και δεν έμοιαζε με το "after" διαφήμισης ενάντια στα ναρκωτικά. Κατά την διάρκεια εκείνης της μικρής περιόδου, η Lohan γύρισε κάποιες ταινίες για την Disney και μεταξύ αυτών και το "Freaky Friday" με την Jamie -έχω-ασφαλίσει-τα-πόδια-μου-για-εκατομμύρια- Lee Curtis.

Υπαρχει υπάλληλος ασφαλιστικής εταιρείας που η δουλειά του είναι να ελέγχει τα ποδια της Jamie Lee Curtis. Your job will NEVER be that awesome

To "Freaky Friday" κυκλοφόρησε το 2003 και διηγείται την ιστορία της Anna Coleman και της κόρης της Tess, που μετά από ένα καυγά σε κινέζικο εστιατόριο ξυπνούν την επομένη η μια στο σώμα της άλλης! Η ψυχρή επαγγελματίας ψυχολόγος Anna πρέπει να περάσει μια μέρα στο σχολείο της κόρης της ενώ η επαναστάτρια Tess πρέπει να μάθει πως να είναι υπεύθυνη ενήλικας! Η ταινία είναι της Disney και ως τέτοια είναι family oriented, που εξηγεί γιατί η Anna δεν άρχισε να παίρνει σβάρνα τους αρσενικούς του σχολείου και να εφαρμόζει χρόνια σεξουαλικής εμπειρίας με κορμί μαθήτριας. Δεν λέω ότι θα την έκανε καλύτερη ταινία, απλά λέω ότι έτσι θα την έβλεπα με περισσότερο ενδιαφέρον.
Αυτό είναι το δέυτερο remake της ταινίας, με την πρώτη να είχε κυκλοφορήσει το 1976.

Thirteen

To να μεγαλώνεις παιδιά σήμερα (ιδίως κορίτσια) φαντάζομαι ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο. Το "Thirteen" είναι μια σπουδή σε όλα τα πράγματα που μπορούν να πάνε λάθος για μια μάνα όταν μεγαλώνει το παιδί της. Η Hollie Hunter και η Evan Rachel Wood πρωταγωνιστούν σ' αυτή την δραματική ταινία, για μια πρώην αλκοολική γυναίκα που προσπαθεί να μεγαλώσει τα δύο της παιδιά. Η κόρη της Tracy είναι αριστούχα μαθήτρια αλλά λόγω της ανάγκης της να γίνει πιο δημοφιλής στο σχολείο μπλέκεται με κακές παρέες και αρχίζει την χρήση ναρκωτικών αλλά και το σεξ με αγνωστους. Ξέρω ότι η υπόθεση μοιάζει με corny δράμα του Lifetime αλλά επειδή την έχω δει την ταινία, πιστέψτε με, αν ήταν πιο ρεαλιστική θα σηκωνόταν και θα σας έριχνε μπουνιά στο στομάχι. Wood και Hunter ήταν προτεινόμενες για Χρυσές Σφαίρες ενώ η δεύτερη είχε προταθεί και για όσκαρ 'Β Γυναικείου Ρόλου.

My Sister's Keeper

Αν θα διαλέξετε μια ταινία για να δείτε από αυτή την λίστα, προτιμήστε την αυτή. Εγγυώμαι προσωπικά το "My Sister's Keeper". Δείτε την και θα με θυμηθείτε. Η 13χρονη Anna είναι προϊόν εξωσωματικής γονιμοποίησης και ήρθε στο κόσμο με ένα μόνο σκοπό. Να είναι συμβατός δότης με την αδελφή της Kate που πάσχει από καρκίνο. Οταν γίνεται γνωστό ότι η Anna θα πρέπει να δώσει το νεφρό της στην Kate, η μικρή αποφασίζει να κινήσει αγωγή στους γονείς της για το δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια για το τι θα κάνει με το σώμα της. Απόφαση που εξοργίζει την μητέρα της (Cameron Diaz) που είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να κρατήσει την κόρη της ζωντανή. Βασισμένο σε βιβλίο της Jodi Picoult και σε σκηνοθεσία του Nick Cassavetes, το "My Sister's Keeper" είναι μια κλασσική ταινία in the waiting.

Anywhere but here

Αν η προηγούμενη πάει για να γίνει κλασσική, αυτή ήδη είναι. Ισως η εικονική ταινία για ότι αφορά τις σχέσεις μάνας και κόρης, το "Anywhere but here" φέρνει μαζί την Natalie Portman και την Susan Sarandon σε μια ιστορία για δεύτερες ευκαιρίες και νέες αρχές. Η Adele (Sarandon) εγκαταλείπει την αγροτική ζωή του Winsconsin και βάζει πλώρη για το Beverly Hills για να ζήσει την ζωή που στερήθηκε μέχρι τώρα. Η Adele θέλει η κόρη της να γίνει ηθοποιός (και το εισητήριο της για μια εύκολη ζωή) ενώ η ίδια θέλει να πάει σε πανεπιστήμιο. Πως θα εξελιχτεί η σύγκρουση τους; Να δείτε την ταινία να μάθετε!

Black Swan

Τελευταίο άλλα όχι έσχατο είναι το αριστούργημα του Darren Arronofsky "Black Swan". Αν και η σχέση μάνας και κόρης δεν είναι στο προσκήνιο της ταινίας, είναι ο κινητήριος μοχλός της καθώς η Nina (Portman) προσπαθεί να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο μπαλέτο "H λίμνη των κύκνων", εκπληρώνοντας έτσι την επιθυμία της μητέρας της. Ταινία-φαινόμενο το 2010, το "Black Swan" ήταν υποψήφιο για πέντε όσκαρ (συμπεριλαμβανομένου Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας) και κέρδισε τελικά το όσκαρ 'Α Γυναικείου ρόλου για την Portman.

Αυτές είναι οι επιλογές μου για τις καλύτερες ταινίες για την σχέση μάνας και κόρης! Εκ βάθους καρδίας αγαπητή, σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος!

Μια φορά κι ένα καιρό: Γιατί το Hollywood στρέφεται στα παραμύθια

Εάν παρακολουθείτε σε οποιονδήποτε βαθμό τα τεκταινόμενα στον χώρο του σινεμά τα τελευταία χρόνια, θα έχετε προσέξει πως το Hollywood στρέφεται αργά αλλά σταθερά προς τα παιδικά παραμύθια. "Η Χιονάτη και οι εφτά νάνοι", "Ο Τζακ και η φασολιά", "Η Κοκκινοσκουφίτσα" και το "Χάνσελ και Γκρέτελ" είναι μόνο κάποια από αυτά που κυκλοφόρησαν και σίγουρα όχι τα τελευταία. Οι ηθοπλαστικοί μύθοι παίρνουν "the Michael Bay treatment" και καταλήγουμε μ' αυτό:

Παραμύθια που καμία σχέση δεν έχουν πλέον με παιδικές ιστορίες και που κάποιες φορές καταντούν εντελώς γελοία. Οπως παραδείγματος χάριν:

Για κάποιο λόγο δεν θυμάμαι το shotgun στο παραμύθι αλλά anyway. Ή ίσως προτιμάτε αυτό:

Γιατί όμως το Hollywood στράφηκε ξαφνικά προς τα παραμύθια; Η προφανής εξήγηση είναι ότι τους έχουν τελειώσει οι ιδέες και πλέον απλώνουν τα χέρια τους σε ότι βρουν. Δεν είναι κι άσχημη εξήγηση αλλά ο λόγος είναι εντελώς διαφορετικός. Και να μην ξεχνάμε ότι το 90% της φιλμογραφίας του Jason Statham είναι από μόνο του απόδειξη ότι οι κακές ιδέες δεν έχουν τελειώσει στο Hollywood.

The FUCK you said?

Ο λόγος που το Hollywood στρέφεται προς τα κλασσικά παραμύθια είναι ότι η εκμετάλλευση τους είναι δωρεάν. Τα κλασσικά παραμύθια είναι μέρος της σφαίρας του public domain, δηλαδή κανένας δεν έχει τα πνευματικά δικαιώματα και επομένως τα στουντιο δεν πρέπει να πληρώσουν για να τα χρησιμοποιήσουν.

Πρέπει να καταλάβετε ότι τα πνευματικά δικαιώματα οπουδήποτε εκτός Κύπρου (λόγω μεγέθους, μην φαντάζεστε) είναι a great fucking deal. Γράφεις μια ιστοριουλα για καμιά εβδομάδα, βγάζεις μια φωτογραφία ή γράφεις μια παρτιτουρα και όποιοσδήποτε θέλει να τα χρησιμοποιήσει πρέπει να έρθει να σου καταβάλει πνευματικά δικαιώματα. Είσαι κυριολεκτικά set for life. 

I SAID, THE FUCK YOU SAID TO ME?!?

99 στις 100 δικαστικές διαμάχες που αφορούν ταινίες και σειρές στο εξωτερικό έχουν να κάνουν με ισχυρισμούς για κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων και ως αποτέλεσμα οι εταιρείες έχουν on call ένα στρατό δικηγόρους γι' αυτόν ακριβώς το σκοπό.

Στη Κύπρο έχουμε κάνει την κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας επιστήμη. Και δεν μιλώ για τις εξόφθαλμες περιπτώσεις όπως του δημοσιογράφου Χρύσανθου Τσουρούλλη με το blog του. Παρένθεση εδώ, για να πω πόσο εκνευριστικά υποκριτές είναι όλοι που βγήκαν να τον καταδικάσουν.  Τέλος παρένθεσης.

Διαλέξτε και πάρτε: Φωτογραφίες που οι εφημερίδες χρησιμοποιούν, ολόκληρα άρθρα (οι αθλητικογράφοι ξεσκίζουν τα ελληνικά αθλητικά site), footage που δέιχνουν στις ειδήσεις, μουσική που χρησιμοποιούν στις σειρές και στα σποτ, τα πάντα. Κάντε ένα πείραμα. Κάτσετε να δείτε διεθνείς ειδήσεις στα δελτία της τηλεόρασης και έχετε ανοιχτό το in.gr . Θα εκπλαγείτε να διαπιστώσετε ότι πολλές φορές αντιγράφουν λέξη προς λέξη ολόκληρα άρθα!

IM COMIN THE FUCK OVER! I WILL FUCKING END YOU!

 Σας εγγυώμαι προσωπικά ότι εάν εφαρμοστεί ποτέ αυστηρά ο νόμος πέρι πνευματικών δικαιώματων, οι εφημερίδες θα βάλουν λουκέτο (μόνο έναν δημοσιογράφο διεθνών που παράγει αυθεντική δουλειά ξέρω) και τα δελτία ειδήσεων το βράδυ θα παίζουν μόνο ανταποκρίσεις από το Φεστιβάλ Αγγουριού στη Πάφο.

A, και πριν μου την πει κάποιος που βάζω φωτό χωρίς να πληρώνω, να σας θυμίσω ότι εγώ δεν βγάζω λεφτά από αυτή την ιστορία. Πιστέψτε με, αν μπορούσα να το κάνω θα το έκανα και θα είχα αναφορά σε πηγές για ότι χρησιμοποιώ. 

Τα πνευματικά δικαιώματα λοιπόν ή καλύτερα η έλλειψη διεκδίκησης αυτών είναι ο λόγος που το Hollywood στράφηκε στα παραμύθια. Συνηθίστε το γιατί δεν πρόκειται να αλλάξει. Σκεφτήκατε να μυριστούν Αισωπο; ΔΩΣΕ! "Ο λαγός και η χελώνα: H κουρσα του θανάτου" και κάτι τέτοια θα έχουμε! Σας αφήνω τώρα γιατί κάποιος είναι στην πόρτα.

"The Hobbit: An Unexpected Journey". Α review

Πριν να μιλήσουμε για το έργο, πρέπει να σας ξεκαθαρίσω ότι εγώ θα το έβλεπα ακόμα και αν ο Jackson το γύριζε στην αυλή του με sock puppets. Η Μέση-Γη είναι το σπίτι μου απο μικρός και ήξερα την Γκοντολιν, το Βάλαρ, το Νουμενορ και την Μορντορ πολύ πριν πριν μάθω που πέφτει η Βυζακιά ή το Στρουμπί. Εάν αυτό με κάνει λίγοτερο ή περισσότερο ικανό να κρίνω την ταινία το αφήνω στην κρίση του καθενός. Στο δια ταύτα όμως.

Το ερώτημα για πολλούς είναι το εξής: "Θα είναι καλύτερο ή χειρότερο από το LotR;". Ερώτημα βεβαίως που είναι λανθασμένο γιατι το πραγματικό ερώτημα θα έπρεπε να είναι: "Θα είναι αυτή η ταινία ένα καινούργιο "Star Wars: The Phantom Menace;" γιατί αυτό είναι το μοναδικό μέτρο σύγκρισης. Η τριλογία του Star Wars είναι η έτερη τριλογία επικής φαντασίας που είδαμε μέχρι σήμερα που επανήλθε χρόνια μετά την πρώτη τριλογία Θα ήταν λοιπόν το "Hobbit" μια αξιοπρεπής συνέχεια στο κόσμο της Μέσης - Γης ή μια κακή ταινία που έχει ως στόχο να εκμεταλλευτεί τους φαν για να τους ξεζουμίσει για λίγα εκατομμύρια, όπως το "Phantom Menace; Οι προσδοκίες μου ήταν όσο πιο χαμηλές μπορούσαν να ήταν και ευτυχώς ο Peter Jackson φρόντισε να με διαψεύσει. Ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης πέτυχε κάτι που μέχρι σήμερα νομιζα αδύνατον. Κατάφερε να κάνει το "Hobbit" μια ταινία πολύ καλύτερη από το βιβλίο, βελτιώνοντας στην ουσία το αριστουργηματικό πόνημα του Tolkien. Ο Jackson είναι ένας από τους δύο ανθρώπους σ' αυτόν τον πλανήτη που θα μπορούσε να το κάνει αυτό.

O άλλος είναι αυτός αλλα more on that another day

Είναι κάτι που πρέπει να έχετε υπόψην για το "Hobbit". Εχει έκταση μισή από ένα βιβλίο της τριλογίας του LotR και όταν γράφτηκε προοριζόταν για παιδικό παραμύθι. Είναι πολύ πιο χιουμοριστικό και σαφώς λιγότερο σκοτεινό από το LotR. Ηταν το πρώτο βιβλίο του Tolkien που γνώρισε επιτυχία και αποτέλεσε το έναυσμα για τον ταλαντούχο γλωσσολόγο για να γράψει τα μετέπειτα γνωστότερα του βιβλία. Γράφοντας το LotR, ο Τolkien συνειδητοποίησε ότι το "Hobbit" θα ήταν μεγάλη αντίθεση και γι' αυτό επέστρεψε αργότερα και ξανάγραψε αρκετά σημεία (συμπεριλαμβανομένου του τέλους) για να το φέρει πιο κοντά στο ύφος του LotR.
Πάμε στην ταινία. Προκειται για μια αξιοπρεπέστατη συνέχεια του φαινομένου που ονομάζεται LotR, που μπορεί άνετα να σταθεί μόνη της στο κόσμο του κινηματογράφου. Οι περισσότεροι ήρωες από την πρώτη τριλογία επιστρέφουν (Σαρουμαν, Φροντο, Μπιλμπο, Ελροντ, Γκαλαντριελ) και ο Jackson εισάγει πολλούς άλλους που αντικαθιστούν άξια όσους λείπουν. Ο Richard Armitage στέκεται πολύ καλά σαν Thorin Oakenshield (δίνοντας πάρα πολλά στοιχεία για την καταληξη του χαρακτήρα), ο Ian McKellen καταφέρνει πάλι να είναι επιβλητικός σαν ο μάγος Γκάνταλφ (παρά τα χρόνια του) και ο Martin Freeman πάει καρφί για οσκαράκι σαν το διστακτικό hobbit Μπιλμπο. O Jackson φέρνει χαρακτήρες που δεν υπάρχουν στο βιβλίο και μεγαλώνει σημαντικά τον ρόλο άλλων, επεμβαίνοντας με μαεστρικό τρόπο στο βιβλίο του Tolkien και απαντώντας στα ερωτήματα όσων διερωτούνταν πως θα κατάφερνε να κάνει τρεις ταινίες από ένα τόσο μικρό βιβλίο. Υπάρχει πολύ περισσότερο χιουμορ απ' ότι στο LotR (θα γελάσετε με την ψυχή σας σε κάποιες φάσεις) και τα εφέ είναι κατα πολύ καλύτερα, αν και σε κάποιες στιγμές το green screen βγάζει μάτια. Ο Andy Serkis δίνει παράσταση για ένα ρόλο σαν ο Γκολουμ και ήδη εμφανίστηκαν αυτοί που ζητούν την συμπερίληψη του στα όσκαρ, ασχέτως εάν δεν εμφανίζεται επί της οθόνης.
Η ταινία βεβαίως έχει και τα κακά της. Πρώτα απ΄όλα, έχει μεγάλη διάρκεια άνευ λόγου. Η μισή ταινία είναι επινόηση του Jackson και θα μπορούσε να κάνει λίγη οικονομία. Βάλε στη συνταγή και το 3D και είναι αποτρεπτικός παράγοντας για τον κόσμο να το δει. Επίσης, κάνει κοιλιά σε κάποια σημεία με αποτέλεσμα να χαλά ο ρυθμός. Suprisingly, τα σημεία που κάνει κοιλιά είναι λέξη προς λέξη σκηνές βγαλμένες από το βιβλίο. Είναι να διερωτάται κάποιος τι θα γινόταν εάν ο Jackson έπαιρνε περισσότερες ελευθερίες. Τέλος, βρήκα τα συνεχή references στο LotR ενοχλητικά και αχρείαστα. Ναι κύριε Jackson, ξέρουμε ότι γύρισες το LotR, δεν είναι ανάγκη να μας το θυμίζεις συνέχεια.
Καταλήγοντας, το "Hobbit" είναι μια πολύ καλή ταινία, ούτε κατα διάνοια τόσο καλή οσο το LotR αλλά αρκετά ώστε να μπορέσει να σταθεί μόνη της. Ουτε κατά διάνοια δεν είναι η καλύτερη δουλειά του Jackson και θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Αυτό σημαίνει όμως ότι θα πρέπει να το χάσεις;

Ούτε κατά διάνοια!