Το είπα πολλές φορές ότι είμαι υπέρ της προώθησης νέων/άγνωστων ταλέντων που δεν έχουν τρόπους πρόσβασης στα mainstream ΜΜΕ. Αυτή την περίοδο τελειώνω το fantasy fiction βιβλίο ενός Κύπριου (ελπίζω να εκδοθεί για να το διαβάσετε και σεις γιατί είναι πολύ ωραίο) αλλά αυτή την φορά επικοινωνώ μαζί σας για να σας φέρω υπόψην το project ενός κύπριου που ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ.
Ο Petros L. Ioannou είναι σεναριογράφος και σκηνοθέτης και θέλει να δημιουργήσει μια live action web series, με θέμα την ζωή ενός απλού ανθρώπου που ξαφνικά βρίσκεται εγκλωβισμένος στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών! Ο κ. Ιωάννου (με τον οποίο εγώ δεν έχω καμία σχέση btw, ούτε βγάζω λεφτά από αυτή την ιστορία, έτσι για να εξηγούμαστε) κοινοποιεί την πρόθεση του μέσω του kickstarter.com , μιας ιστοσελίδας που είναι αφιερωμένη στην παραγωγή webseries, εάν και εφόσον αυτά συγκεντρώσουν ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό. Το "My life as a videogame" χρειάζεται 30,000 δολλάρια και μέχρι στιγμής έχει συγκεντρώσει 11 χιλιάδες! Αν σας αρέσει η ιδέα δώστε τον οβολό σας (ελάχιστη εισφορά ένα δολλάριο) και δεν χάνετε τίποτα εάν του ρίξετε και ένα share σε Facebook και Twitter. Για σας είναι ένα κλίκ, για κείνους είναι η ευκαιρία για να κάνουν αυτό που ονειρεύονται!
Προσωπικά τους εύχομαι καλή τύχη και αναμένω το πρώτο επεισόδιο!
Για να δείτε το promo της σειράς και να δώσετε εισφορές, κάνετε κλικ ΕΔΩ
Υ.Γ. Ευχαριστώ την φίλη που μου έστειλε το link! Εάν έχετε και σεις κάτι που θέλετε να προωθήσετε, μην διστάσετε να το στείλετε στο con_psill@hotmail.com . Το "Ars gratia artis" δεν θα πρέπει να είναι απλά ένα obscure ρητό :)
Οι περισσότεροι μπορεί να μην γνωρίζετε ποιός είναι ο Alan Moore αλλά όλοι σας γνωρίζετε την δουλειά του, αφού έχετε εκτεθεί στα έργα του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είτε μέσα από τις μεταφορές των έργων του στην μεγάλη οθόνη, τα graphic novel ή ακόμα και από την παράφραση κάποιου από τα εκατοντάδες quote του. Για να μην το καθυστερώ περισσότερο, ο Alan Moore είναι συγγραφέας και θεωρείται ως ο "πατέρας" του σημερινού graphic novel (εξέλιξη του comic book αλλά με πολύ καλύτερο σχεδιασμό και σαφώς ενήλικο περιεχόμενο). Μεταξύ άλλων, ο Alan Moore έγραψε το "Watchmen", το "Constantine", το "From Hell", το "The Swamp Thing", το "The League of Extraordinary Gentlemen" και το "V for Vendetta".
Είναι επίσης δηλωμένος μάγος.
Hey, he has the looks. He's halfway there
O Moore είναι η πεμπτουσία του "εκκεντρικού καλλιτέχνη". Ταλαντούχος σε σημείο που θα έπρεπε να θεωρείται παράνομο και τρελλός σε σημείο που κατ' ακρίβειαν είναι παράνομο, ο Moore είναι ο καλύτερος εν ζωή συγγραφέας graphic novels και έχει εργαστεί σχεδόν πάνω σε όλους τους χαρακτήρες της DC Comics, συμπεριλαμβανομένων του Superman και του Batman.
Είναι όμως πιο γνωστός για τα έργα που ανέφερα πιο πάνω, επειδή μέσω αυτών προβάλλει την δική του χαρακτηριστική ματιά στο κόσμο. Τα έργα του Moore σε πρώτη βαθμίδα είναι πολιτική καταγγελία του ολοκληρωτισμού και της θεοκρατίας, ωδή στον αναρχισμό και ολομέτωπη επίθεση στο "κανονικό" και το "αποδεχτό". Σε ένα βαθύτερο επίπεδο όμως είναι και προβολή των θρησκευτικών του πιστεύω, που είναι η σύνδεση με το απόκρυφο και η μαγεία. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό ως "παγανιστή" και λαμβάνει συχνά μέρος σε μαγικές τελετουργίες. Σε ένα σημείο μάλιστα είχε δύο συζύγους (στο ίδιο σπίτι) και τον εγκατέλειψαν και οι δύο. Φαντάζομαι αυτό θα είχε λιγότερο να κάνει με την θρησκεία του και περισσότερο με το γεγονός ότι μοιάζει με διασταύρωση του Gandalf και hardcore φαν του Ozzy.
Που τον θυμήθηκα; Η 5η Νοεμβρίου ως γνωστό είναι γιορτή για την Αγγλία για να θυμίζει την επέτειο της αποτυχίας της "Συνομωσίας της Πυρίτιδας" (Gunpowder Plot). Λίγα λόγια. Στις 5 Νοεμβρίου 1605 οι Robert Catesby και Guy Fawkes μαζί με άλλους οκτώ συνομώτες σχεδίαζαν να ανατινάξουν την Βουλή των Λόρδων στο Λονδίνο για να ανατρέψουν τον Βασιλιά James τον Ά και να βάλουν στη θέση του την ανήλικη κόρη του Elizabeth. Σκοπός τους ήταν να εξασφαλίσουν θρησκευτική ανοχή για τους καθολικούς στην Αγγλία, αφού η Αγγλική Εκκλησία είχε αποσπαστεί από το Βατικανό και ανακύρηξε δικό της δόγμα. Ο βασιλιάς ήταν ιδιαίτερα σκληρός με τις διώξεις των καθολικών. Η συνομωσία απέτυχε αφού κάποιος πρόδωσε τα σχέδια τους, οι συνομώτες συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Με την πάροδο των χρόνων κάπως εξαφανίστηκε ο πραγματικός σκοπός του Fawkes (που ήταν η εγκαθίδρυση του Πάπα ως επικεφαλής της αγγλικής Εκκλησίας) και έμεινε η επίθεση σε μια κυβέρνηση που μείωνε τις ελευθερίες των κατοίκων. Ετσι, ο Fawkes σήμερα θεωρείται ως η εικόνα του αντικαθεστωτικού, του πολέμιου του συστήματος και του υπερασπιστή των ατομικών ελευθεριών.
Που κολλά ο Moore; O ήρωας στο "V for Vendetta" ξεκινά για να υλοποίησει την ιδέα του Fawkes ενώ λόγω της παραμόρφωσης του εμφανίζεται δημοσίως αποκλειστικά φορώντας την γνωστή μάσκα.
Οπως όμως το ιστορικό πρόσωπο από το οποίο είναι εμπνευσμένος, έτσι και ο χάρτινος ήρωας του Moore έχει χάσει τον αρχικό του σκοπό. Αν για το πρώτο όμως ευθύνεται η πάροδος του χρόνου, για το δεύτερο το φταίξιμο φέρει το Hollywood. Πολλά από τα έργα του Moore έχουν μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη (όλα που γράφω πιο πάνω) αλλά κανένα δεν είχε την έγκριση του και κανένα δεν αντικατοπτρίζει ακριβώς το περιεχόμενο του graphic novel από το οποίο είναι παρμένο. Τα μηνύματα που ήθελε να περάσει ο Moore διυλίστηκαν για να γίνουν πιο εύπεπτα και κατανοητά από τον κόσμο, κάτι που φαντάζεστε δεν έκατσε και πολύ καλά με τον εκκεντρικό καλλιτέχνη/μέγα μάγιστρο. O V π.χ. είναι πολύ πιο σκοτεινός και βασανισμένος στο graphic novel και σκοπός του δεν είναι να αφυπνίσει τους κατοίκους της Αγγλίας και να τους ελευθερώσει από ένα τυρρανικό κατεστημένο, αλλά να διαλύσει την κυβέρνηση και να οδηγήσει την χώρα στην αναρχία, κάτασταση η οποία πιστεύει ότι είναι η ιδανική για τους ανθρώπους αφού θα απαλλαγούν από κάθε μορφής καταπίεση.
Για την συγκεκριμένη ταινία μάλιστα ο Moore είπε πολύ περισσότερα όταν ένας από τους παραγωγούς είπε σε συνέντευξη ότι ο καλλιτέχνης ήταν ενθουσιασμένος με την δουλειά που έγινε. Αφού πρώτα τον ανάγκασε να του απολογηθεί, ο Moore δήλωσε τα εξής: ".... το "V for Vendetta" εχει να κάνει με τον φασισμό και την αναρχία κι αυτές οι λέξεις δεν αναφέρονται πουθενά στη ταινία. Εχει μετατραπεί σε παραβολή της εποχής του Μπους από ανθρώπους που είναι πολύ δειλοί για να τοποθετήσουν πολιτική σάτιρα στη χώρα τους".
DO NOT fuck with wizards
Εκτοτε ο Moore έχει ζητήσει να αφαιρεθεί το όνομα του από ότιδήποτε έχει να κάνει με την δουλειά του και δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να παραχωρήσει τα δικαιώματα για οποιοδήποτε άλλο graphic novel του. H 5η Νοεμβρίου είναι πλέον μια μέρα που ο ίδιος δεν θέλει να θυμάται.
Αν σας άρεσε το ποστάκι και αν είσαστε φαν των comics και graphic novels μην ξεχάσετε να δώσετε την βόλτα σας από το 3ο φεστιβάλ comic book που διοργανώνει το Ant Comics στην Λευκωσία, στη στοά Παπαδοπούλου στις 10/12 από τις 12 μέχρι τις 6μμ.
Αυτό θα είναι το πιο σύντομο ποστ που έχω κάνει μέχρι σήμερα! Κανονικά θα είχα μια μεγαλοπρεπέστατη σεντονιά αναφορικά με την εξαγορά της Lucasfilms από την Disney, αλλά έδωσα το κομμάτι σ' ένα νέο ηλεκτρονικό περιοδικό, το "Nicosia Voice". Είναι μια πολύ ωραία πρωτοβουλία που πάει ενάντια στο mainstream και εύχομαι στα παιδιά καλή αρχή και καλή συνέχεια! Μέσα του μήνα θα πάνε live και θα έχω ένα σχετικό link εδώ. Μόλις κυκλοφορήσει θα το αναρτήσω και στο blog αλλά προς το παρόν θα πρέπει να περιμένετε :)
Πίσω όμως στα καθ' ημάς που λέει και ο φύλαρχος "Αιωνίως Βαμμένο Μαλλί".
Μέσα στο πνεύμα του πόστ, έχω για σας τον John Williams και την φιλαρμονική της Βοστόνης να παίζουν το κυρίως theme από το Star Wars. Enjoy!
Είναι αδύνατον να παρακολουθήσεις τηλεόραση μαζί μου. Επειδή το κατέχω το αντικείμενο, αναπόφευκτα σε κάποια φάση θα καταλήξω να μουρμουρώ και θα χώνω. Με ενοχλεί σε αφάνταστο βαθμό η προχειρότητα στη τηλεόραση, κυρίως αμα μπορεί να αποφευχθεί πανεύκολα. Αλλά για το τελευταίο χρειάζεται και μια επαγγελματική συνείδηση, μια διάθεση να κάνεις ένα βήμα περισσότερο και ας μην το πληρωθείς. Επειδή δεν είναι πάντα θέμα λεφτών ρε φίλε. Κάποτε είναι και θέμα προσωπικό, είναι και θέμα θέλησης για κάτι καλύτερο. Τελοσπάντων. Πάμε παρακάτω. Το "θύμα" σ' αυτό το ποστ είναι η εκπομπή της Ελίτας "Μαζί στο ΡΙΚ" αλλά όχι επειδή έχω κάτι με την συγκεκριμένη εκπομπή απλά ήταν η τελευταία που έτυχε να παρακολουθήσω. Με την ίδια ευκολία θα μπορούσα να γράψω για το "Μέρα μεσημέρι" με τον Γιαννάκη Νικολάου, το πρωινό του Sigma με τον Νικήτα Κυριάκου, την εκπομπή του Καρεκλά και γενικά οποιαδήποτε ενημερωτική εκπομπή, talk show στη Κύπρο. Γιατί έχουν όλοι κάτι κοινό.
Μια φυσική απέχθεια, σε βαθμό μίσους, για τα captions.
Για να είμαστε όλοι στο ίδιο σημείο, όταν μιλώ για captions αναφέρομαι στους ηλεκτρονικούς τίτλους, τις κάρτες που εμφανίζονται στο κάτω μέρος της οθόνης κατά την διάρκεια τέτοιων εκπομπών. Και για να προλάβω τον "ομιλείτε την ελληνική παρακαλώ" μαλάκα που κάνει κριτική μέσα του, τα λέω captions για τον ίδιο λόγο που εσύ λες "κόρνερ" και όχι "γωνιακό λάκτισμα". Κάποια πράγματα ακούγονται σωστά μόνο αγγλικά. Ετσι το έμαθα στο κολλέγιο, έτσι τα λέγαμε μεταξύ μας στη δουλειά και απλά ενίοτε το αλλάζαμε με "κάρτες". Διόρθωσε την πάρτη σου και άσε με εμένα.
Πίσω στο θέμα μας. Η Ελίτα, που λέτε, είχε πριν λίγες μέρες φιλοξενούμενες στο studio τις γυναίκες των υποψηφίων προέδρων. Ξεπερνώ τον προφανή σεξισμό του όλου θέματος γιατί πόρρω απέχουμε από την μέρα που θα δούμε γυναίκα πρόεδρο και στο κάτω-κάτω δίνει στη κυπριακή κοινωνία αυτό που θέλει. Την εκπομπή την πέτυχα στα μισά και το caption έγραφε "Οι συζύγοι των υποψηφίων προέδρων" (κάτι τέτοιο ήταν, γενικό πάντως). Μέχρι να τελειώσει η εκπομπή, οι τρίες κυρίες μίλησαν και απάντησαν σε ερωτήσεις και είχαμε δύο τηλεφωνικές συνομιλίες με πρώην συμμαθήτριες/φίλες τους. Ούτε και μια φορά δεν άλλαξε το caption. Ούτε μία! Απλά ενίοτε έφευγε από την οθόνη και εμφανιζόταν μετά! Πως γίνεται ρε αδερφέ να βγάζεις τηλεφωνική τον άλλο και μην εξηγάς στο τηλεθεατή τι βλέπει; Γίνεται η γυναίκα να μιλά για δύο λεπτά και να μην βγαίνει μια κάρτα να μας πει ποιά στο διάολο είναι; Τι γίνεται με τους τηλεθεατές που δεν είδαν την εκπομπή από την αρχή; Θα κάτσουν να περιμένουν την παρουσιάστρια να τους συστήσει; Οχι βέβαια. Ζαπινγκ και άλλο κανάλι.
Και δεν είναι μόνο το ΡΙΚ. Ολοι το κάνουν αυτό. Είναι τηλεοπτικά απαράδεκτο βρε παιδιά να είναι ο άλλος on screen για περισσότερο από ένα λεπτό και να μην βγαίνει ένα επεξηγηματικό caption. Και μιας και είμαστε στα τηλεοπτικά απαράδεκτα, είναι επίσης απαράδεκτο να έχεις εκπομπή στην οποία οι παρουσιαστές μιλούν και δεν βλέπουν την κάμερα. Television 101 boys and girls. Ο παρουσιαστής μιλά απευθείας στο κόσμο για να τον κάνει να νιώθει συνδεδεμένος με την εκπομπή. Αμα δεν μπορούσατε να έχετε μια κάμερα περισσότερη, κλείστε τον σταθμό και ο καθένας τον δρόμο του. Το τελευταίο ήταν για άλλη εκπομπή και ο νοών νοείτο.
Το caption είναι εξαιρετικά σημαντικό εργαλείο, που έγινε ακόμα σημαντικότερο τα τελευταία χρόνια με την ταχύτητα που απέκτησε η ενημέρωση. Πολύ απλά. Αμα ο άλλος δεν καταλαβαίνει τι βλέπει, θα αλλάξει κανάλι, εκτός αν τον ενδιαφέρει το θέμα. Τα captions είναι ο τρόπος της εκπομπής να εμπλέκει τον θεατή, να τον βάζει στο θέμα και να κεντρίσει το ενδιαφέρον του.
Το αξίωμα πάνω στο οποίο βασίζεται η λογική των captions είναι το εξής: Σε οποιαδήποτε φάση της εκπομπής, ένας τηλεθεατής που κάνει ζαπινγκ πρέπει να ξέρει όσο το δυνατόν γρηγορότερα περι τίνος πρόκειται και ποιός μιλά, χωρίς όμως αυτό να καταντήσει κουραστικό για εκείνους που ήδη παρακολουθούν την εκπομπή. Και επειδή μου αρέσει να μιλώ με παραδείγματα, ας πάμε σε ένα υποθετικό πάνελ για να δείτε πως δουλεύει το πράμα.
Είμαστε σε μια ενημερωτική εκπομπή στην οποία είναι καλεσμένοι ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Λευτέρης Χριστοφόρου και ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Σταύρος Ευαγόρου. Το θέμα μας είναι κατά πόσον ευθύνεται η κυβέρνηση για την οικονομική κρίση. Πριν την εκπομπή, ο παραγωγός ενημερώνει τον σκηνοθέτη για τα θέματα ούτως ώστε αυτός να δώσει οδηγίες για να ετοιμαστούν captions. Εχουμε μια κάρτα με τον γενικό τίτλο που θα χρησιμοποιήσουμε περισσότερο, που λέει "Ποιες είναι οι ευθύνες της Κυβέρνησης για την κρίση;". Ετοιμάζουμε επίσης μια γενική για τους καλεσμένους μας "Μαζί μας στο στούντιο/όνομα εκπομπής οι βουλευτές Λ. Χριστοφόρου και Σ. Ευαγόρου. Ετοιμάζουμε και μια για τον καθένα τους και είμαστε all set and ready to go. Ξεκινούμε με την γενική, ο παρουσιαστής κάνει intro το θέμα και πάμε. Οι κάρτες με τα ονόματα του καθενός βγαίνουν βεβαίως την πρώτη φορά που θα μιλήσει και στη συνέχεια όποτε ο σκηνοθέτης κρίνει απαραίτητο. That being όταν α) μιλά για λίγη ώρα και β) κάθε δεύτερη φορά που ο παρουσιαστής του απευθύνει ερώτηση. Αυτό είναι ένα ωραίο κόλπο. Επειδή βεβαίως δεν μπορεί να αλλάζει η κάρτα κάθε φορά που μιλά ένας καλεσμένος, ο καλά προετοιμασμένος παρουσιαστής ένίοτε ρωτά απευθείας κάποιον καλεσμένο και δεν τον αφήνει να απαντήσει ο ίδιος στον έτερο καλεσμένο. Εννοείται ότι για αυτή την συνταγή χρειζόμαστε και παρουσιαστή που να ξέρει την δουλειά του και όχι τροχονόμο.
Η κάρτα με το όνομα του κάθε καλεσμένου παρουσιάζεται σύντομα όταν μιλά και εναλλάσσεται με τις άλλες δύο γενικές μας κάρτες, ούτως ώστε ο θεατής να γνωρίζει ανα πάσα στιγμή τι γίνεται.
Σας φαινεται απλό; Ας αυξήσουμε τον βαθμό δυσκολίας. Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί τα λεγόμενα και αν κάποιος από τους καλεσμένους ρίξει ένα πιασάρικο sound byte, το βάζουμε κι αυτό στα captions. Στο παράδειγμα μας, ο κ. Χριστοφόρου λέει ότι αποκλειστική ευθύνη για την κρίση φέρει η Κυβέρνηση και οι λανθασμένοι της χειρισμοί. Τσουπ, ύστερα από μισό λεπτό πάει caption στον αέρα που γράφει "Λ. Χριστοφόρου: Η Κυβέρνηση φέρει αποκλειστική ευθύνη για την κρίση". Και ο σκηνοθέτης κερδίζει ακόμα μια γενική κάρτα που μπορεί να χρησιμοποιήσει μαζί με τις άλλες δύο.
Εννοείται ότι εάν βγει κάποιος τηλεφωνική ενημερώνουμε τον κόσμο για το ποιός είναι.
Είδατε πόσο απλό είναι; Ειδατε πόσο επηρεάζει την ποιότητα του παρεχόμενου προϊόντος; Και όμως οι κυπριακές ενημερωτικές επιμένουν πεισματικά να χρησιμοποιούν ένα-δύο captions κάθε εκπομπή και δεν είναι ασυνήθιστο να βγάζουν ολόκληρο θέμα μόνο με ένα. Βαρετό, μουντό, άνευ φαντασίας.
Και υπόψην ότι αυτά που λέω εδώ είναι τα βασικά, που οι ενημερωτικές εκπομπές στο εξωτερικό έχουν ξεπεράσει προ πολλού. Εχουν και το crawl με άλλες ειδήσεις από κάτω (γιατί στο Sigma δεν ενώνεται το σύστημα με το Sigmalive για να αλλάζουν ταυτόχρονα; Ρωτήστε το IT. Σίγουρα ξέρουν πως), έχουμε το παραθυράκι με το Twitter feed (απολύτως must και διερωτώμαι πότε θα πάρουν χαμπάρι οι δικοί μας) τα σχόλια στο Facebook και γενικά ότι εργαλείο τους δίνει η τεχνολογία για να μπάσουν τον τηλεθεατή μέσα στο θέμα. Και εννοείται ότι όλα τα segments της εκπομπής πάνε αμέσως online στο site του σταθμού και στο YouTube. Τι αξία έχει μια δημοσιογραφική αποκάλυψη εάν την εποχή της αστραπιαίας ενημέρωσης κανένας δεν βρίσκει το βίντεο για να το λινκάρει; Είναι όπως τον ναυαγό που βρίσκει διαμάντια σε ένα έρημο νησί.
Για να είμαστε δίκαιοι με τα παιδιά που δουλεύουν στα galleries, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα captions είναι μεν εύκολος αλλά χρειάζεται και κάποιον να είναι εκεί. Εάν ο τσιγγούνης καναλάρχης βάζει τον σκηνοθέτη να κάνει μίξη, εναλλαγή εικόνας, να γράφει τίτλους και να εισάγει γραφικά, φυσικά η δουλειά δεν θα είναι καλή και βεβαίως δεν μπορεί κανένας να ρίξει φταίξιμο στον σκηνοθέτη. Πόσα να κάμει το πλάσμα; Αμα ο ιδιοκτήτης δεν ρίξει χρήμα, η επαγγελματική συνείδηση του υπαλλήλου can go so far. Αμα τα κάνει όλα μόνος, ρίχνει ένα "βρε δεν γαμιέστε που θα κάτσω να σπάσω" και η ιστορία τελειώνει εκεί.
Δεν υπάρχει καμία αξιοπρέπεια στο παρακαλετό, έτσι δεν θα προσπαθήσω καν να προσποιηθώ ότι αυτό που θα κάνω έχει έστω και ένα ίχνος αυτής. Η συντριπτική πλειοψηφία εξ' υμών πάει σινεμά μια φορά κάθε δύο μήνες, σύμφωνα με τον μέσο όρο. Αυτό που θα ήθελα πάρα πολύ να κάνετε, είναι να χρησιμοποιήσετε εκείνη την φορά για να πάτε να δείτε την ταινία "Cloud Atlas".
H ταινία είναι βασισμένη στο υπέροχο ομώνυμο βιβλίο (εννοείται ότι το συστήνω ανεπιφύλακτα) του David Mitchell.
Ορίστε το trailer. Μην φοβηθείς όταν το δεις. Θα εξηγήσω.
Λοιπόν. Εάν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο ή δεν ξανάκουσες για την ταινία, δεν έχεις καταλάβει Χριστό. Μην αγχώνεσαι, είναι απολύτως φυσιολογικό. Το premise της ταινίας έχει ως εξής: Πρόκειται για έξι διαφορετικές ιστορίες, που εξελλίσονται χρονικά η μιά μετά την άλλη και εκτείνονται από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι ένα άγνωστο χρονικό σημείο στο μέλλον, όταν ο κόσμος έχει καταστραφεί και έχουμε επιστρέψει στην αγριότητα. Οι έξι ιστορίες συνδέονται με κάποιο τρόπο, τον οποίο ο αναγνώστης ανακαλύπτει στο δεύτερο μισό του βιβλίου. Ενα πανέμορφο λυρικό παραμύθι, γεμάτο μηνύματα, Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟ γράψιμο και ερευνημένο μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Αν σας σύγχισε το ότι οι ηθοποιοί που παίζουν στο έργο έχουν περισσότερους από ένα ρόλους, μην ανησυχείτε. Ο κάθε ηθοποιός παίζει τουλάχιστον τρεις ρόλους (κάποιοι έχουν εως και έξι!!) και εντάσσεται στο γενικό θέμα του βιβλίου, που είναι η σύνδεση που έχουν οι ανθρώποι μεταξύ τους.
Γιατί θέλω να το δείτε; Πρώτο, επειδή εάν είναι 50% καλό όσο το βιβλίο θα μιλούμε για μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και δέυτερο επειδή δεν είναι χρηματοδοτημένη από κάποιο μεγάλο στούντιο. Η ταινία είναι πόνημα των αδελφιών Wachowski ( Τhe Matrix Trilogy) και αρχικά έβαλαν λεφτά από την τσέπη τους για να αγοράσουν τα δικαιώματα του βιβλίου. Στη συνέχεια μάζεψαν σιγά-σιγά τα χρήματα από διάφορες πηγές και πριν τρεις μήνες έβγαλαν αυτό το trailer, ελπίζοντας ότι θα αρέσει στο κόσμο και θα κεντρίσει το ενδιαφέρον κάποιας εταιρείας διανομής. Δείτε τους εδώ να μιλούν για την προσπάθεια τους.
Πέτυχαν τον σκοπό τους αλλά εδώ έγκειται και ο κυριότερος λόγος που θέλω το έργο να πάει καλά εισπρακτικά. Είναι πολύ απλό. Εάν εκείνοι που έδωσαν λεφτά βγάλουν κέρδος, θα είναι προθυμότεροι να δώσουν λεφτά στον επόμενο που θα έχει μια καλή ιδέα. Η επιτυχία του ανεξάρτητου σινεμά οδηγεί σε βελτίωση του παρεχόμενου προϊόντος, αύξηση του ανταγωνισμού και τελικά σε καλύτερες ταινίες. Τόσο απλό.
Πριν τελειώσω, πρέπει να εκφράσω την ευχαρίστηση μου για το γεγονός ότι ο Larry Wachowski έκανε αλλαγή φύλου (πλέον ονομάζεται Lana) και συμφιλιώθηκε με την φύση της. Υπάρχει ένας εμφανέστατος ρομαντισμός στο trailer και ποντάρω τα γένια μου ότι είναι δουλειά ενός πιο ευαίσθητου ανθρώπου. Hats off Lana, keep up the good work.
Για περισσότερα σχετικά με την ταινία, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το behind the scenes.
Πόσες φορές ακούσατε μέχρι σήμερα ότι τα eighties ήταν η καλύτερη δεκαετία από όλες; Να ήταν ότι η οικονομία ήταν στα πάνω της και όλοι είχαμε μέλλον; Να ήταν επειδή ο ρομαντισμός δεν είχε ακόμα πεθάνει; Να ήταν επειδή η μοναδική Τρόικα που υπήρχε ήταν η βότκα; Καλές μαντεψιές αλλά όχι. Υπαρχουν αρκετές θεωρίες εκεί έξω, αλλά νομίζω η δική μου είναι η καλύτερη.
Ο λόγος που τα eighties ήταν τόσο awesome ήταν επειδή το speed και το acid έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις και κανένας δεν ήξερε πως να το διαχειριστεί και σίγουρα δεν είχε ιδέα πως να το νομοθετήσει. Αποτέλεσμα ήταν όλες αυτές οι ουσίες να βρουν τον δρόμο τους στην ελληνική κοινωνία και πρωτίστως στο χώρο του θεάματος! Οι ταινίες που βγήκαν στα σινεμά (και απευθείας σε βίντεο) είναι αδιάψευστοι μάρτυρες της εισβολής παραισθησιογόνων στα ενδότερα της Αγίας, Ορθόδοξης, Ελληνικής Οικογένειας. Γιατί για να εκπονήσεις τέτοιου βεληνεκούς ιστορικές ταινίες, σίγουρα δεν παίρνεις από αυτά που παίρνουμε εμείς οι πληβείοι. Από το μυαλό του Γιάννη Δαλιανίδη, του Ομηρου Ευστρατιάδη, του Κώστα Καραγιάννη και τις αθάνατες ερμηνείες του Στάθη Ψάλτη και του Σταμάτη Γαρδέλη, αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές του ελληνικού σινεμά! Τι να σου κλάσει ρε ο κάθε "Κυνόδοντας" μπροστά στο "Βασικά καλησπέρα σας";
Το σημερινό ποστ έχει και δεύτερο τίτλο που δεν είναι καθόλου τυχαίος. Οι περισσότερες από τις σκηνές που έχω εδώ έχουν μέσα τον τιτανοτεράστιο, τρισμέγιστο, ανυπερβλοανυπέρβλητο Σταμάτη Γαρδέλη. Δηλώνω Γαρδελικός και εκείνη την εποχή εάν ήθελες η ταινία σου να πάει καλά, έπρεπε να δώσεις κι ένα ρόλο στον Σταμάτη Γαρδέλη. Πως κάνει κάθε περιοδικό που πρωτοκυκλοφορεί στη Κύπρο, που βάσει νόμου πρέπει να έχει εξώφυλλο την Βίσση; Ετσι ακριβώς.
Ενας φίλος μου διερωτήθηκε κάποτε πως είναι δυνατόν ο Πάνος Μιχαλόπουλος (μαζί ξεκίνησαν) να έχει ανθηρή καριέρα ακόμα και σήμερα και ο Γαρδέλης να έχει περάσει στα αζήτητα. Συμφωνώ κι επαυξάνω. Η μοναδική εξήγηση που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι κάποιες φωτιές απλά καίνε πιο λαμπερά από άλλες και σβήνουν πολύ πιο γρήγορα.
Πόσο πιο λυρικός μπορώ να γίνω ο πούστης;
Λίγα λόγια και για τις επιλογές. Προσπάθησα να το κρατήσω σε μια σκηνή ανά ταινία και χρησιμοποίησα μόνο σκηνές που βρήκα στο YouTube. Κάποιες δυστυχώς δεν τις βρήκα, όπως την σκηνή που Κώστας Βουτσάς και Σωτήρης Μουστάκας παζαρεύουν τον άραβα μεγαλοεπιχειρηματία στο "Τα τούβλα". Οταν ο άραβας διαμαρτύρεται για την προτεινόμενη τιμή, ο Βουτσάς του απαντά "Αραβας είσαι ρε ή γύφτος;"! Good times.
Στο δια ταύτα.
"Αϊντε σπάσε, ρε μαλάκα" από την ταινία "Καμικάζι αγάπη μου" (1983)
Αρχή κάνουμε με ένα κομμάτι που είναι τόσο cult, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με το άλλο αλήστου μνήμης κομμάτι που ακολουθεί λίγο παρακατω, πάλι με τον Γαρδέλη. Το "Αιντε σπάσε, ρε μαλάκα" είναι ελαφρορόκ κομματάκι της μπάντας του Γαρδέλη (Μουσικές Μεραρχίες παρακαλώ), που στη ταινία υποδύεται τον αδελφό του Στάθη Ψάλτη. ΟΛΑ τα λεφτά στο βίντεο είναι ο τύπος με το speedo που παίζει πλήκτρα! Δεν βλέπεις πλέον τέτοια πράγματα σήμερα! Να σας πω ότι μετά που τελειώνει το κομμάτι, η συνάμενη κουνάμενη γκρουππι χτυπά τον Γαρδέλη στον ώμο λέγοντας του "Θα καραφλιάσει το σύμπαν με αυτό το κομμάτι!" Μωρό μου, το κακό το έχουμε πάθει ήδη.
"Αγόραρε! Χέλι!" από την ταινία "The Κόπανοι" (1987)
Μόνο για τον τίτλο, αυτή η ταινία παίρνει δικαιωματικά θέση στο πάνθεον. Μα, "The Κοπανοι" ρε φίλε; Οταν στην Ελλάδα έκαναν puns, στην Αμερική ανακαλύπταν το slap-stick να 'ουμε. Γιώργος Κωνσταντίνου γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί ως ο φτωχομπινές που πουλά αγάπη σε γυναίκες για να τους τρώει τα λεφτά. Ενα από τα θύματα είναι η Φρύνη Αρβανίτη, που του πέφτει κάπως...πολλή...
"Εσύ τι είδες;" από την ταινία "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα" (1982)
Αν ζητούσαμε από όλους όσους ήταν ζωντανοί την δεκαετία του '80 να διαλέξουν την πιο αντιπροσωπευτική ταινία, σας πάω στοίχημα ότι η πλειοψηφία θα πήγαινε με το "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα". Το μοναδικό ελληνικό movie franchise, το πόνημα του Ομηρου Ευστρατιάδη ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς και έδωσε ακόμα δύο ταινίες. Εκανε σταρ τον Στιβ Ντούζο (Μπίλιας) και μας έδειξε ότι ο ελληνικός κινηματογράφος ξέρει πως να κάνει κωμωδία. Ο Ευστρατιάδης προσπάθησε ανεπιτυχώς να αναβιώσει το franchise το 2011 με μια τέταρτη ταινία, που ήταν τόσο χάλια που πρέπει να κυρηχτεί παράνομη.
Στη σκηνή οι "φασαρίες" της τάξης παίρνουν μάτι την καθηγήτρια, η οποία τους τιμωρεί αναλόγως με το τι είδαν!
"Μαφιόζικο πνίξιμο με τροχό" από την ταινία "Λεζεντάνο ο Μπάτσος" (1988)
Εχω ένα σοφτ σποτ για τον Μάρκο Λεζέ. Δεν ξέρω γιατί. Του έχω μια συμπάθεια του ανθρώπου. Δεν ξέρω αν είναι το κακομοιριασμένο ύφος, η καημένη του κορμοστασιά ή η γελοία φωνή του. Εχει κάτι το συμπαθητικό πάνω του ο άνθρωπος. Ο Λεζεντάνο είναι ο ήρωας που δημιούργησε ο Λεζες, που υποδύθηκε σε δυο -τρεις ταινίες κάποτ στα τέλη της δεκαετίας. Εδώ ο Λεζεντάνο θα εκτελεστεί από την εγχώρια μαφία, γιατί έχασε κάτι εκατομμυριάκια ευρώ. Ο ευρηματικός τρόπος εκτέλεσης κάνει τον κάθε κακοποιό από ταινία James Bond να φάει την γάτα του από την ζήλεια. Fun fact. Το όνομα του εκτελεστή είναι "Τατάλια", που είναι βεβαίως το όνομα της αντίπαλης οικογένειας των Κορλεόνε στο "Godfather".
"Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols. Γκέγκε;" από την ταινία "Χουλιγκανς, κάτω τα χέρια από τα νιάτα" (1983)
Οταν βγήκε η ταινία, ήταν μια κοινωνική καταγγελία, οι κραυγές μιας νεολαίας που αναζητούσε απαντήσεις και δεν μπορούσε να τις πάρει από την συντηρητική προηγούμενη γενιά. Και η συγκεκριμένη σκηνή, υποτίθεται ότι ήταν η επανάσταση ενός αγανακτισμένου με το κατεστημένο νέου, υπό τους ήχους του πανκ συγκροτήματος "Sex Pistols". Εχοντας πει αυτά, Ι dare you, I double dare you motherfucker, να δεις αυτή τη σκηνή και να μην ξεραθείς στο γέλιο.
"Τι του πέρασε από το κεφάλι;" από την ταινία "Ψηλός, λιγνός και ψεύταρος" (1985)
Η προέλευση του γνωστού ανεκδότου. Ο Ψάλτης δεν θέλει καμία σύσταση. Εδώ υποδύεται τον στρατιώτη που επισκέπτεται το σπίτι ενός νεκρού συναδέλφου του, για να εξηγήσει στους γονείς του πως πέθανε.
"Προσοχή! Κλαρίνο" από την ταινία "Ο Δυναστείας" (1985)
Η υπόλοιπη ταινία είναι μεν απαράδεκτη αλλά το συγκεκριμένο όποτε το θυμάμαι γελώ! Ο Σωτήρης Μουστάκας είναι παλιοσειρά, που έχει πάρει σβάρνα τα στρατόπεδα γιατί δεν μπορεί να στεριώσει πουθενά! Εδώ αντιδρά όταν ένας λοχαγός του λέει να σταθεί προσοχή.
"Η ντροπή του Μήτσου" από την ταινία "Μήτσος ο Ρεζίλης" (1984)
Ακόμη ένας κλασσικός Μουστάκας, αυτή την φορά από το cult "Ο Μήτσος ο Ρεζίλης" με τον Νίκο Ρίζο. Ο Μήτσος είναι ένας βαρύμαγκας που δεν μπορεί να βρει δουλειά. Στη συγκεκριμένη σκηνή κόβει το μουστάκι από την ντροπή του αλλά παίρνει ένα αναπάντεχο μήνυμα από τον άλλο κόσμο!
"Come with me για να την βρεις" από την ταινία "Ελα να αγαπηθούμε darling" (1984)
Πως ήταν το "Αιντε σπάσε ρε μαλάκα" ή το "Με λένε Αλέξη, σε λένε Σοφία/κρατώ μια κιθάρα κρατάς μια καρδιά"; Του ίδιου βεληνεκούς είναι και το "Come with me για να την βρεις". Βασικά, δώσε στο Γαρδέλη μια κιθάρα και cheesy στιχους και έχεις instant classic. Greek lover όχι με πουλόβερ αλλά με κιθαρούλα για καντάδα στον χαμένο μου έρωτα, την Εφη Πίκουλα.
"Πιάσαμε αμερικάνικο σταθμό" από την ταινία "Βασικά, καλησπέρα σας" (1982)
Οχι μια σκηνή, όλη την ταινία να βάλω πάλι θα είμαι μέσα. Τι να πρωτοπεις; Το "Κουλα πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος"; Το "Εισητήριο, ο πίσω"; Το εστιατόριο με σπεσιαλιτέ το βραστό νερό; Το "Βασικά καλησπέρα σας είναι all time classic και βλέπεται ακόμη και σήμερα και πάλι είναι ευχάριστο! Η προσωπική μου επιλογή για την καλύτερη ταινία των 80's και η καλύτερη κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου.
Bonus material: Όλη η φιλμογραφία του Κρις Σφέτα
To 1984, το "Karate Kid" βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες και σηματοδοτεί μια στροφή του αμερικάνικου σινεμά προς ανατολάς και συγκεκριμένα στον κινέζικο και ιαπωνέζικο μυστικισμό. Η ταινία προβλήθηκε και στην Ελλάδα και θεάθηκε από τον ιδιοκτήτη σχολής καράτε Γιώργο Σφέτα, που είχε ένα γιό, μια κάμερα και ένα όνειρο. Να δώσει στον κόσμο ένα karate kid που αντί για σουσι θα βρωμούσε τζατζίκι.
Κάπως έτσι μπήκε στο κόσμο του σινεμά ο Κρις Σφέτας, ένας εντελώς ατάλαντος νεαρός ηθοποιός που το μοναδικό πλεονέκτημα που είχε ήταν να φωνάζει "ΙΑΑΑΑΑ" τόσο δυνατά, που έχανες αμέσως κάθε θέληση για μάχη. Οταν ο ελληνικός κινηματογράφος σταμάτησε να παίζει ταινίες του φέρελπι καρατέκα, ο Κρις Σφέτας συνέχισε απτόητος την καριέρα του στις ταινίες των βίντεοκλαμπ. Ολες οι ταινίες είναι τόσο κακοφτιαγμένες που σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα, μαζί με την έντονη επιθυμία να γελάσεις. "Ο μικρός κεραυνός", "Ο μικρός μεγάλος νίντζα", "Ο μαχητής" και άλλες πολλές ταινίες ήρθαν να κοσμήσουν τα ράφια της ελληνικής φιλμογραφίας με ένα λεκέ που είναι μέχρι σήμερα ανεξίτηλος.
Αγαπημένη ταινία βεβαίως είναι το "Ο μικρός ήρωας", η οποία βάζει τον Κρις στη Κύπρο! Οταν λοιπόν ο Σφέτας έρχεται στο νησί μαθαίνει από το θείο του για ένα εικόνισμα που βρίσκεται στο σπίτι του στα κατεχόμενα. Ο Κρις βεβαίως δεν χάνει στιγμή και πάει στα κατεχόμενα για να φέρει το εικόνισμα πίσω! Αφου σπάζει στο ξύλο τον μισό τουρκικό στρατό, (οι στρατιώτες του οποίου δεν έχουν διακριτικά, έχουν μια φυσική απέχθεια για όπλα και για κάποιο λόγο προτιμούν να μιλούν ελληνικά) ο μικρό μας ήρωας επιστρέφει αλλά την τελευταία στιγμή τον πυροβολεί ένας στρατιώτης (που προφανώς δεν είχε πάρει το memo για τα όπλα). Ω του θαύματος όμως ο ήρωας μας είναι ζωντανός, αφού η σφαίρα καρφώθηκε στο εικόνισμα και δεν τον σκότωσε! Φαντάζομαι είχε προστάτιδα την Παναγιά την Αλεφίσφαιρη μεγάλη η χάρη της.
Αυτές ήταν οι επιλογές μου για τον ελληνικό κινηματογράφο των 80's! Σας ευχαριστώ που με αφήσατε να σας διασκεδάσω! Μέχρι την επόμενη φορά!
Ολοι μας έχουμε μυστικά, καλά κρυμμένα, κάπου που κανένας δεν μπορεί να τα βρεί. Σκελετούς στη ντουλάπα μας, που λένε και τα αμερικανάκια.
Εκανα image Google search για "skeletons, closet". Αυτό είναι από τα πρώτα hits. The fuck is wrong with you people?
Ολοι μας λοιπόν έχουμε κάτι που θα θέλαμε να κρατήσουμε κρυφό. Για κάποιους είναι μια εξαιρετικά άσχημη γκόμενα που ψάρεψαν σε μπαρ μετά που το αλκοολ ξεπέρασε το "τι σκατά σκέφτεσαι ρε μαλάκα;" όριο στο αίμα τους (το ίδιο ισχύει βεβαίως και για τις κυρίες, μην μας πουν και σεξίστές τώρα), για άλλους ήταν ένα πείραμα στο κολλέγιο (λέμε τώρα) και άλλα διάφορα.
Δόξα τω Θεό/Αλλάχ/Βουδα/Κανένα (πολυπολιτισμικότητα, όχι μαλακίες) έχω και γω καμπόσους σκελετούς στη ντουλάπα μου. Μικρούς, μεγάλου, μεσαίου μέγεθους αλλά όλοι αποκτήθηκαν με υπέρμετρη μαλακία και μόχθο γι' αυτό και γω τους προσέχω και τους έχω μη στάξει και μη βρέξει.
Κινούμενος όμως θεματικά σε σχέση με το blog, θέλω να κάνω το βήμα και να σας αποκαλύψω το πιο κρυφό μου μυστικό όσον αφορά ταινίες.
Good guess, but no
Είναι μια ταινία που ντρέπομαι να πω ότι μου αρέσει. Δεν είναι απο αυτές τις κωμωδιούλες που τις βλέπεις και ξερένεσαι αλλά ξέρεις μέσα σου ότι κατά βάθος είναι χάλια. Δεν είναι από αυτά τα δακρύβρεχτα που σου χτυπούν ένα ευαίσθητο νεύρο αλλά ξέρεις μέσα σου ότι είναι απλά ένα φτηνό δράμα. Οχι. Είναι πολύ χειρότερο. Είναι από αυτές τις ταινίες που παίρνουν και καλά τον εαυτό τους στα σοβαρά και νομίζουν ότι στέλνουν και κοινωνικό μήνυμα. Για να μην το καθυστερώ το αναπόφευκτο, ορίστε.
You cant see it, but Im rolled up in the bathroom and crying
To "Drumline" είναι μια ταινία παραγωγής 2000 και είναι πιο μπανάλ από έφηβο της δεκαετίας του 1980. Σαν ταινία, είναι επιεικώς χάλια. Χιλιοειπωμένη ιστορία, με χιλιοχρησιμοποιημένη φόρμουλα και χαρακτήρες τόσο ρηχούς που αν ήταν θάλασσα δεν θα μπορούσες να πνίξεις ούτε τον Μπεϊμπιστρουμφ. Πληροφοριακά, είναι η πραγματική ιστορία (μόνο αυτό σε κάνει να τραβήξεις πίσω) ενός νεαρού ντράμερ από μια φτωχογειτονιά που παίρνει μουσική υποτροφία για ένα κολλέγιο που υπερηφανεύεται για την μπάντα του. "Fish-out-of-water" χαρακτήρας που στην αρχή επαναστατεί ενάντια στο κατεστημένο και στη συνέχεια κάνει λίγο soulsearching και ανακαλύπτει το πραγματικό νόημα της ζωής. Ugh. Λες και δεν μας φτάναν όλα τούτα τα κλισέ, οι συμπτώσεις που συμβαίνουν σ' αυτή την ταινία είναι τόσο απίστευτες που κάνουν το "Lord of the Rings" να μοιάζει με τουριστικό ντοκυμαντέρ για την Νέα Ζηλανδία.
"Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες στο σαφάρι να μην ταϊζουν τα ορκς γιατί αυτό χαλά την προσεγμένη διατροφή τους. Ευχαριστώ για την κατανόηση και καλωσορίσατε στην Middle Earth Safari Tours"
Κι όμως για μια περίοδο της ζωής μου είχα ένα DVD με την ταινία και το είχα κυριολεκτικά λιώσει. Σίγουρα, έχει κάποιες σπουδαίες χορογραφίες μπάντας, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι σε καμία περίπτωση αρκετό για να δικαιολογήσει το υπόλοιπο αδικαιολόγητο έργο. Αυτό όμως είναι το "feel-good-movie" μου. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πως, αλλά there it is. Νιώστε ελεύθεροι να κρίνετε.
Νομίζω δεν δώσαμε σ΄αυτή την εικόνα την απαραίτητη σημασία. Τι σκατά είναι αυτό στα δεξιά;!; Ασύρματος; Πάει με το σετ ή το φόρεσε μόνη της;! Και τι στο διάολο χρησιμεύει;! Αυτό το σουτιέν είναι κάτι που θέλει η ίδια ή το διάλεξε ο φίλος της;! Και αν είναι σετ, πως είναι άραγε το βρακί; Επαναλαμβάνω, THE FUCK IS WRONG WITH YOU PEOPLE?!?
Αν έχετε και σεις ένα καλά κρυμμένο μυστικό (για ταινίες εννοώ, δεν θέλω την αστυνομία να βαρά την πόρτα μου μεσάνυχτα) γράψτε το στα comments!
Σας ευχαριστώ που με αφήσατε να σας διασκεδάσω! Μέχρι την επόμενη φορά.
Και να μην ξεχάσω! Πλέον γράφω το ημερολογιο ενός ανθρώπου που επιβίωσε σε μια μετα-αποκαλυπτική Κύπρο στο "Η Κύπρος μετά την καταστροφή" . Come and join in
