3 σειρές που το ΡΙΚ πρέπει να επαναφέρει άμεσα!

To απόγευμα του Σαββάτου όταν ήμουν μικρός είχε πολύ συγκεκριμένη ιεροτελεστία. Διπλό χάμπουργκερ από το Savory Pizza με πατάτες, αναψυκτικό από μπουκάλι και τηλεόραση μέχρι το βράδυ. Αν υπάρχει ευτυχία σ' αυτό τον κόσμο, για μένα προσωπικά δεν είναι πολύ μακριά από αυτό! Πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει και αμα ρίξετε μια ματιά στο σαββατιάτικο πρόγραμμα θα σας πιάσει η μαύρη απογοήτευση. Επαναλήψεις από το μεσημέρι ως το βράδυ.
Δια της παρούσης λοιπόν εισηγούμαι προς το ΡΙΚ όπως αγοράσει τα δικαιώματα κάποιων παλιών σειρών που έδειχνε και να της παίζει όπως παλιά back-to-back!

Seaquest DSV

1993-1996

"In the 21st century, mankind has colonized the last unexplored region on earth, the ocean. As Captain of the Seaquest and its crew, we are its guardians. For beneath the surface lies the future"







Πριν προχωρήσουμε πάρακάτω πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Η επιστήμη μας χρωστά. Και όχι χρωστά όπως χρωστά η Βίσση στο Φόρο Εισοδήματος (contemporary joke bitches, I got em) αλλά μας χρωστά από πλευράς ανακάλυψης. Εχουμε και λέμε: Μέχρι το 2015 θέλω α) μηχανή του χρόνου σε DeLorean, β) hoverboard  και γ) μαρκίζες σε σινεμά που φαίνονται σαν ζωντανές. Το "Seaquest" διαδραματίζεται το 2022 και μέχρι τότε όχι μόνο πρέπει να έχουμε εξερευνήσει τους ωκεανούς, αλλά θα πρέπει να είμαστε σε θέση να κατασκευάσουμε άνθρωπο από τεχνητά μέλη, να βρούμε τρόπο να κάνουμε τα δελφίνια να μιλούν KAI να εκπαιδεύσουμε τηλεπαθητικούς. Ο μόνος λόγος που δεν καθαρίσαμε τον Kubrick το 2001 είναι επειδή κανένας δεν κατάλαβε πραγματικά το "Space Odyssey".

Pictured: The reason you shouldn't mix LSD with film making 

Πίσω στη κανονική ροή του προγράμματος. Το "Seaquest DSV" (Deep Submerged Vehicle) ήταν σειρά επιστημονικής φαντασίας που διήρκησε για τρεις σεζόν και είχε ως θέμα τις περιπέτειες ενός πληρώματος υποβρυχίου. Πρωταγωνιστής ήταν ο Roy Schneider (ο τύπος από το Jaws) και η παραγωγή ήταν του Σπιλμπεργκ (νομίζω υπήρχε νόμος εκείνη την εποχή που προέβλεπε ότι τα πάντα έπρεπε να εμπλέξουν τον Σπίλμπεργκ με κάποιο τρόπο) σε συνεργασία με το NBC.
Αν και η πρώτη σεζόν ήταν πολύ πετυχημένη από άποψης θεαματικότητας, οι διαφορές μεταξύ των δημιουργών και του NBC οδήγησαν τελικά στην ακύρωση της μετά από τρεις σεζόν. Ο Schneider μάλιστα δεν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη τρίτη σεζόν αλλά αντικαταστάθηκε από τον Michael Ironside.
Στη μυθολογία της σειράς, το "Seaquest" ήταν η ναυαρχίδα του υποβρύχιου στόλου του UEO ( United Earth Oceans), του οργανισμού που συγκροτήθηκε για να επιβλέπει την εξερεύνηση και αστυνόμευση του βυθού της γης.
Το pitch της σειράς ήταν προφανές. "Ρε παιδιά, θέλουμε μια σειρά σαν το Star Trek, αλλά που να μην είναι στο διάστημα; Εχει κάποιος καμιά ιδέα;". Μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά στοιχηματίζω όλα τα λεφτά στις τσέπες της "απόλυτης" ότι κάπως έτσι θα έγινε. Το format του "Seaquest" είναι ακριβώς το ίδιο με του Star Trek (bridge control drama, οι χαρακτήρες πάνε on location για ένα μέρος του επεισοδίου) σε βαθμό που οι δημιουργοί ήθελαν να το διακωμωδήσουν. Guest star σε ένα από τα επεισόδια ήταν ο William Shatner, ο πρωταγωνιστής του πρώτου Star Trek! Ορίστε και το promo του επεισοδίου που εμφανίστηκε:

Και λίγα λόγια για την υπόθεση. O Captain Nathan Bridges (Schneider) αναγκάζεται να επιστρέψει στην ενεργό δράση, όταν το υποβρύχιο που ο ίδιος σχεδίασε κινδυνεύει να πέσει στα χέρια τρομοκρατών. Ο Nathan ανακαλύπτει τους ενόχους αλλά αποφασίζει να μείνει στο τιμόνι του Seaquest, το οποίο χρησιμοποιεί για να αστυνομεύει τις θάλασσες και να αποτρέπει περιβαλλοντικές καταστροφές.

Γιατί το θυμόμαστε: Για τον Darwin (το δελφίνι που μπορούσε να μιλήσει) αλλά και τον ηθοποιό Jonathan Brandis. Ο Brandis έπαιζε τον ρόλο του Lucas Wolenczak, ενός παιδιού ιδιοφυία στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, που οι διαζευγμένοι γονείς του ανάγκασαν να επιβιβαστεί στο υποβρύχιο για να μην είναι στα πόδια τους. Ο Lucas ήταν πανέξυπνος και μεταξύ άλλων είχε εφεύρει ένα μηχάνημα που επρέπε στον Darwin να μεταφράζει τις σκέψεις του σε λόγια (αν και το λεξιλόγιο του είχε εύρος μόνο 125 λέξεων).
Δυστυχώς ο Brandis αυτοκτόνησε το 2003 σε ηλικία 27 ετών, όταν η καριέρα του φαινόταν να έχει βαλτώσει για τα καλά. Οπως με τα πλείστα παιδιά-ηθοποιούς, ο Brandis δεν κατάφερε ποτέ να αφήσει πίσω του τον ρόλο που τον έκανε διάσημο...

Quantum Leap

1989-1993

"And so Doctor Beckett finds himself leaping from life to life, striving to put right what once went wrong and hoping each time that his next leap... will be the leap home"






Aaaaaaah... The classics. Το Quantum Leap έκανε πρεμιέρα το 1989 και αντιθέτα με το τι πίστευαν οι παραγωγοί, διήρκησε για πέντε σεζόν πριν να κοπεί απότομα.
Η σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες του Dr. Sam Beckett, ενός κβαντικού επιστήμονα από το μέλλον (quantum είναι η λέξη που πάσαραν δεξιά κι αριστερά οι σεναριογράφοι στα 90s, όταν δεν μπορούσαν να δώσουν μια σοβαρή επιστημονική εξήγηση), μετά που ένα από τα πειράματα του έχει τραγική κατάληξη. Ο Beckett εξαφανίζεται από την πραγματικότητα του και ταξιδεύει από σώμα σε σώμα, σε διάφορες στιγμές στο χρόνο, με σκοπό να διορθώσει κάτι που ο ξενιστής του έκανε λάθος στο παρελθόν. Ο μοναδικός που μπορεί να τον δει είναι ο Αλ, ένας στρατιωτικός από το μέλλον, που ήταν υπεύθυνος για το πείραμα του Sam. Επειδή όμως ο ίδιος δεν μπορεί να ταξιδέψει στο χρόνο, εμφανίζεται μόνο σαν ολόγραμμα. Πρωταγωνιστούν ο Scott Bacula και ο Dean Stockwell.

Οσοι παρακολουθούσατε την σειρά όταν την έδειχνε το ΡΙΚ, θα θυμάστε ότι η κατάληξη της δεν ήταν και πολύ καλή. Ερωτήματα που έστεκαν για δύο σεζόν έμειναν αναπάντητα, κύρια ζητήματα όπως το ποιός αποφάσιζε για τα ταξίδια του Sam έκλεισαν με μη πιστευτό τρόπο μέσα σε δύο λεπτά και γενικά το τέλος άφησε μια δόση απογοήτευσης. Πάντα διερωτώμουν γιατί και χρόνια μετά έμαθα. Οι δημιουργοί της σειράς ξεκίνησαν να γυρίζουν το τελευταίο επεισόδιο με την εντύπωση ότι το Quantum Leap θα συνέχιζε για ακόμα μια χρονια. Η εταιρεία όμως έκανε πίσω την τελευταία στιγμή, ανακοινώνοντας τους ότι η σειρά κόβεται και ότι το επεισόδιο που γυρίζουν θα ήταν το τελευταίο. Μην έχοντας άλλη επιλογή, οι σεναριογράφοι έκαναν αλλαγές κυριολεκτικά της τελευταίας στιγμής (πηγές αναφέρουν ότι το rewriting έγινε on set) και ολοκλήρωσαν την σειρά όσο καλύτερα μπορούσαν. O Bacula είχε μάλιστα εκφράσει και την πρόθεση να χρηματοδοτήσει εκείνος κάποια έξτρα επεισόδια (για να ολοκληρωθεί σωστά η σειρά) αλλά ο σταθμός τους τόνισε ότι σε καμία περίπτωση δεν θα προβάλει.

Γιατί την αγαπήσαμε: Για τον Ziggy φυσικά! Ο Ziggy ήταν ο τρίτος σταθερός χαρακτήρας σε όλη την σειρά και δεν ήταν τίποτα άλλο από έναν σούπερ υπολογιστή από το μέλλον. Ο Ziggy έκανε τα πάντα: Απο το να ανακαλύπτει απόκρυφα στοιχεία για τους ξενιστές του Sam, μέχρι υπολογισμούς για τι πρέπει να αλλάξει για πάει στο επόμενο του ταξίδι. Σοβαρά, ο Ziggy ήταν το πρώτο iPhone!

"Google this Siri!"

Beauty and the Beast

1987-1990

 For we have a bond stronger than friendship or love. And although we cannot be together, we will never, ever be apart.









Για λόγους που δεν μπορούσα να κατανοήσω, ο Ron Perlman πάντα με τραβούσε σαν ηθοποιός. Οταν μίλαγε, κάτι μου θύμιζε, κάτι γλυκό, μια ξεχασμένη ανάμνηση. Ερευνώντας ένα ποστ πριν δύο χρόνια γι' αυτό το blog, έπεσα πάνω στη φιλμογραφία του και έκπληκτος ανακάλυψα ότι πολύ πριν γίνει ο Hellboy και να πρωταγωνιστήσει στο "Sons of Anarchy", ο Perlman είχε ενσαρκώσει τον Vincent στη σειρά "Beauty and the Beast". Προς υπεράσπιση μου βέβαια, η ομάδα που είχε αναλάβει το make up έκανε φοβερή δουλειά. Που να καταλάβω ότι ο τύπος στη φωτογραφία πάνω είναι ο ίδιος με τον τύπο στη φωτογραφία κάτω;

Yep, that's the guy

Ο Perlman στη σειρά υποδύεται τον Vincent, ένα παραμορφωμένο άντρα με χαρακτηριστικά λιονταριού, που βρίσκει καταφύγιο σε ένα καταφύγιο κάτω από την πόλη της Νέας Υόρκης. Μέλος μια ομάδας απόκληρων, ο Vincent βρίσκει στο πρόσωπο του Πατέρα (ενός ηλικιωμένου πρώην χειρούργου που ενεργεί σαν αρχηγός και προστάτης των απόκληρων) τον μέντορα και φίλο του. Η ζωή στην επιφάνεια είναι γι' αυτόν εντελώς αδιάφορη, όταν μια ημέρα βρίσκει στο πάρκο την Catherine, ετοιμοθάνατη και παραμορφωμένη μετά που δέχτηκε επίθεση από μπράβους ενός μαφιόζου. Ο Vincent και ο Πατέρας περιθάλπτουν την Catherine η οποία με το καιρό επιστρέφει στον κόσμο της, κουβαλώντας όμως ένα κομμάτι από τον κόσμο του Vincent. Η σειρά εξιστορεί τις περιπέτειες των δύο καθώς σιγά-σιγά ερωτεύονται, αλλά και τις αγριότητες του Vincent που αναλαμβάνει την προστασία της.
Το format της σειράς ήταν εξαιρετικά απλό, it worked και το κράτησαν αναλλοίωτο για σχεδόν όλη την σειρά. Η Catherine θα προσπαθούσε να ξεσκεπάσει έναν κακό τύπο, ο τύπος την έπαιρνε χαμπάρι, έστελνε κόσμο να την σκοτώσει και την κατάλληλη στιγμή ο Vincent εμφανιζόταν για να τους κάνει τον τσαμπουκά βίδες.

"Hehehe... Hello there little lady... Why don't you com.. JESUS FUCKING CHRIST! IS THAT MR WISKERS?!"

Πρωταγωνιστής είπαμε ότι ήταν ο Perlman, με την Linda Hamilton να υποδύεται την Catherine. Η Hamilton έφυγε απρόοπτα από την σειρά την δεύτερη σεζόν, αφήνοντας τους πάντες επί ξύλου κρεμμάμενους. Η σειρά διήρκησε τρεις σεζόν αλλά με την κύρια ιστορία της απαγορευμένης αγάπης να έχει φύγει, το ενδιαφέρον του κόσμου έπεσε κατακόρυφα.


Γιατί την θυμόμαστε: Για το intro φυσικά

IMPORTANT UPDATE: Vincent lives once more! Το κανάλι CW αγόρασε τα δικαιώματα της σειράς και θα μας δώσει από τον Οκτώβρη ένα νέο κεφάλαιο, βασισμένο στην παλιά σειρά. Ορίστε και ένα promo trailer

H Catherine πλέον είναι ντετέκτιβ, ο Vincent αποκτά επίθετο και ονομάζεται Keller, αλλά και παρελθόν! Ποια από τις δύο είναι η καλύτερη;

"Everybody Dies": Some thoughts on the finale of "House M.D."

SPOILER ALERT! 

Και ξαφνικά, μας τελείωσε. Ηταν αγαπημένη συνήθεια κάθε Τρίτη πρωί τα τελευταία χρόνια, πριν να πάω δουλειά να κατεβάζω το τελευταίο επεισόδιο του "House M.D." για να διασκεδάσω με τις τελευταίες περιπέτειες του αγαπημένου μας μισάνθρωπου. Την προηγούμενη Δευτέρα ήταν η τελευταία φορά. Θυμίζοντας τον πιλότο της σειράς, "Everybody Lies", αλλά και το γενικό θέμα της ογδοης σεζον, το "Everybody Dies" ήταν το κύκνειο άσμα μιας σειράς που ήταν μαζί μας για οκτώ χρόνια.

Also, it's not lupus

Η αυλαία έπεσε για τον Gregory House, τον ήρωα της ιατρικής σειράς μυστηρίου "House M.D.", μ' ένα επεισόδιο που κάποιοι χαρακτήρισαν cheesy, κάποιοι ικανοποιητικό και κάποιοι μεγαλοφυές και gutsy. Προσωπικά πιστεύω ότι ήταν ένα -όσο γινόταν- αξιοπρεπές τέλος σε μια εντελώς αναξιοπρεπή σεζόν, πριν μια από τις καλύτερες σειρές που είδαμε τελευταία καταντήσει καρικατούρα.
Το 22ο επεισόδιο της 8ης σεζόν ήταν χωρίς σύγκριση το καλύτερο για φέτος. Φυσικά, έχει έτη φωτός μέχρι να φτάσει τα "House's Head" και "Wilson's Heart", το διπλό φινάλε της 4ης σεζόν. Που btw εξακολουθούν να είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που είδα στη τηλεόραση.


Πως τέλειωσε η σειρά; Στο τελευταίο επεισόδιο ο House καταστρέφει την ζωή του, όταν προσποιείται τον θάνατο του για να γλιτώσει από τη φυλακή. Πλέον δεν μπορεί να ξαναδουλέψει, έχασε όλα του τα υπάρχοντα και αν ξεμυτίσει πουθενά θα πάει φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής του. Κι όλα αυτά για να μπορέσει να περάσει μαζί με τον Wilson τους τελευταίους 5 μήνες που του απομένουν πριν ο καρκίνος τον σκοτώσει. Στο τέλος του επεισοδίου οι δύο φίλοι ανεβαίνουν στις μοτοσικλέτες τους και φέυγουν μαζί για το άγνωστο. Υπό τους ήχους του "Keep me in your heart for a while" του Warren Zevon*, o Wilson ρωτά τι θα γίνει όταν ο καρκίνος σοβαρέψει. In impeccable, true character form,  o House απλά απαντά "Cancer is boring". End of story, bromance achieved.

Το τέλος της σεζόν δεν είναι ακριβώς αυτό που ήθελε ο παραγωγός David Shore, αλλά η αποχώρηση της Lisa Edelstein (Cuddy) μετά το τέλος της 7ης σεζόν και η δραματική πτώση στην ακροαματικότητα δεν του άφησε και πολλές επιλογές. Σε συνέντευξη πάντως στο Hollywood Reporter ο Shore είπε ότι το όραμα του για το τέλος δεν άλλαξε δραματικά και ότι από την αρχή ήξεραν ότι η κατάληξη του House θα είχε να κάνει με τον Wilson. Κατ' ακρίβειαν, θα πρέπει να πιστώσετε τους παραγωγούς για την δουλειά τους, αναλογιζόμενοι τις αναποδιές που τους έτυχαν αναφορικά με το καστ. Πρώτα είχαμε την ξαφνική αποχώρηση του Kal Penn (Lawrence Kutner) που διορίστηκε στην κυβέρνηση Ομπάμα αμέσως μετά την εκλογή του στο προεδρικό αξίωμα, την σταδιακή αποχώρηση της Thirteen (Olivia Wilde) και Cameron (Jennifer Morrison) λόγω κινηματογραφικών υποχρεώσεων, αλλά και την προαναφερθείσα Lisa Edelstein.

Μπορούσε ο House να τέλειωνε καλύτερα; Σαφώς. Μπορούσε να τελειώσει όμως και πολύυυυυυυ χειρότερα. Σκεφτήκατε δηλαδή έναν House που αποφάσιζε να κόψει το πόδι του για να μην υποφέρει και να ανακαλύπτει την καλοσυνάτη του πλευρά; Μπρρρρρ.... Ή εάν ο House κατέληγε παντρεμένος με τρία - τέσσερα κουτσούβελα;
Το να κρατηθεί από την μοναδική υγιή (;) σχέση που είχε στη ζωή του και να θυσιάσει τα πάντα απλά για να του χαρίσει διασκέδαση δεν είναι τόσο άσχημο τέλος. Ο Wilson ήταν η μοναδική σταθερά στη ζωή του House και ο μοναδικός άνθρωπος που έβρισκε αμυδρά ενδιαφέρον, ας είναι απλά και μόνο για να του αποδεικνύει συνεχώς πόσο κοινότοπος και ψεύτικος είναι. Ο ζωή του Wilson καθορίζεται από την ανάγκη του να βοηθήσει όσους έχουν πρόβληματα και στο πρόσωπο του House βρήκε τον ιδανικό φίλο. Εναν ψυχολογικά μπερδεμένο, οριακά κοινωνικοπαθή, αδυσώπητα ειλικρινή με όλους, αντισυμβατικό, ιδιοφυή και αιώνια βασανισμένο φίλο. Κατά τη διάρκεια της σειράς, ο Wilson απλά περιορίζεται στο να στέκει πίσω και να αφήνει τον House να λάμψει, μαζεύοντας ενίοτε τα κομμάτια.

Οχι ότι η σχέση τους είναι τόσο απλή όσο το γινγκ και το γιάνγκ. Ο Wilson έδειξε ότι κάτω από την επιφάνεια του καλού, ανιδιοτελή, παρηγορητικού γιατρού κρύβεται (όπως σε όλους μας άλλωστε) ένας εγωιστής που θέλει να κάνει τους ανθρώπους να νοιώθουν καλά για να ικανοποιήσει τις δικές του ανάγκες. Και ο House είναι ο μοναδικός άνθρωπος που τολμά όχι μόνο να  υποδείξει τα υποσυνείδητα αλλότρια κίνητρα του αλλά και να τον κοροϊδέψει γι' αυτό. Ο Ηοuse είχε μια αποστροφή για ότιδήποτε κοινότυπο και όλη του η ύπαρξη διαμαρτύρεται μπροστά στην αποδεκτά κοινωνική εικόνα που προβάλλουμε όλοι. Ο μισάνθρωπος φίλος μας έδειξε πάμπολλές φορές ότι η "tough love" προσέγγιση του είχε ευργετικά αποτελέσματα στους γύρω του ενώ απέδειξε ότι εάν παραστεί ανάγκη, μπορεί να είναι τίμιος και να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Μετά λοιπόν από οκτώ σεζόν, έφτασε το τέλος. Μπορούμε να κάτσουμε και να μοιρολογούμε για το πως δεν μας άρεσε, πως θα θέλαμε να ήταν καλύτερο και πως ήταν κατώτερο των περιστάσεων. Η αλήθεια είναι όμως ότι ο φίλος μας τα τελευταία χρόνια βρίσκόταν στον αναπνευστήρα και το τέλος του ήταν ζήτημα χρόνου. Εκείνο που έμενε για να φανεί, ήταν κατά πόσο θα τον αφήναμε να υποφέρει ένα επώδυνο, αναξιοπρεπές τέλος ή αν θα τον αφήναμε να φύγει ενώ ακόμα είχε την δύναμη να σταθεί στα πόδια του και να είναι περήφανος.
Καθώς λοιπόν περπατάμε προς τον ανελκυστήρα του νοσοκομείου για να φύγουμε, τον θυμόμαστε για εκείνο που ήταν, για εκείνα που μας έδωσε και για τις υπέροχες αναμνήσεις που δημιουργήσαμε. Δεν στεναχωριόμαστε, δεν μιζαριάζουμε και δεν μονολογούμε. Κοιτάζουμε τον τρέλλο ήλιο του πρωινού, χαμογελούμε και τον κρατούμε στην καρδιά μας για λίγο και για πάντα.


Hugh Laurie, David Shore, Eli Atie, Greg Yitanes, Bryan Singer, Robert Sean Leonard, σας ευχαριστώ για την αφοσίωση, την δουλειά και την φαντασία σας. Θα τα ξαναπούμε κάτω από καθαρότερους ουρανούς

* Λεπτομέρεια. Η επιλογή του τραγουδιού (απόφαση του Hugh Laurie) δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο Zevon είναι γνωστός αμερικάνος καλλιτέχνης που πέθανε από καρκίνο στα 56 του. Ο Zevon, όπως και ο Wilson, αρνήθηκε επώδυνες θεραπειές που δεν θα απέτρεπαν το αναπόφευκτο, απλά θα του έδιναν κάποια παράταση ζωής. Το "Keep me in your heart for a while" το έγραψε σαν αποχαιρετιστήριο δώρο για την οικογένεια του

EDIT: Κάνοντας έρευνα για το ποστ, είδα αρκετά βιντεάκια στο ΥouTube σχετικά με την σειρά και κάποια είναι απλά too awesome για να μην σας τα δείξω. Εδώ μπορείτε να δείτε ένα απίστευτο cover του "Keep me in your heart for while" και εδώ ένα μοντάζ για την σχέση του House και του Wilson τα τελευταία τρία επεισόδια! Και τα δύο είναι φοβερά, εφάμμιλα επαγγελματικής εργασίας. Προσωπικά έκανα subscribe και στους δύο και σπάνια κάνω subscribe για κάτι εκτός δουλειάς.

Four-minute preview for "The Amazing Spider-Man"!

Τετράλεπτο preview της ταινίας "Τhe Amazing Spider-Man" κυκλοφόρησε! Να σας πω επίσης ότι οι ιθύνοντες της Marvel επιβεβαίωσαν ότι ο Spider-Man θα κάνει εμφάνιση στο δεύτερο "Avengers"

To καινούργιο το αρθράκι το είδες έτσι; Οχι; Τι λες ρε;! Μπες εδώ μην σου στείλω τον Kratos να σε τσουβαλιάσει!

Μάχη στην κοιλάδα του Φα δίεση: Τα δύο μιούζικαλ που μας έρχονται φέτος

Δεν έχω στη ζωή μου δει μιούζικαλ και το θεωρώ χαμένη ευκαιρία. Είναι κι αυτό μέσα στο bucket list μου, μαζί με το να πάω ComicCon στο Σαν Ντιέγκο, να δω live τον Frankie Boyle και να επισκεφθώ όλα τα rides στο Universal Park. "Τι θα δεις;" σε νιώθω να ρωτάς, αιώνιε αναγνώστη: Τι άλλο θα μπορούσα να δω ρε mine?

Spiderman, the musical? Fuck yeah.
Πάμε πίσω στο θέμα μας όμως. Τα μιούζικαλ στο θέατρο προϋπήρχαν βεβαίως της τηλεόρασης. Ετσι, όταν έγινε η μετάβαση από τον βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο, ήταν φυσική εξέλιξη τα θεατρικά του Broadway να είναι η πρώτη επιλογή. Το μιούζικαλ πέρασε μια περίοδο ιδιαίτερης άνθησης (θυμίζω κάτι Fred Astaire, Ginger Rogers και δεν συμμαζεύεται) αλλα με τον καιρό έχασε έδαφος μέχρι που εξορίστηκε εντελώς από το σινεμα. Κι αυτό κράτησε μέχρι το 2001 (με κάποια ανεπιτυχή διαλείμματα) όταν Ewan McGregor και Nicole Kidman επανέφεραν το είδος στη mainstream κινηματογραφική σκηνή. Το "Moulin Rouge!" ήταν υποψήφιο για οκτώ όσκαρ, μεταξύ αυτών και της Καλύτερης Ταινίας, δείχνοντας στο κόσμο ότι το μιούζικαλ ζει και βασιλεύει.

Φέτος έχουμε δύο μουσικές-κινηματογραφικές επιλογές. Για να ξέρετε τι να πάτε να δείτε, μπηκα στο κόπο, έψαξα και σας τις παρουσιάζω!


Επιστροφή στις παλιές, καλές ροκιές

Ξεκινούμε με το "Rock of Ages". To έργο κάνει πρεμιέρα στις 15 Ιουνίου στις ΗΠΑ και ξεκίνησε την πορεία του στο Broadway το 2005.

Ελαφρώς πιο κωμικό και ανάλαφρο σε σχέση με τα συνήθη μιούζικαλ, το "Rock of Ages" ξεχωρίζει επίσης και για το γεγονός ότι δεν έχει original score αλλά τραγούδια που έγιναν επιτυχίες την δεκαετία του '80. Εδώ μπορείτε να κάνετε και ένα τεστ ηλικίας. Οσα περισσότερα τραγούδια ξέρετε από το playlist τόσο πιο προχώ (σε ηλικία) είστε. Ορίστε. Το μιούζικαλ είχε και 5 υποψηφιότητες για Tony Awards, το αντίστοιχο των Οσκαρ για παραγωγές του Broadway.
To έργο εκτυλίσσεται το 1987 και διηγείται την ιστορία του Drew και της Sherrie, δύο νέων που φτάνουν στη μεγαλούπολη γεμάτοι όνειρα για να γίνουν αστέρες της ροκ! Αυτό και ένα subplot για ένα club της εποχής, ονόματι "The Bourbon Room" του οποίου η ύπαρξη εξαρτάται αποκλειστικά απο την επιτυχία μιας παράστασης με τον μεγαλύτερο εν ζωή ροκά, τον Stacee Jaxx.

All star cast ε; Tom Cruise, Alec Baldwin, Catherine Zeta Jones (την είδαμε και στο Chicago), Russel Brand, Paul Giamatti και Mary Blige. Καρακιτσαριό των '80s, το ροκ στα πρώτα του βήματα μεταξύ της περιθωριοποίησης και της εισόδου του στο mainstream και μια guarantee γλυκανάλατη ιστοριούλα. Τι άλλο να θέλει κανένας από μιούζικαλ; Αξίζει να πάτε να το δείτε μόνο και μόνο για το όνομα του πρωταγωνιστή στην πρώτη του εκτέλεση στο Broadway, του πλέον αγαπημένου Constantine Maroulis.

Σημείωση: Οσοι εξ' υμών είδατε το clip και είπατε "αυτό το τραγούδι το πήραν από το Glee", δεν υπάρχει πηγάδι αρκετά βαθύ για να σας πετάξουμε. Ούτε ο τύπος από την διαφήμιση της Verizon δεν θα σας βρίσκει.

Can you hear me now? No? Well you shouldn't be a tasteless asshole in the first place

Les Miserables

Από την άλλη έχουμε την πολυαναμενόμενη (και όταν έρθει  καιρός της, πολυδιαφημισμένη) μεταφορά της αθάνατης ιστορίας του Victor Hugo. "Οι Αθλιοι"ανοίγουν στα σινεμά στις 14 Δεκεμβρίου και είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις ταινίας που είτε θα έχει μεγαλειώδη αποτυχία, είτε φρικτή αποτυχία. Το "Les Miserables" θα κονταροχτυπηθεί με μεγαθήρια, αφού το "Τhe Hobbit" και "Django Unchained" του Ταραντίνο κάνουν πρεμιέρα μια εβδομάδα μετά. Θα μπορέσει ένα μιούζικαλ (που είναι και μεγάλης διάρκειας αν και δεν ξέρω πόσο μεγάλη θα είναι η ταινία τελικά) να τραβήξει την προσοχή; Ιδωμεν.

Να πούμε και κανά τραγουδάκι από το γνωστό μιούζικαλ. Το επόμενο πιθανόν να το έχετε υπόψην

Οι παραγωγοί πάντως αισιοδοξούν, γι' αυτό και έχουν μαζέψει ένα all star cast για την ταινία. Στον ρόλο του Γιάννη Αγιάννη έχουμε τον Hugh Jackman, παλιά καραβάνα των μιούζικαλ.

Photo από τα γυρίσματα

Στην άλλη όχθη, στο ρόλο του άτεγκτου, απόλυτου (με την έννοια της λέξης όχι με την έννοια της Βίσση) αστυνομικού Ιαβέρη, την νέμεση του Αγιάννη, έχουμε τον Russel Crowe.

Εδώ χαλά λίγο το γλυκό. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσιάζει η επιλογή του Crowe. Λατρεύω τον Ιαβέρη σαν χαρακτήρα και δεν νομίζω ότι ο Crowe θα καταφέρει να τον αποδώσει σωστά. Ελπίζω οι δημιουργοί να μην έχουν υπόψην κανένα τρελλό background story για να εξηγήσουν τα κίνητρα του χαρακτήρα.
Να εξηγήσω όμως γιατί δεν πιστεύω ότι είναι καλή επιλογή: Ο Crowe μου κάνει περισσότερο σε βασανισμένο χαρακτήρα, έναν άνθρωπο που ξεκίνησε διαφορετικά και αλλιώς κατέληξε, σημαδεμένος από τις εμπειρίες της ζωής. Ο Ιαβέρης δεν είναι τέτοιος.  Ο Ιαβέρης (το όνομα του δεν λέγεται ποτέ btw, είναι γνωστός μόνο με το επίθετο του) ξέρει μόνο μαύρο και άσπρο και δεν αναγνωρίζει τίποτα ενδιάμεσα. Είναι απόλυτος, ανελέητος και ικανός να προξενήσει πόνο και δυστυχία χωρίς τύψεις, εάν κρίνει ότι εξυπηρετεί τον κώδικα του. Πιστός στο γράμμα του νόμου, ο Ιαβέρης βλέπει δύο ειδών ανθρώπους: Τους νομοταγείς και τους υπόλοιπους. O σκηνοθέτης της ταινίας ήθελε τον Paul Bettany αρχικά, κάτι που θα ήταν by far καλύτερη επιλογή. Ιδωμεν.
.

Μαζί με τους δύο άντρες έχουμε και την Anne Hathaway, που παίζει την βασανισμένη Fantine, την τραγική μητέρα της Cosette (Τιτίκα στην ελληνική μετάφραση). Σε περίπτωση που διερωτάστε γιατί η Hathaway έχει κοντό μαλλί, να σας πω ότι πρόκειται για την σκηνή όπου η Fantine κόβει τα μαλλιά της για να τα πουλήσει. Αν και θα μπορούσε απλά να βάλει περούκα, η Hathaway επέμενε να κόψει τα μαλλιά της στ' αλήθεια. To "I Dreamed a Dream" είναι σόλο της Fantine έτσι θα περιμένω να δω την ερμηνεία της Hathaway.

Ο σεβασμός μου για τούτη την γυναίκα μεγαλώνει με την ταινία

Στο ρόλο της Cosette η Amanda Seyfried, που κέρδισε την συμμετοχή της με το σπαθί της αφού πέρασε από εξαντλητικά audition.

To cast ολοκληρώνουν οι Sacha Baron Cohen και Helena Bonham Carter (έπαιξαν ξανά μαζί σε μιούζικαλ, το Sweeny Todd) στους ρόλους του κυρίου και κυρίας Thenardier, του ζευγαριού που εκμεταλλεύεται την Τιτίκα.

Εκτός όμως από A-List ηθοποιούς, το "Les Miserables" έχει κι άλλα ατού. Πρώτο από αυτά είναι ότι την σκηνοθεσία της ταινίας έχει αναλάβει ο Tom Hooper του "The King's Speech", "The Queen" και "Τhe Damned United". Παρένθεση. Αν είσαστε φαν των αθλητικών ταινιών, τρέξετε ΤΩΡΑ να δείτε το "The Damned United". Θα με θυμηθείτε.
Το όνομα του Hooper λοιπόν είναι εγγύηση, αν και προσωπικά έχω κάποιες αμφιβολίες για το κατά πόσον μπορεί να μεταπηδήσει από το "King's Speech" σε μια υπερπαραγωγή εκατοντάδων εκατομμυρίων, που είναι και μιούζικαλ συν τοις άλλοις.
Ισως όμως ο μεγαλύτερος όμως άσος που έχει η ταινία είναι ο παραγωγός του West End, Sir Cameron Macintosh, τον άνθρωπο που συνέδεσε το όνομα του με το θεατρικό μιούζικαλ και κυρίως του "Les Miserables". Ο Macintosh είναι ο άνθρωπος που έφερε το εν λόγω μιούζικαλ στο West End και έμμεσα υπεύθυνος για την επιτυχία του. Στη ταινία έχει αναλάβει καθήκοντα τεχνικού συμβούλου και εκφράστηκε με πολύ θετικά λόγια για την όλη παραγωγή.

-Tι κάνεις εδώ; Είπες και συ κάτι για το Glee? - Οχι! Εβλεπα ένα ποστ και είδα το "Ι dreamed a dream" και κάτι είπα για Susan Boyle και βρέθηκα εδώ!

Από τα δύο μιούζικαλ, το "Les Miserables" έχει χαλαρά το πάνω χέρι σε σχέση με το "Rock of Ages. Παραγωγή με πολύ μεγαλύτερο budget και με ιστορία πίσω του. Σαν αουτσάιντερ όμως, δεν υπάρχουν οι ίδιες προσδοκίες που έχει ο κόσμος από το "Les Miserables". Μια μέτρια επιτυχία εξακολουθεί να είναι επιτυχία για το ROA, ενώ κάτι τέτοιο θα συνιστά αποτυχία για το "Les Miserables". Ποιό από τα δύο θα μπορεί να καυχιέται επιτυχία; Θα μάθουμε στο τέλος του χρόνου! Εγώ πάντως θα δω και τα δύο και σας συστήνω να κάνετε το ίδιο!


Σημείωση: To είπα ξανά, το λέω και τώρα. Είναι δύσκολο για μένα να ποστάρω πιο συχνά. Θέλω να τα ψάχνω τα θέματα και μου είναι σχεδόν αδύνατον να έχω ένα ποστ την εβδομάδα. Επειδή βλέπω όμως ότι κάποιοι πιστοί φίλοι έρχονται και ξανάρχονται στο blog, θα πάω σε μια μεσοβέζικη λύση. Μεταξύ των άρθρων το blog θα γίνεται συνέχεια updated με ειδήσεις για το σινεμά, κάτι που μπορώ να ταιριάξω και με την δουλειά μου. So, the times are -a- changin, που λέει και ο Dylan. See ya tomorrow!

The road to Avengers: Πως δημιουργήθηκε το μεγαλύτερο movie franchise!

Με την ταινία "The Avengers" να είναι προ των πυλών, λέω να ρίξουμε μια ματιά πίσω και να μάθουμε πως φτάσαμε στο μεγαλύτερο movie franchise μέχρι σήμερα, με 6 ταινίες να έχουν γυριστεί μέχρι τώρα και άλλες 6 στα σκαριά! Δέστε τις ζώνες σας λοιπόν και πάμε για ταξίδι!

Η Marvel και τα πρώτα βήματα

H εμπλοκή της Marvel με την παραγωγή ταινιών ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του '70. H τεράστια μεταπολεμική επιτυχία των κόμιξ και η δεσπόζουσα θέση που κατείχε η Marvel Comics, άνοιξε τον δρόμο για την δημιουργία της Marvel Entertainement Group. H MEG ήταν η ομπρέλα κάτω από την εταιρεία μαζεύτηκαν όλα τα τμήματα της Marvel, συμπεριλαμβανομένης και της Marvel Films, που ανέλαβε την πώληση των δικαιωμάτων για χρήση των υπερηρώων της Marvel Comics σε τηλεόραση και σινεμα. Η εμπλοκή τους συνήθως όμως έφτανε μόνο μέχρι το συμβουλευτικό επίπεδο.
Η προοπτική να μεταφερθούν οι ήρωες της Marvel στη μεγάλη οθόνη ήταν κάτι που ενθουσίαζε τους φαν αλλά η τεχνολογία των εφέ ακόμα βρισκόταν σε νηπιακό στάδιο. Οταν το 1990 έκριναν ότι η τεχνολογία είχε προχωρήσει αρκετά, είχαμε αυτό το αποτέλεσμα

Δεν λέει και πολλά έτσι; Και σίγουρα λέει ακόμα λιγότερα εάν σκεφτείς ότι γύρω σ' αυτή την εποχή το αντίπαλο δέος της Marvel - η DC Comics- πώλησε τα δικαιώματα του Σουπερμαν και του Μπάτμαν σε παραγωγούς που έδωσαν blockbuster επιτυχίες.

Οχι πάντα...

H εποχή όμως ήταν και γενικά δύσκολη για την Marvel. Οι πωλήσεις των κόμιξ έπεσαν κατακόρυφα στη δεκαετία του '90 και γενικά η δουλειά άρχισε να πηγαίνει στον αγύριστο. Η κατάσταση έπιασε πάτο το 1996, όταν η Marvel Comics κύρηξε και επίσημα πτώχευση.
Μπροστά στο ενδεχόμενο να τραγουδήσει το board of directors το "πωλείται όπως είναι επιπλωμένο", η Marvel Entertainment Group  αποφάσισε 1993 συγχωνευθεί με την ΤoyBiz (η συγχώνευση έσωσε τρία χρόνια αργότερα την Marvel Comics) και στο προσκήνιο ήρθε αυτός ο κύριος.

Ironically, the Superman of business management

O Avi Arad επέβλεψε την συγχώνευση των δύο εταιριών και ανέλαβε σαν CEO της Marvel Films, την οποία μετονόμασε σε Marvel Productions. H συγχώνευση όμως της Marvel με την ToyBiz δεν ήταν εύκολη αλλά επετεύχθη μόνο μετά από δικαστικό αγώνα, που κέρδισε ο Arad μαζί με τον συνέταιρο του και πρόεδρο της ToyBiz Isaac Perlmutter. Αυτό το όνομα συγκρατήστε το γιατί το θέλουμε για πιο μετά.
O Arad λοιπόν γρήγορα αναγνώρισε την στροφή που θα έπαιρνε το σινεμά προς τις ταινίες για σουπερ ήρωες, αλλά και την δυνητικά δεσπόζουσα θέση που θα μπορούσε το τμήμα ταινιών της Marvel να έχει σ' αυτή την εκκολαπτόμενη αγορά δισεκατομμυρίων. Ο Arad πέρασε τα επόμενα χρόνια αναδιαμορφώνοντας την εταιρία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο τμήμα της Marvel Productions. Η Marvel Productions ακόμα όμως δεν είχε την ευχέρεια να μπει στο παιχνίδι των παραγωγών από μόνη της. Αντιθέτως, συνεργαζόταν στενά με μεγαλα κινηματογραφικά στούντιο που αναλάμβαναν τα τεχνικά θέματα και πουλούσε τα δικαιώματα των χαρακτήρων της σε εταιρίες παραγωγής.

Μια από τις πρώτες συνεργασίες ήταν με την Sony, που οδήγησε στη δημιουργία της τριλογίας "Spider-Man"

Ο "χορός" ξεκίνησε το 1998 με τον βρικόλακα "Blade" με τον Wesley Snipes και συνέχισε με την τριλογία X-Men, τον Spiderman του Sam Raimi, The Fantastic Four, Daredevil, Elektra, και γενικά όλες τις ταινίες με ήρωες της Marvel πριν από το 2004
Το χρήμα άρχισε να ρέει άφθονο στα ταμεία της εταιρείας που μόλις πριν λίγα χρόνια είχε βάλει λουκέτο. Και ο Avi Arad ήταν ο άνθρωπος που ανέστησε την Marvel και την έφερε στη θέση που είναι σήμερα. Η απόφαση του να δώσει βάρος στις κινηματογραφικές δραστηριότητες της Marvel, η ικανότητα του να διαχειρίζεται το υλικό της εταιρίας και να βρίσκει χρηματοδότες για το γύρισμα και την διανομή των ταινιών αποδείχτηκαν πολύτιμες. To μεγάλο βήμα όμως στην Marvel δεν είχε γίνει ακόμα και δυστυχώς ο Arad δεν θα ήταν εκεί για να το δεί..



Ο David -I Have A Dream- Maisel και ο ερχομός της Disney


Ενα απόγευμα του Οκτωβρίου του 2003, ο Αvi Arad περίμενε στο γραφείο του στην Marvel Studios έναν νεαρό business executive. Κανονικά δεν συναντιόταν με όποιον του το ζητούσε, αλλά ο θρασύς νεαρός είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση, αρκετά μάλιστα ώστε να τραβήξει το ενδιαφέρον του ισχυρού άντρα του Hollywood. Οι καλές ιδέες είναι πιο σπάνιες από χρυσάφι και ο Arad ένοιωθε ότι το επόμενο ραντεβού του είχε την δυνατότητα να ξεκινήσει μια νέα εποχή για την εταιρία που αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες της. O David Maisel (αυτό ήταν το όνομα του) θύμιζε στον Avi τον εαυτό του όταν πρωτοξεκίνησε στον τομέα. Ενεργητικός, γεμάτος από ιδέες και όνειρα και με πάθος για δουλειά.

Surprisingly, this guy

 Η συνάντηση δεν διήρκησε πολύ ώρα. Το σχέδιο του Maisel ήταν εξαιρετικά απλό: η Marvel -σε συνεργασία με την Paramount- θα αναλάμβανε η ίδια την χρηματοδότηση των ταινιών της και θα κρατούσε όλα τα έσοδα. Για να βρεθεί το απαραίτητο κεφάλαιο, η εταιρία έπρεπε να συνάψει δάνειο ύψους μισού δισεκατομμυρίου ευρώ με την Merryl Lynch, καταβάλλοντας ως εγγύηση τα αποκλειστικά δικαιώματα 13 χαρακτήρων της Marvel (συμπεριλαμβανομένου και του Captain America αλλά και των Avengers). Το ρίσκο ήταν πολύ ψηλό καθώς ακόμα και η σχετική επιτυχία θα σήμαινε καταστροφή, εάν τα έσοδα δεν ήταν περισσότερα από το δάνειο. Αδυναμία εξόφλησης του δανείου σήμαινε οριστικό κλείσιμο της Marvel, που όχι μόνο θα έχανε ένα σημαντικό κεφάλαιο αλλά θα αδυνατούσε να ορθοποδήσει καθώς υποθήκευε και μελλοντικά δυνητικά έσοδα με την δέσμευση των χαρακτήρων της.

Κάτι σαν ρώσικη ρουλέτα με πέντε σφαίρες ένα πράμα

To οραμα του Maisel δεν σταματούσε εκεί όμως. Οταν πριν 20 χρόνια οι πωλήσεις των κομιξ της Marvel έπεσαν, οι σχεδιαστές είχαν μια επαναστατική για την τότε εποχή ιδέα. Inter-universe crossovers των χαρακτήρων. Δηλαδή, χαρακτήρες από μια σειρά κόμικ θα έκαναν εμφάνιση σε άλλα κόμικ για να προωθήσουν μια ιστορία που αφορούσε και τους δύο χαρακτήρες. Το πείραμα στέφθηκε με επιτυχία και έδωσε φιλί ζωής  (προσωρινά) στις φθίνουσες πωλήσεις της εταιρίας.
Ο Maisel λοιπόν ήθελε να μεταφέρει αυτό τον τρόπο σκέψης και στις ταινίες. Οραματιζόταν μια σειρά ταινιών στις οποίες θα έπαιζαν οι ίδιοι χαρακτήρες και που θα κορυφωνόταν σε μια τριλογία που θα έπαιζαν όλοι μαζί. Οι ιδέες του Maisel ενθουσίασαν τον Arad. Διευθέτησε συνάντηση με τον CEO της Marvel και συνεργάτη του, Isaac Pelmutter και το 2004 ο Maisel προσλήφθη σαν Chief Operating Officer της Marvel. Παράλληλα, ο Arad έδωσε όνομα και μορφή στο μεγαλόπνοο σχέδιο του Maisel.

Οι Avengers ήταν ανέκαθεν το "βαρύ πυροβολικό" της Marvel και οι ήρωες της οι ιδανικοί υποψήφιοι για crossovers. Ο λόγος που ο Maisel δεν πρότεινε αρχικά τους Avengers ήταν επειδή η Marvel δεν είχε τα δικαιώματα αρκετών από τους πρωταγωνιστές. Από το 2005 όμως και μετά, Arad και Maisel ξεκίνησαν μια εξαντλητική προσπάθεια και μέχρι το 2007 πήραν πίσω τα δικαιώματα του Thor, του Hulk, του Iron Man, της Black Widow αλλά και του Spider Man, (για τον οποίο η Marvel ετοιμάζει reboot και ξεχωριστή τριλογία), από τις εταιρίες New Line Cinema, Sony και Paramount.
Τώρα, το μοναδικό που χρειαζόταν η εταιρία ήταν μια επιτυχία, για να ξεκινήσει το τεράστιο movie franchise. Κατά προτίμηση κάτι τεράστιο, θυμωμένο και πράσινο.

Hulk... SMASH!

To relaunch του "The Incredible Hulk" ήταν απόλυτη επιτυχία. Σχεδόν κάλυψε εις διπλούν τον προϋπολογισμό της και πήρε και αρκετά καλές κριτικές. Ο Edward Norton άρεσε σαν Hulk αλλά η πρόθεση της Marvel να καθυστερήσει το sequel της ταινίας για το 2013 (μετά το Avengers) δεν του άρεσε και αποχώρησε για να αντικατασταθεί από τον Mark Ruffalo.
To σημαντικό όμως είναι ότι η Marvel έδειξε ότι μπορεί να αναλάβει την παραγωγή των ταινιών της και να έχει σημαντικά κέρδη. Τα "κεφάλια" όμως στην Marvel δεν έμειναν εκεί αλλά την ίδια χρονιά μας έδωσαν και το "Iron Man" του Jon Favreau, που έγινε κυριολεκτικά το μέτρο σύγκρισης για τις μελλοντικές ταινίες με σουπερ-ήρωες. Οι δύο ταινίες είχαν συνδυασμένο budget σχεδόν 300 εκατομμύρια και κέρδος σχεδόν 900 εκατομμύρια. Το στοίχημα της Marvel απέδωσε και πλέoν ο δρόμος ήταν ανοιχτός.
Εν τω μεταξύ όμως, πίσω στα κεντρικά της Marvel, τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά στα ανώτερα δώματα. Maisel και Arad διαφώνησαν έντονα για την συχνότητα που έπρεπε να γυρίζονται οι ταινίες και για τον ρόλο του κάθε ήρωα στην τριλογία Avengers. Ο Perlmutter στήριξε τελικά  τον Maisel έτσι ο Arad παραιτήθηκε το 2006 και ίδρυσε την "Arad Productions", που συνεργάστηκε με την Marvel σε μελλοντικά projects αλλά απομακρύνθηκε από την δημιουργική διαδικασία.
Η προτίμηση του Perlmutter όμως δεν ήταν τυχαία. Ο Maisel μυρίστηκε από πριν την επιτυχία που θα είχαν οι ταινίες της Marvel και αποφάσισε να βγάλει την εταιρία στο σφυρί για να την πωλήσει στο μεγαλύτερο πλειοδότη. Και ποιά εταιρία είχε το απαραίτητο κεφάλαιο για να επωμιστεί μια τέτοια αγορά;

H Disney άδραξε αμέσως την ευκαιρία και στις 31 Οκτωβρίου του 2009, η εξαγορά της Marvel από τον όμιλο εταιρειών Disney έγινε πραγματικότητα. Η τελική τιμή ήταν 4 δισεκατομμύρια δολλάρια.
Με την διανομή, marketing και χρηματοδότηση πλέον εξασφαλισμένη, η Marvel πλέν στρέφει την προσοχή της στην υλοποίηση του σχεδιασμού τους. Iron Man 2, Thor και Captain America κυκλοφορούν τα επόμενα χρόνια, όλα με εισπρακτική και κριτική επιτυχία. Τι έγινε με τον Maisel, ρωτάτε; Μετά την προμήθεια που πήρε για να πραγματοποίησει την εξαγορα του αιώνα, προχώρησε στο επόμενο του project. Μπορεί να το ξανακούσατε από κάπου.

Yep

Τα cross overs των ταινιών

Πως όμως ενώνονται οι ταινίες; Οι ηθοποιοί που παίζουν στις ταινίες του σύμπαντος της Marvel υπέγραψαν συμβόλαιο για να κάνουν σύντομα καμεό και στις υπόλοιπες του franchise. Ετσι, δίνεται στον θεατή η αίσθηση της συνέχειας, που με την εξαίρεση της αλλαγής του Norton πάει πολύ καλά. To cameo γίνεται συνήθως μετά τα credits της ταινίας



The Incredible Hulk

Iron Man

Thor

Captain America

Iron Man 2

Meet the Avengers!

Ποιοί είναι όμως οι Avengers, "earth's mightiest heroes" που λέει και το tagline τους; Εν συντομία σας παρουσιάζουμε τους πρωταγωνιστές της ταινίας, έτσι για να είσαστε μέσα στα πράγματα όταν θα τους δείτε στην μεγάλη οθόνη!


Iron-Man

O γιός του κατασκευαστή και εμπόρου όπλων Ηοward Stark (ο οποίος βοήθησε στη δημιουργία του πρώτου σούπερ-στρατιώτη στον Β Παγκόσμιο-περισσότερα μετά) πλέον αναζητά το κάτι διαφορετικό. Η ζωή του άλλαξε πριν λίγα χρόνια όταν αφγανοί τρομοκράτες επιτέθηκαν στην συνοδεία του και τον απήγαγαν. Μετανοιωμένος από την πορεία που ακολουθούσε η εταιρία του, ο Tony Stark πλέον αφιερώνει τον χρόνο του στο πεδίο εύρεσης της ιδανικής ανανεώσιμης ενέργειας. Ο Stark είναι ιδιοφυία και αλλά έχει πρόβλημα συνεργασίας με άλλους, καθώς προτιμά να ενεργεί μόνος του.


Thor

O θεός της νορβηγικής μυθολογίας βρίσκεται πλέον ανάμεσα μας. Ο Thor αποφάσισε να μείνει στη Γη και να την προστατέψει, νοιώθωντας υποχρέωση να υπερασπιστεί τον κόσμο που έθεσε σε κίνδυνο ο ίδιος με την απερισκεψία του. Ο Thοr αντλεί την δύναμη του από το μυθικό σφυρί του, το Mjolnir (μγιόλνιρ προφέρεται, ρώτησα ένα σκανδιναβό) που του επιτρέπει επίσης να ελέγχει τους κεραυνούς


Hulk

O Dr Bruce Banner ζούσε μια ήσυχη ζωή, μέχρι την μέρα που από λάθος βρέθηκε στο πεδίο δράσης μια βόμβας με ακτίνες Γάμμα, που τον μεταμόρφωσαν σε από φιλήσυχο επιστήμονα σε ένα γιγάντιο, οργισμένο τέρας. Ο Banner δεν έχει πλήρη έλεγχο του alter-ego του και ο μεγαλύτερος του φόβος είναι τι μπορεί να κάνει όταν το κτήνος μέσα του στραφεί προς εκείνους που αγαπά περισσότερο.



Captain America

O Steve Rogers ήταν ο πρώτος και μοναδικός στρατιώτης πάνω στον οποίο πέτυχε το πείραμα του "Σουπερ Στρατιώτη". Πρόκειται για μια προσπάθεια των ΗΠΑ να δημιουργήσουν ένα στρατό από εξελιγμένους στρατιώτες για να πολεμήσουν στον ΄Β Παγκόσμιο εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας. Η μηχανή που έκανε όμως την μετατροπή πραγματικότητα καταστράφηκε, μετά που εμπλούτισε τον ασθενικό Rogers με υπερδυνάμεις. Ο Captain America έλαβε μέρος στον πόλεμο και νίκησε τις δυνάμεις του Red Skull, με κόστος όμως την ίδια του την ζωή αφού έμεινε παγωμένος στην Ανταρτική για τα επόμενα 70 χρόνια. Ο Rogers ξυπνά μέσα σ' ένα κόσμο που του είναι εντελώς ξένος, με όλους τους φίλους και συγγενείς να έχουν από καιρό πεθάνει.

Hawkeye

O Clint Barton είναι ελεύθερος σκοπευτής για την αντι-τρομοκρατική οργάνωση S.H.I.E.L.D., αν και προτιμά το τόξο από το όπλο. Ο Hawkeye είναι εξαίρετος σκοπευτής και μαζί με την Black Widow είναι το δεξί και αριστερό χέρι του διευθυντή της οργάνωσης, Nick Fury. Η πρώτη εμφάνιση του Hawkeye ήταν στο "Thor", όταν διατάχθηκε να σταματήσει τον θεό του κεραυνού από το να φτάσει το σφυρί του.


Black Widow

Η έτερη πράκτορας της S.H.I.E.L.D., η Black Widow ονομάζεται Νατάσα Ρομανοφ και είναι πρωταθλήτρια στη μάχη σώμα με σώμα και δεινή σκοπεύτρια. Η Black Widow έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο "Iron-Man 2", σαν υπό κάλυψη πράκτορας που εργαζόταν κοντά στον Tony Stark. Α, ναι. Και σε ανύποπτο χρόνο ξυλοκοπεί ένα ολόκληρο κτίριο με ρώσους πράκτορες.

Nick Fury

O αρχηγός της S.H.I.E.L.D. και εμπνευστής της ιδέας για μια ομάδα από σούπερ ήρωες. O Fury είναι ένας βετεράνος πολεμιστής και είναι εκείνος που προέβλεψε ότι ο κόσμος κάποτε θα είχε να αντιμετωπίσει ένα εχθρό πολύ πιο δυνατό για έναν άνθρωπο, ακόμα και εάν είχε υπερδυνάμεις. Σιγά-σιγά, ο Fury κατάφερε να πείσει τους Avengers να συμμετέχουν στο πρόγραμμα του. Τώρα θα πρέπει να βρει κι έναν τρόπο για να τους κάνει να δουλέψουν μαζί

Loki

O Loki είναι ο ανταγωνιστής της ταινίας. Ετεροθαλής αδελφός του Thor, ο Loki είναι ο θεός της κατεργαριάς και πολέμησε μαζί με τον Thor για τον έλεγχο της Ασγκαρντ στο τέλος της ταινίας. Φαινομενικά ηττήθηκε αλλά μένει κρυμμένος στο σώμα ενός από τους επιστήμονες που μελετούσαν το Mjolnir. Σε περίπτωση που διερωτάστε γιατί η επιλογή του Loki ως ανταγωνιστή, αυτό είναι το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του κόμιξ των Avengers

Μουσική με οσκαρικό υπόβαθρο

Αφού τα λέμε όλα για την ταινία, είναι κρίμα να μην αναφερθούμε στη μουσική υπόκρουση, την οποία ανέλαβαν οι Nine Inch Nails και συγκεκριμένα ο Trent Raznor. Ο Raznor έχει ήδη πάρει το όσκαρ για την μουσική επένδυση της ταινίας "The Social Network". Ως soundtrack επελέγη ένα από τα παλιά τραγούδια των NIN από το 1999, ονόματι "We 're in this together".

Και κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος! Το "Αvengers" κυκλοφορεί επίσημα στις 27/04 και στην Κύπρο αναμένεται στις 05/05. Εμείς περιμένουμε με ανυπομονησία! Μέχρι τότε, εσείς θα πρέπει να αρκεστείτε με το trailer!

See ya in the movies!

The Newsroom: H σειρά που πάει καρφωτή για το ΕΜΜΥ Δραματικης Σειράς

Το έγραψα εδώ πριν λίγο καιρό και επιτέλους έχουμε και το πρώτο οπτικό υλικό! Η νέα σειρά του ΗΒΟ,  δια χειρός του μάστορα Aaron Sorkin, θα αρχίσει τελικά να προβάλλεται στις 24 Ιουνίου και το όνομα αυτής "The Newsroom". Ορίστε το trailer!

Σπουδαίο ε; Aaron Sorkin in full blast! Διάλογος σαν πολυβόλο, στατιστικά που επιτίθενται και διαλύουν επιχειρήματα και ασταμάτητη δράση! Ο Jeff Daniels φαίνεται να ταιριάζει γάντι στο ρόλο ενώ ξεχωρίζουμε Sam Waterston από το "Law and Order", τον Dev Patel του "Slumdog Millinaire", την Emily Mortimer αλλά και την Jane Fonda.

Λίγα λόγια για την υπόθεση: Ο Will McAvoy είναι ένας παρουσιαστής μια νυχτερινής ειδησειογραφικής εκπομπής στο κανάλι ACN. Οταν ο συμπαρουσιαστής φεύγει ξαφνικά για άλλο κανάλι για κάνει δική του εκπομπή, παίρνοντας μαζί του σχεδόν όλο το προσωπικό, ο Will αποφασίζει να αλλάξει την κατεύθυνση της εκπομπής, κάτι που δεν αρέσει στους διευθυντές του καναλιού.

O Sorkin επανέρχεται στα γνώριμα του χωράφια της πολιτικής αντιπαράθεσης, αυτή την φορά όχι από το Οβάλ Δωμάτιο στον Λευκό Οίκο αλλά από το gallery ενός δορυφορικού προγράμματος!

Ελπίζω η σειρά να έχει ανταπόκριση! H 24η Ιουνίου δεν μπορεί να έρθει αρκετά γρήγορα!

Και μιας και μιλήσαμε για τις παλιότερες επιτυχίες του Sorkin, ορίστε μια σκηνή από την εξαίρετη σειρά "West Wing", την οποία αν δεν είδατε συστήνω ανεπιφύλακτα. Εδώ δεν βλέπετε μια σκηνή. Εδώ, είναι τηλεοπτική τέχνη. Παρατηρήστε την ροή του διαλόγου, τον ρυθμό του Martin Sheen (ένα take btw), το προσεκτικό zoom in για έμφαση και τέλος το παίξιμο του ματιού του Sheen.

Hunger Games: A review

Το «Hunger Games» είναι από τις ταινίες που περιμέναμε εναγωνίως για φέτος, όπως έγραψα κι εδώ. Το hype για την ταινία ήταν απίστευτο, και ανέβασε τις προσδοκίες μας –για ένα νέο movie franchise- σε επίπεδο «Harry Potter». 
Εχοντας δει την ταινία μπορώ μετά βεβαιότητας να σας πω  δύο πράγματα. Πρώτον, η ταινία όντως θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες (όταν έγραψα το ποστ ήταν για τρίτη εβδομάδα στη κορυφή του αμερικάνικου box office)  και δεύτερο το ότι  είναι οριακά καλύτερη από το «Twilight» (η άποψη μου για το Τwilight εδώ, για να μην επαναλαμβάνομαι)

Ποιά είναι όμως τα υπερ και ποιά τα κατά;

Αν δεν είσαστε φαν των βιβλίων, αξίζει να δείτε τη ταινία μόνο και μόνο για τη σκηνοθεσία. Λάτρεψα πραγματικά τη προσέγγιση του Gary Ross (που σκηνοθέτησε επίσης το Seabiscuit) που είπε να δώσει ρεαλισμό στη ταινία (mind you, ρεαλισμό σε μετα-αποκαλυπτική ταινία φαντασίας) και να σκηνοθετήσει «με τις αισθήσεις», δηλαδή να μεταφέρει την κατάσταση του χαρακτήρα με αλλαγές στο τρόπο κινηματογράφησης.

 Προσωπικά τάσσομαι υπέρ της πρωτοτυπίας και η σύγχρονη σκηνοθεσία απαιτεί από τον σκηνοθέτη πολύ περισσότερα από να συγκροτήσει ένα shooting list και να στήσει τους ηθοποιούς μπροστά από την κάμερα. Πρέπει να χρησιμοποιήσει την μουσική, τα εφέ, ακόμα και το σκηνικό για να μεταδώσει την κατάσταση του ήρωα. Να μας κάνει να συμπάσχουμε μαζί του, να ταυτιστούμε, για να νοιώσουμε στο τέλος  χαρά με το θριάμβο του. Ο Ross τα καταφέρνει μαεστρικά και μπράβο του.

Περαιτέρω, ο Ross χτίζει ένα κόσμο πλαστικό και μια μεταδίδει μια ψευδάισθηση ανεμελειάς και ασφάλειας, για να την διαλύσει μέσα σε μια μόνο σκηνή με τον πιό βάναυσο τρόπο. Θυμίζοντας έντονα στοιχεία από το βιβλίο «Lord of the flies» (κυρίως λόγω το νεαρό της ηλικίας των διαγωνιζομένων), ο Ross ξεκαθαρίζει με τον πιο απόλυτο τρόπο το premise της ταινίας. Οι αγώνες είναι μέχρι θανάτου, μόνο ένας θα επιζήσει και η μάχη είναι ένδοξη μόνο στα βιβλία και τις ιστορίες. Στη πραγματικότητα  το μόνο που έχει σημασία είναι η επιβίωση.

Στο ρεαλισμό συμβάλλει και η υπέρμετρη (για ταινία με παιδικό και εφηβικό κοινό) βιαιότητα. Αν και πολλές σκηνές κοπήκαν στο μοντάζ, αυτές που τελικά βρήκαν τον δρόμο τους στην οθόνη είναι ενδεικτικές του αιματηρού ύφους της ταινίας. Ο Ross ηθελημένα θέλει να αποφύγει την στυλιζαρισμένη πολεμική χορογραφία και να προβάλει την πιο πρωτόγονη, βίαιη πλευρά των «αθλητών».

UPDATE: O Garry Ross ανακοίνωσε επίσημα ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει για την δεύτερη ταινία της τριλογίας. Κακά νέα για τον επόμενο, γιατί ο πήχης έχει μπει πολύ ψηλά.

Επίσης στα πολύ συν είναι και η πρωταγωνίστρια, Jennifer Lawrence. Το ταλέντο που ξεδίπλωσε στο «X-Men: First Class» και της έδωσε υποψηφιότητα για Οσκαρ στο «Winter’s Bone», είναι υπέραρκετό για να την κάνει να ξεχωρίσει από τον συρφετό των μέτριων ηθοποιών που την περιστοιχίζουν στη ταινία.

Και μιας και μιλούμε για μέτριους, μεγάλο αμάρτημα αμα δεν αναφέρούμε δύο άλλες ηθοποιάντζες που παίζουν στη ταινία. Τον Stanley Tucci και τον Woody Harrelson.

Αν υπήρχε Οσκαρ για κάστινγκ δεύτερου ρόλου, ο υπεύθυνος του Hunger Games θα το έπαιρνε hands down. Από την μια έχουμε τον «άρχοντα του δευτέρου ρόλου» Stanley Tucci, o οποίος το ‘χει κάνει καριέρα να παίξει σε δεύτερους  ρόλους . O Stanley Tucci είναι για τις ταινίες ότι η σάλτσα φρέσκιας κρέμας για την μαγειρική. Μπορείς να την βάλεις οπουδήποτε και κάνει το φαί να φαίνεται πάντα καλύτερο! 

Ο Woody Harelson από την άλλη, είναι ίσως ο μοναδικός ηθοποιός που θα μπορούσε να φαίνεται απειλητικός με μαλλί κουρτίνα. Εξτρα πόντους για awesomeness από τον πρωταθλητή του είδους!

Τώρα, ποιό είναι το πρόβλημα; Το υλικό που έχουν να δουλέψουν όλοι αυτοί. Οσο όμορφα και να μαγειρέψεις το χαλασμένο κρέας, πάλι θα μείνει χαλασμένο στο τέλος της ημέρας (im sticking to cooking references today). Κι αναφέρομαι στο βιβλίο από την Σουζάν Κόλλινς που είναι η βάση της ταινίας.

Σε πρώτο στάδιο, υποφέρει από «χαρριποτερίτιδα». Σε πολλά σημεία δεν βγάζει νόημα, εάν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο. Αυτό περιορίζει μεν από την μια το κοινό, αλλά οι φαν της σειράς αρκούν και περρισεύουν για να καλύψουν την χασούρα.

Πέραν τούτου όμως (και εδώ με την άδεια σας θα επικαλεστώ την ευρεία μου γνώση περί φανταστικής λογοτεχνίας), γενικά η υπόθεση δεν είναι καλή. Οταν το «Τwilight» άρχισε να τραβά τα βλέμματα, παρά την απέχθεια μου για την σύγχρονη βαμπιρική λογοτεχνία, είπα να του δώσω μια ευκαιρία. Ηταν ολέθριο λάθος και το μετανιώνω. Ηταν κάκιστο, προβλέψιμο, ρηχό και κακογραμμένο. Το «Hunger Games» ομολογώ ότι δεν το διάβασα αλλά όσα είδα στη ταινία νομίζω αρκούν για να σχηματίσω μια κάποια άποψη.

Είναι πολλά τα σημεία που θα μπορούσαμε να πούμε για να δείξουμε ότι το υλικό είναι second rate, αλλά θέλω να σταθώ σε κάτι που είναι ενδεικτικό μέτριας δουλειάς. Την συχνή χρήση του «απο μηχανής θεού».  Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί συγγραφείς δεν είναι η έλλειψη φαντασίας, όπως θα περίμενε κάποιος, αλλά η υπερβολική δόση της. Οι νεαροί συγγραφείς είναι γεμάτοι από ιδέες και θέλουν να τις συμπεριλάβουν όλες στο έργο τους. Αποτέλεσμα; Φτάνουν σ’ ένα σημείο που μπλέκουν τον ήρωα τους τόσο πολύ που δεν έχουν ιδέα πως να τον σώσουν. Ετσι, αντιμέτωποι με την καθόλου ελκυστική επιλογή του να ξαναρχίσουν, εισάγουν μια συγγραφική ευκολία, μια ανωμαλία αν θέλετε, για να ξεμπερδέψουν. Το «Hunger Games» βρίθει από τέτοιες. Είτε είναι ένα τζελ που θεραπεύει τα πάντα, είτε είναι ένα δώρο στη κατάλληλη στιγμή, οι ευκολίες που εισάγει συνεχώς το «Hunger Games» είναι καρφιά στο φέρετρο του συγγραφικού ταλέντου της Κολλινς. Οχι πως αυτό σημαίνει ότι δεν περιμένει λαμπρή συγγραφική καριέρα. Οπως μας έδειξε και Meyer, έτερον εκάτερον.

Πέραν των σεναριακών ευκολιών, οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται, δεν συνδεόμαστε μαζί τους, δεν νοιώθουμε την αγωνιά τους και ως αποτέλεσμα δεν μας πολυενδιαφέρει αν ζήσουν ή όχι.

Συνοψίζοντας, η υπόθεση του «Hunger Games» δεν παλεύεται με τίποτα. Αξίζει όμως να το δείτε για την εξαίρετη σκηνοθεσία, τις πολύ καλές ερμηνείες αλλά και το γεγόνος ότι σε κάποιες φάσεις είναι τόσο bad-ass που χτυπά 10/10 στη κλίμακα Danny Trejo!