Ολοι μας έχουμε μυστικά, καλά κρυμμένα, κάπου που κανένας δεν μπορεί να τα βρεί. Σκελετούς στη ντουλάπα μας, που λένε και τα αμερικανάκια.
Εκανα image Google search για "skeletons, closet". Αυτό είναι από τα πρώτα hits. The fuck is wrong with you people?
Ολοι μας λοιπόν έχουμε κάτι που θα θέλαμε να κρατήσουμε κρυφό. Για κάποιους είναι μια εξαιρετικά άσχημη γκόμενα που ψάρεψαν σε μπαρ μετά που το αλκοολ ξεπέρασε το "τι σκατά σκέφτεσαι ρε μαλάκα;" όριο στο αίμα τους (το ίδιο ισχύει βεβαίως και για τις κυρίες, μην μας πουν και σεξίστές τώρα), για άλλους ήταν ένα πείραμα στο κολλέγιο (λέμε τώρα) και άλλα διάφορα.
Δόξα τω Θεό/Αλλάχ/Βουδα/Κανένα (πολυπολιτισμικότητα, όχι μαλακίες) έχω και γω καμπόσους σκελετούς στη ντουλάπα μου. Μικρούς, μεγάλου, μεσαίου μέγεθους αλλά όλοι αποκτήθηκαν με υπέρμετρη μαλακία και μόχθο γι' αυτό και γω τους προσέχω και τους έχω μη στάξει και μη βρέξει.
Κινούμενος όμως θεματικά σε σχέση με το blog, θέλω να κάνω το βήμα και να σας αποκαλύψω το πιο κρυφό μου μυστικό όσον αφορά ταινίες.
Good guess, but no
Είναι μια ταινία που ντρέπομαι να πω ότι μου αρέσει. Δεν είναι απο αυτές τις κωμωδιούλες που τις βλέπεις και ξερένεσαι αλλά ξέρεις μέσα σου ότι κατά βάθος είναι χάλια. Δεν είναι από αυτά τα δακρύβρεχτα που σου χτυπούν ένα ευαίσθητο νεύρο αλλά ξέρεις μέσα σου ότι είναι απλά ένα φτηνό δράμα. Οχι. Είναι πολύ χειρότερο. Είναι από αυτές τις ταινίες που παίρνουν και καλά τον εαυτό τους στα σοβαρά και νομίζουν ότι στέλνουν και κοινωνικό μήνυμα. Για να μην το καθυστερώ το αναπόφευκτο, ορίστε.
You cant see it, but Im rolled up in the bathroom and crying
To "Drumline" είναι μια ταινία παραγωγής 2000 και είναι πιο μπανάλ από έφηβο της δεκαετίας του 1980. Σαν ταινία, είναι επιεικώς χάλια. Χιλιοειπωμένη ιστορία, με χιλιοχρησιμοποιημένη φόρμουλα και χαρακτήρες τόσο ρηχούς που αν ήταν θάλασσα δεν θα μπορούσες να πνίξεις ούτε τον Μπεϊμπιστρουμφ. Πληροφοριακά, είναι η πραγματική ιστορία (μόνο αυτό σε κάνει να τραβήξεις πίσω) ενός νεαρού ντράμερ από μια φτωχογειτονιά που παίρνει μουσική υποτροφία για ένα κολλέγιο που υπερηφανεύεται για την μπάντα του. "Fish-out-of-water" χαρακτήρας που στην αρχή επαναστατεί ενάντια στο κατεστημένο και στη συνέχεια κάνει λίγο soulsearching και ανακαλύπτει το πραγματικό νόημα της ζωής. Ugh. Λες και δεν μας φτάναν όλα τούτα τα κλισέ, οι συμπτώσεις που συμβαίνουν σ' αυτή την ταινία είναι τόσο απίστευτες που κάνουν το "Lord of the Rings" να μοιάζει με τουριστικό ντοκυμαντέρ για την Νέα Ζηλανδία.
"Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες στο σαφάρι να μην ταϊζουν τα ορκς γιατί αυτό χαλά την προσεγμένη διατροφή τους. Ευχαριστώ για την κατανόηση και καλωσορίσατε στην Middle Earth Safari Tours"
Κι όμως για μια περίοδο της ζωής μου είχα ένα DVD με την ταινία και το είχα κυριολεκτικά λιώσει. Σίγουρα, έχει κάποιες σπουδαίες χορογραφίες μπάντας, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι σε καμία περίπτωση αρκετό για να δικαιολογήσει το υπόλοιπο αδικαιολόγητο έργο. Αυτό όμως είναι το "feel-good-movie" μου. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πως, αλλά there it is. Νιώστε ελεύθεροι να κρίνετε.
Νομίζω δεν δώσαμε σ΄αυτή την εικόνα την απαραίτητη σημασία. Τι σκατά είναι αυτό στα δεξιά;!; Ασύρματος; Πάει με το σετ ή το φόρεσε μόνη της;! Και τι στο διάολο χρησιμεύει;! Αυτό το σουτιέν είναι κάτι που θέλει η ίδια ή το διάλεξε ο φίλος της;! Και αν είναι σετ, πως είναι άραγε το βρακί; Επαναλαμβάνω, THE FUCK IS WRONG WITH YOU PEOPLE?!?
Αν έχετε και σεις ένα καλά κρυμμένο μυστικό (για ταινίες εννοώ, δεν θέλω την αστυνομία να βαρά την πόρτα μου μεσάνυχτα) γράψτε το στα comments!
Σας ευχαριστώ που με αφήσατε να σας διασκεδάσω! Μέχρι την επόμενη φορά.
Και να μην ξεχάσω! Πλέον γράφω το ημερολογιο ενός ανθρώπου που επιβίωσε σε μια μετα-αποκαλυπτική Κύπρο στο "Η Κύπρος μετά την καταστροφή" . Come and join in
Είναι μια ιδέα που είναι
καιρό στο κεφάλι μου. Οσοι διαβάζετε τακτικά ξέρετε ότι αυτή την περίοδο ψάχνω
για δουλειά και η πρώτη μου επιλογή είναι το writing staff τηλεοπτικής σειράς. Παράτησα μια καλή
δουλειά που είχα για να κάνω ακριβώς αυτό και θέλω τουλάχιστον να προσπαθήσω
πριν να πω ότι απέτυχα και να συμβιβαστώ με κάτι άλλο. Προς αυτή την
κατεύθυνση, επείδη δεν γίνεται να προσλάβουν τον οποιοδήποτε, έγραψα pilot script για να δείξω ότι κατέχω από δομή διαλόγου και έχω την απαραίτητη
τηλεοπτική παιδεία. Σκοπός δεν ήταν ποτέ να γυριστεί σε σειρά. Σκοπός ήταν, as always, να δέιξει ότι ξέρω για ποιό πράγμα μιλώ. Δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να
πείσω κανένα μέχρι σήμερα, κυρίως επειδή η δουλειά μου εκλαμβάνεται σαν pitch, σαν
ιδέα δηλαδή για καινούργια σειρά. Συνεχίζω όμως να προσπαθώ γιατί ποτέ δεν
ξέρεις.
Παρασύρομαι
όμως και φεύγω από το θέμα μου.
Μου
αρέσει να γράφω. Οχι βιβλία, ξέρω πολύ καλά τους περιορισμούς μου, αλλά ιδέες,
σκηνές. Με ενθουσιάζει η προοπτική να βγάλω κάτι από το κεφάλι μου και να το δω
να παίρνει σάρκα μπροστά μου. Και ακόμα καλύτερο,να έρχεται κάποιος και να σου
πει "μου άρεσε πολύ αυτό που έγραψες, με έκανε να σκεφτώ". Δεν ξέρω
για σας, αλλά για μένα αυτό είναι ότι πιο κοντινό σε μαγεία μπορώ να φανταστώ.
Για
να παρουσιάσω και το δεύτερο μέρος της συνταγής, όσοι κάνετε τον κόπο να κάνετε
μια βόλτα από δω ξέρετε την αγάπη που έχω για την μετα-αποκαλυπτική λογοτεχνία.
Από το φανταστικό "The Stand" του Stephen King, στη σειρά "Dark Tower"
του ιδίου, στο "The Road"του CormacMcArthy, το "Ι amLegend" του RichardMatheson και πολλές, πολλές σύντομες ιστορίες από σπουδαίους συγγραφείς.
Και
αυτό μας φέρνει στο θέμα του σημερινού ποστ. Μια από τις ιδέες που είχα για
σειρά αφορούσε την Κύπρο, μετά από μια μεγάλη καταστροφή. Δέκα χρόνια μετά το
τέλος, θα ήταν η ιστορία μιας καινούργιας αρχής. Αν και έχω mappedout
την όλη ιστορια στο κεφάλι μου, δεν περίμενα ποτέ πραγματικά ότι θα το έβλεπα
στην τηλεόραση. Ο προϋπολογισμός για να γίνει κάτι τέτοιο καλά και να μην
φαίνεται εντελώς γελοίο είναι απαγορευτικός. Κανένας εδώ δεν έχει το απαραίτητο
κεφάλαιο.
Παίρνουμε λοιπόν μια κουταλιά μετα-αποκαλυπτική φαντασία, προσθέτουμε την ανάγκη μου να γράψω και τελειώνουμε με μια μεζούρα blogging. Το αποτέλεσμα; Καλωσορίσατε στο δεύτερο μου blog, "H Κύπρος μετά την καταστροφή"! Θα είναι γραμμένο με την μορφή ημερολογίου, η ιστορία ενός ανθρώπου σε ένα κόσμο που δεν είναι πλέον δικός του. Πως καταστράφηκε ο κόσμος; Πως επιβίωσε ο φίλος μας; Που είναι; Τι θα απογίνει;
Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι θα παρατήσω αυτό το blog. Εγινε πλέον συνήθεια και έχω πολλά πράγματα να πω όσον αφορά το σινεμα!
Ωρα για procrastination ή όπως είναι καλύτερα γνωστό σε ελληνόφωνες χώρες, κωλοβάρεμα! Και τι καλύτερο για αυτή την ευγενή πράξη χαμένου χρόνου και σπαταλημένων δυνατοτήτων από το YouTube; Ώρες και ώρες ατελείωτες μπροστά στα βίντεο του δημοφιλέστερου site για video upload παγκοσμίως, από το theme song του καρτούν "Silverhawks" μέχρι "Ι know nothing" bit στο "Fawlty Towers"!
Εδώ θέλω να μοιραστώ μαζί σας λίγα από τα αγαπημένα μου κανάλια. Επειδή αρκετοί με ρωτούν για να τους εισηγηθώ ταινίες και σειρές, σκέφτηκα ότι θα έχει ενδιαφέρον αν πάρουμε το πράγμα ένα βήμα παραπέρα. Αντ' αυτού λοιπόν, τι λέτε για εισηγήσεις καναλιών στο YouTube;
Αυτό είναι από τα κανάλια που σίγουρα ξέρετε. To ERB είναι ίσως η καλύτερη ιστορία επιτυχίας που ξεπήδησε μέσα από το YouTube. Δύο κωμικοί, ο Peter Shukoff και o Lloyd Ahlquist είχαν πριν δύο χρόνια μια ιδεά για σώου. Να βάζουν αντιμέτωπους ιστορικές φιγούρες και φιγούρες από την ποπ κουλτούρα σε ένα πρωτότυπο rap battle. Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την ιδέα του ζωντανού σώου και να δημιουργήσουν μια σειρά από βίντεο στο YouTube και να αφήσουν μάλιστα τους θεατές να αποφασίσουν ποιοί θα ήταν αντιμέτωποι στην επόμενη μάχη. To πρώτο είχε αντιμέτωπους τον John Lennon και τον συντηρητικό παρουσιαστή του Fox Bill O'Reilly και δεν είχε την επιτυχία που περίμεναν, αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Στη δεύτερη μάχη βρέθηκαν αντιμέτωποι ο Darth Vader με τον Χιτλερ και το video πήγε αμέσως viral. Το ERB έγινε internet phenomenon και οι δύο νεαροί δημιουργοί του εκατομμυριούχοι μέσα σε μία νύχτα. Μέχρι στιγμής υπάρχουν 19 ERBs και εμπίπτουν όλα στη κατηγορία του "fucking hilarious". Οι δυό τους ίδρυσαν εταιρεία παραγωγής για τα βίντεο τους, την Maker Studios, και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Τα συνδυασμένα views των βίντεο τους ξεπερνούν το μισό δις!
Δείτε εδώ το αγαπημένο μου από την δεύτερη σεζόν, όπου αντιμέτωποι τίθενται ο Bill Gates και ο Steve Jobs!
Υπάρχουν πολλά κανάλια αφιερωμένα σε ταινίες του σινεμά, αλλά κανένα τόσο καλό όσο το Screen Junkies! Το κανάλι έχει ένα τακτικά updated σώου με συνεντεύξεις από ηθοποιούς αλλά και ένα απίστευτα αστείο segment που ονομάζεται "Honest Trailers". Θέλατε ποτέ να μάθετε την αλήθεια πίσω από τις ταινίες; Το Screen Junkies είναι ότι πρέπει για σας! Ορίστε το honest trailer για την ταινία "Τwilight"!
To Lindseystomp είναι το επίσημο κανάλι της Lindsey Stirling, μιας ταλαντούχου βιολίστριας που έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο "America You Got Talent", ως "Hip Hop Violinist". Ευτυχώς εγκατέλειψε γρήγορα αυτό το concept και αφιερώθηκε στη δική της μουσική και σε επανεκτελέσεις διάσημων κομματιών. Η Stirling είναι εξαιρετική βιολίστρια, γλυκύτατη και με έφεση προς το epic. Ρίξε στο γλυκό και λίγο cosplay που κάνει στα βίντεο της τώρα τελευταία και καταλαβαίνεις αμέσως γιατί είμαι hooked. Δείτε ένα βίντεο εδώ στο οποίο κάνει medley της μουσικής του Lord of the Rings:
To "Ηοw It Should Have Ended" είναι ένα animation κανάλι που βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Πετά στον κάλαθο των αχρήστων τα φινάλε των ταινιών που θέλουν να μας σερβίρουν οι παραγωγοί και δίνει το δικό του twist! Εκτός από το theme του καναλιού το HISHE έχει και πάρα πολλά animation που μπορούν να σταθούν από μόνα τους. Εγγυημένη πλάκα! Δείτε εδώ πως έπρεπε να τελειώσει το "Dark Knight Rises"
Βίντεος από το College Humor σίγουρα έχετε δει κάπου, γιατί είναι από τα παλαιότερα χιουμοριστικά κανάλια που υπάρχουν! Είτε είναι animation, ένα σκετσακι ή παρωδία ποπ κουλτούρας, το College Humor είναι μέσα! Αγαπημένο εδώ και καιρό. Δώστε ιδιαίτερη σημασία στη σειρά "POV" (point of view) και ιδίως σε εκείνα με την γυναίκα και τον άντρα που αγοράζουν προφυλακτικά!
Ορίστε το πιο πρόσφατο βιντεο, μια παρωδία του Gangam Style με τον Mitt Romney!
Αυτά είχαμε για αυτή τη φορά! Σας ευχαριστώ που με αφήσετε να σας διασκεδάσω! Μέχρι την επόμενη φορά
Θα κρατήσω το ποστ σύντομο. Δύσκολο, γιατί έχω μία έφεση προς το σεντόνι αλλά θα το παλέψω. Εγραψα σε παλιότερο ποστ ότι τα μιούζικαλ που θα μας απασχολήσουν φέτος θα είναι το "Rock of Ages" και το "Les Miserables" και διερωτήθηκα ποιό από τα δύο θα ήταν τελικά ο νικητής. Αυτό το ποστ είναι λίγο-πολύ όπως την πρώτη φορά που κάνει κάποιος σεξ. Τελείωσε πολύ πιο γρήγορα απ' ότι έπρεπε, ήταν χάλια και όταν το κοιτάζεις από το μέλλον σκέφτεσαι "τι μαλακία έκανα Θεέ μου;"
Η σύγκριση μεταξύ των δύο είναι όχι αστεία, αλλά και κάπως προσβλητική. Το ένα είναι η μεταφορά ενός σπουδαίου μιουζικαλ, με εκατομμύρια στη παραγωγή, σπουδαίες ερμηνείες από τους ηθοποιούς και φόντα για όσκαρ καλύτερης ταινίας. Το άλλο είναι το "Rock of Ages".
Δεν υπάρχει σύμπαν στο οποίο οι δύο αυτές ταινίες μπορούν να συγκριθούν. Το να θεωρούνται συγκρινόμενες επειδή είναι και οι δύο μεταφορά μιούζικαλ στη μεγάλη οθόνη, είναι σαν να συγκρίνεις το "Μανώλης και Κατίνα" με το "Big Bang Theory" λέγοντας ότι είναι και τα δύο κωμωδίες.
Στο δια ταύτα όμως. Το "Rock of Ages" είναι χάλια ταινία. Πρώτα απ΄ όλα, μεγάλο μέρος της επιτυχίας του μιούζικαλ έγκειται στη διαδραστικότητα του. Οι θεατές στις παραστάσεις λαμβάνουν μέρος σε αρκετές περιπτώσεις (στο τέλος οι μισοί ηθοποιοί τραγουδούν από τα καθίσματα), κάτι που βεβαίως δεν μπορεί να το κάνει η ταινία. Η πλοκή φαίνεται να είναι γραμμένη σε post-it, οι ερμηνείες είναι αδιάφορες στη καλύτερη περίπτωση, κάνει κοιλιά σε αρκετά σημεία και γενικά προσομοιάζει περισσότερο με βίντεοκλιπ παρά ταινία.
And I fucking loved it.
Όχι μία, εκατό-μια φορές να μου το βάλεις πάλι θα το δω. Για το τι συνιστά καλή ή κακή ταινία το έχω αναλύσει εδώ έτσι ας μην επαναλαμβανόμαστε. Χέστε τις αρνητικές κριτικές και το θάψιμο που του έχουν κάνει. Οσοι έθαψαν το έργο δεν έχουν ιδέα τι λένε. Το καστ και ο σκηνοθέτης ξεκαθαρίζουν από την αρχή ποιό θα είναι το θέμα της ταινίας. Ενα πλακατζίδικο, μουσικό αφιέρωμα στο ροκ των '80s (με έμφαση στους Journey, μέτρησα τρία τραγούδια, Steve Perry you are a fuckin GOD), υπό την κάλυψη ταινίας! Και στο συγκεκριμένο τομέα τα καταφέρνει άψογα! Για τι να πεις πρώτα; Την Katherine Zeta Jones και το "Hit me with your best shot"; Τον θέο του Ροκ Stacey Jaxx (τον υποδύεται ο Tom Cruise αλλά more on that later) με το "Pour some sugar on me"; Tο face-off στο Bourbon Room με το "We built this city" και το "We 're not gonna take it"; To πραγματικά σπουδαίο rendition του "Any way you want it" από την Mary J. Blige ή το φινάλε με το "Don't stop believin';
Οσοι νομίζατε ότι είναι από το "Glee" αυτό το τραγούδι, Ι' ll go Liam Neeson on your asses
Από οπου και να το δεις, η ταινία είναι θεϊκή. Plus, σε κάποια φάση ο Tom Cruise τραγουδά στον κώλο μιας γυναίκας "Ι wanna know what love is". Ωρα για το catchphrase μου. I-SHIT-YOU-NOT. Να μου το θυμηθείτε, αυτό το πλάνο κάποτε θα επιστρέψει και θα δαγκώσει τον Cruise στον....huh. Μάλλον ήξερε τι έκανε. Anyway.
Μιας και είπαμε για τον Cruise, είναι η μοναδική εξαίρεση σε όλη την ταινία γιατί προφανώς δεν πήρε το memo που έλεγε ότι το όλο πράγμα είναι για πλάκα. Την είδε κάπως βασανισμένος καλλιτέχνης που δεν τον καταλαβαίνει κανένας και μπήκε μάλιστα και στον κόπο να παίξει σοβαρά. Seriously, there were tears. Οπως φαντάζεστε το αποτέλεσμα είναι περισσότερο στη σφαίρα του αστείου παρά του σοβαρού...σε...μια...αστεία..ταινία...Huh.
Oh you 're good....
O Adam Baldwin με τον Russel Brand είναι απολαυστικότατοι και έχουν μεταξύ τους περισσότερη χημεία απ' ότι μια σεζόν του "Breaking Bad". Που έχει και παρουσία εδώ αφού στο έργο παίζει και Bryan Cranston. Επιασε το μάτι μου επίσης και τον Constantine Maroulis (πρωταγωνιστής του μιούζικαλ στο Broadway) που κάνει cameo ως ιδιοκτήτης δισκογραφικής εταιρείας. Ο άνθρωπας τραγουδά έξι λέξεις και εκμηδενίζει το τραγουδιστικό ταλέντο του Diego Bonetta που παίζει τον ρόλο του στη ταινία. Δεν είναι τυχαίο που έβαλαν αυτόν να τραγουδήσει στο sound track και όχι τον Bonetta.
Με λίγα λόγια, αν γουστάρετε κλασσικές ροκιές το "Rock of Ages" είναι Η ταινία για σας. Οπλιστείτε με χιούμορ, μαλλί αφάνα, γιλόκο λαμέ, παντελόνι καμπάνα, μπόλικο ποτό και θα περάσετε ωραία νύχτα!
Αποφεύγω επιμελώς να γράψω για κυπριακή τηλεόραση επειδή έχω συμφέρον. Εδώ και χρόνια προσπαθώ να μπω στο writing staff οποιασδήποτε σειράς, αλλά πιο εύκολα μπαίνεις στον 33ο Κύκλο της Μασονίας παρά να διεισδύσεις στους κύκλους της κυπριακής τηλεόρασης. Θέλω να είμαι δίκαιος με τα γραφόμενα μου και ίσως αυτό να με εμποδίζει να κάνω την δουλειά σωστά. Προσπάθησα όμως (και πιστεύω τα κατάφερα) να κρατήσω μια ανεξάρτητη άποψη και να κρίνω αντικειμενικά. Επειδή όμως πιστεύω στη δεοντολογία και στο ότι πρέπει ο αναγνώστης να είναι ενήμερος για το ποιόν αυτού που γράφει, οφείλω να είμαι ειλικρινής από την αρχή. Καλή ανάγνωση!
Πριν προχωρήσουμε στο κυρίως μέρος του άρθρου να κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνηση. Οταν κάποιoς ακούει τον όρο "σαπουνόπερα" αυτομάτως σκέφτεται μια σειρά όπου όλοι κάνουν σεξ με όλους, ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάποιος παθαίνει αμνησία και σχεδόν πάντα κάποιος καταλήγει με καρκίνο. O όρος προέρχεται από τις πρώτες καθημερινές μεσημεριανές σειρές που έπαιζαν στις ΗΠΑ (την ώρα που ο άντρας ήταν δουλειά, επομένως απευθυνόταν αποκλειστικά σε γυναίκες) που είχαν ως σπόνσορες εταιρείες με καθαριστικά σπιτιού.
Σκηνή από το "Guiding Light", μία από τις πρώτες σαπουνόπερες. Ξεκίνησε το 1930 σαν ραδιοφωνική σειρά και διήρκησε μέχρι το 2009
Η αντίδραση μας προς αυτού του είδους την τηλεόραση είναι αυτόματα αρνητική και πολύ καλά κάνουμε. Ο όρος "σαπουνόπερα" όμως έχει και δευτερεύουσα σημασία, που έχει να κάνει όχι με το περιεχόμενο αλλά με την φόρμα της σειράς. Σε πολύ γενικές γραμμές, ως σαπουνόπερα ορίζεται μια σειρά η οποία έχει μεγαλύτερο αριθμό επεισοδίων από μια μέση σειρά, μια σεναριακή πλοκή που μπορεί να διαρκέσει πάρα πολλά επεισόδια, διαρκεί πολύ περισσότερες σεζόν από όσο πρέπει και η καθαρή χρονική διάρκεια του επεισοδίου είναι περίπου 30 λεπτά. Οι σαπουνόπερες έχουν και πολλές ομοιότητες ως προς την κινηματογράφηση. Τα φίλτρα στις κάμερες μένουν πάντα τα ίδια (προσέξατε ποτέ ότι ΟΛΟΙ οι τόποι φαίνονται οι ίδιοι;) και στις συζητήσεις μεταξύ δύο προσώπων ακολουθείται σχεδόν ευλαβικά η φόρμουλα "single shot (close up)-single shot (close up)-two shot (medium shot)". Ο λόγος είναι ο εξής: οι ηθοποιοί έχουν τόσες πολλές ατάκες να μάθουν, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, που είναι μακράν πιο αποδοτικό για τον σκηνοθέτη΄(σε περίπτωση λάθους, που μοιραία γίνεται συχνά) να "κόβει" από την τελευταία ατάκα του ενός εκ των δύο παρά να ξαναρχίσει από το μηδέν.
Σαπουνόπερα ή "σαπουνόπερα";
Ποιά είναι η διαφορά των δύο; Μια σαπουνόπερα ως προς το περιεχόμενο είναι πάντα χάλια ενώ μια σειρά με φόρμα σαπουνόπερας μπορεί κάλλιστα να είναι πολύ καλή. Παραδείγματος χάριν, το "Gossip Girl" και το "Grey's Anatomy" είναι δύο σειρές με φόρματ σαπουνόπερας που έχουν όμως ψηλό production value.
Ναι κορίτσια, είναι σαπουνόπερα. Deal with it
Για να πάρετε μια ιδέα για τα μεγέθη τα οποία μιλούμε, μια μέση σειρά σε ανοιχτό κανάλι στις ΗΠΑ έχει 20-24 επεισόδια τον χρόνο, η διάρκεια των οποίων είναι μεταξύ 35-45 λεπτά. Η φόρμουλα βεβαίως αυτή τώρα τείνει να αλλάξει, καθώς οι σταθμοί προτιμούν σειρές των 10-12 ωριαίων επεισοδίων που διαρκούν μόνο τρεις μήνες, αλλά ας χρησιμοποιήσουμε το πρώτο παράδειγμα για να έχουμε μια βάση σύγκρισης.
Η μέση σαπουνόπερα έχει 60-80 επεισόδια τον χρόνο ( το "Bold and the Beautiful" έχει συνήθως 60) και δεν σταματούν τον Μάη όπως όλες οι σειρές αλλά τέλη Ιουνίου.
Τώρα, αφού ξεκαθαρίσαμε με ποιό τρόπο θα χρησιμοποιήσουμε την ορολογία "σαπουνόπερα" σ' αυτό το post, νομίζω ότι μπορούμε εύκολα να συμφωνήσουμε ότι οι σειρές στη κυπριακή τηλεόραση έχουν αποκλειστικά το συγκεκριμένο format. Και ο λόγος είναι πολύ απλός:
"Must be funny, In a rich man's world"
Στα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν μια σαπουνόπερα από μια κανονική σειρά, άφησα επίτηδες έξω το πιο καθοριστικό. Οι σαπουνόπερες έχουν πολύ, πολύ πιο χαμηλό προϋπολογισμό και είναι ευκολότερο να γυριστούν. Πρέπει να καταλάβετε ότι η ποιότητα μιας σειράς, για ένα κυπριακό σταθμό, είναι δευτερευούσης σημασίας. Εκείνο που έχει σημασία είναι να γεμίζουν τηλεοπτικό χρόνο (είπαμε, πολλά επεισόδια), να μην κοστίζουν πολύ και να κρατούν τη τηλεθέαση σε επιτρεπτά επίπεδα. Εδώ έγκειται και το ελαφρυντικό που έχουν οι εμπλεκόμενοι στις κυπριακές σειρές. Η πίεση από τους υπεύθυνους των σταθμών για απρόσκοπτη και συνεχή παραγωγή επεισοδίων είναι αφόρητη. Δεν ξέρω αν έχετε οποιαδήποτε ιδέα, αλλά η δουλειά στη τηλεόραση είναι ΠΟΛΥ δύσκολη και αγχώδης, ακόμα και υπό τις καλύτερες συνθήκες. Σκεφτείτε τώρα να έχετε και τους άλλους να σας ζητούν τρία και τέσσερα επεισόδια την εβδομάδα. Στη κυπριακή τηλεόραση, οι εργαζόμενοι φτάνουν σε σημείο που μοιάζουν περισσότερο με εργάτες σε γραμμή παραγωγής εργοστασίου παρά καλλιτέχνες. Οι σειρές στο εξωτερικό είτε που γυρίζονται εξ' ολοκλήρου πριν την προβολή είτε έχουν έξι μήνες απόθεμα. Οταν ήμουν φοιτητής εργαζόμουν σαν video operator σε κυπριακή σειρά και μια φορά κυριολεκτικά γυρίσαμε επεισόδιο το πρωί και έπαιξε το βράδυ. Και μιας και είπαμε για το τι γίνεται στη Κύπρο...
Η κυπριακή πραγματικότητα
Εξομολόγηση. Δεν βλέπω κυπριακή τηλεόραση. Περιορίζομαι μόνο σε σποραδική θέαση προγραμμάτων για να μπορώ να έχω άποψη και κατά τα άλλα δεν ασχολούμαι καθόλου. Δεν είναι όμως επειδή σνομπάρω. Είναι πολύ απλά επειδή δεν με ελκύει η θεματολογία του παρεχόμενου προϊόντος. Με τον περιορισμένο χρόνο λόγω εργασίας (όταν είχα τελοσπάντων) ίσα που φτάνω να δω τις ξένες σειρές που θέλω. Δεν μένει χρόνος για τίποτε άλλο. Δύο σειρές μόνο έβλεπα περισσότερο από τις άλλες, το "Αίγια Fuxia" (σειρά που να σπάζει τον 4ο τοίχο και είναι τίγκα στους αναχρονισμούς; Count me in) και την "Λίμνη" (καλύτερο opening sequence σε κυπριακή σειρά ever) που πήγε όμως άπατη (Χα! Εκαμα pun) χάρη στη θρυλική αναποτελεσματικότητα του προγραμματισμού του ΡΙΚ. Fun fact. Το ΡΙΚ είναι ο μοναδικός τηλεοπτικός σταθμός παγκοσμίως που κατάφερε (επειδή περί επιτεύγματος πρόκειται) να θάψει το "Friends". Epic fail όχι μαλακίες.
Αλλο πράγμα είναι όμως το "δεν μου αρέσει" και άλλο το "οι κυπριακές σειρές δεν είναι το ίδιο με τις ξένες". Αυτό είναι βλακώδες. Βεβαίως και δεν είναι το ίδιο! Η διαφορά στη δαπάνη που χωρίζει μια κυπριακή σειρά με μια σειρά της Αμερικής δεν είναι μεγάλη αλλά χαώδης! Το "Game of Thrones" στοιχίζει 10 εκ. δολλάρια το επεισόδιο, 3 εκ. το κάθε επεισόδιο του "House M.D" και στη τελευταία σεζόν του "Friends" οι ηθοποιοί αμοίβονταν με ένα εκατομμύριο το επεισόδιο έκαστος!
Χωρίς να ξέρω τους ακριβείς αριθμούς, στοιχηματίζω τις εναπομείνασες τρίχες στο κεφάλι μου ότι οι συλλογικές δαπάνες των κυπριακών σειρών για φέτος ίσα που φτάνουν να καλύψουν το τρόλει με τα τρόφιμα που φέρνει μια σειρά στο εξωτερικό καθημερινά για να τρώει το προσωπικό. Το να συγκρίνουμε επομένως τα δύο είναι άδικο προς την κυπριακή παραγωγή και η προσδοκία ότι κάποτε θα φτάσουμε το ίδιο επίπεδο είναι ουτοπική το ελάχιστο.
Αν και θα ήθελα να δω τον Τσουρή σαν Stark. Im dead serious
Η έλλειψη χρημάτων όμως δεν δικαιολογεί κάποιες από τις προχειρότητες που βλέπουμε στη κυπριακή τηλεόραση. Η πενία τέχνας κατεργάζεται και όχι μιλλοσφοτζίσματα. Ναι μεν δεν έχουμε τα λεφτά για να γυρίσουμε ένα action sequence όπως στον πιλότο του "Revolution", ναι μεν η πίεση είναι απάνθρωπα αφόρητη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παίρνουμε λευκή επιταγή για να κάνουμε κακή δουλειά. Υπάρχουν τομείς που μπορεί να βελτιωθεί το εγχώριο προϊόν, χωρίς αυτό να επιβαρύνει οικονομικά την παραγωγή. Εκείνο που χρειάζεται είναι διάθεση να δουλέψεις σκληρά και δημιουργικότητα. Η τηλεόραση είναι μαγεία, ένα φανταστικό ταξίδι σε ένα άλλο κόσμο και εκείνοι που εργάζονται εκεί οφείλουν να κάνουν αυτό το ταξίδι όσο πιο πραγματικό γίνεται. Να σας δώσω όμως λίγα παραδείγματα.
Είδατε ποτέ σας σκηνή με ξύλο στη κυπριακή τηλεόραση; Είναι τόσο fake που κάνουν το wrestling να φαίνεται ντοκυμαντέρ. Οταν μια σειρά στο εξωτερικό θέλει να συμπεριλάβει σκηνή με σωματική βία, ζητούν από επαγγελματίες να την χορογραφήσουν και να διδάξουν στη συνέχεια αυτή τη χορογραφία στους ηθοποιούς. Για να πάρετε μια ιδέα, ορίστε η πρόβα της χορογραφίας της σκηνής στο μπαρ από το "Serenity". Btw, είναι real time. Wow.
Τώρα, κανένας δεν περιμένει τέτοιο αποτέλεσμα από κυπριακή τηλεόραση. Αλλά πόσο δύσκολο είναι βρε αδερφέ δηλαδή να βρεθεί ένας καθηγητής πολεμικών τεχνών και να του ανατεθεί να χορογραφήσει μια σκηνή για να φαίνεται πιο αληθινή;
Ενας άλλος τομέας που υποτιμούμε, είναι η μουσική επένδυση. Στην Αμερική η σωστή μουσική επένδυση είναι καριέρα. Χρειάζεται ειδική γνώση, προσοχή και μπόλικος χρόνος για να "ντύσεις" μουσικά μια σειρά. Και η σωστή μουσική επένδυση μπορεί να διαφοροποιήσει εντελώς το περιεχόμενο. Danger music για να προσθέσεις αγωνία, μια συγχορδία έγχόρδων ή πιάνο για να τονίσει δραματικότητα, σκληρό ροκ για action sequence και τραγούδια που δεν προχωρούν την πλοκή αλλά λειτουργούν σαν fillers. Είναι μεν επίπονη και μακρά διαδικασία αλλά στη Κύπρο συνηθίζουμε απλά να ρίχνουμε ένα σύγχρονο τραγούδι και κλείσαμε. Χρειάζεται περισσότερη δουλειά από αυτό και δεν είναι δύσκολο. Απλά απαιτεί περισσότερο χρόνο.
H φωτογραφία είναι εδώ για να σπάζει το κείμενο. Plus, I like red. Να χαρείτε , μην μου αποδώσετε αλλότρια κίνητρα
Ενα τρίτο σημέιο που δεν δουλεύει σωστά, είναι η προώθηση των σειρών. Πως είναι δυνατόν κανένας από τους σταθμούς μας να μην έχει δικό του κανάλι στο YouTube;! Το επιθυμητό κοινό για τους διαφημιστές είναι οι 18-49 και οι νέοι σήμερα παρακολουθούν λιγότερη τηλεόραση από ποτέ. Την εποχή του Facebook και του Twitter, πως γίνεται να προωθηθεί μια σειρά χωρίς το ίντερνετ; Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει για σωστό μάρκετινγκ σειράς είναι το post του trailer στο YouTube σε υψηλή ευκρίνεια, η διάθεση wallpapers και screensavers, τα behind the scenes της σειράς, δηλώσεις από τους συντελεστές και όλα σε μορφή που να είναι συμβατή με κινητά. Τι να σου κάνουν 40 trailers στο πρόγραμμα του σταθμού αν δεν τα βλέπει κανένας, εκτός από τους ηλικιωμένους;
"Κόρη Τερψιχόρη, είδα μια διαφήμιση σειράς τζαι αρεσεν μου πολλα! Να το πουμε τζαι στους υπόλοιπους στο γεροκομείο να την βλέπουμε μαζί! Τωρά που σε έχω στο τηλέφωνο, είδα πα στο laptop του αγγονα μου κάτι με cream pie. Ηντα συνταγή εν τούτη;"
Κάτι άλλο επίσης που δεν μου αρέσει, είναι η υποτίμηση της τηλεοπτικής παιδείας του συγχρονου τηλεθεατή. Για λόγους που δεν καταλαβαίνω, επιμένουμε να γυρίζουμε σκηνές που είναι εξόφθαλμα ψεύτικες. Θυμάστε το πρώτο επεισόδιο του "Ασπρα Μπαλόνια", που κατέληξε με ένα δυστύχημα με μια λευκή BMW; Το αυτοκίνητο ήταν μια χαρά, η μοτοσικλέττα με την οποία συγκρούστηκε ήταν απλά γερμένη στο έδαφος και η πρωταγωνίστρια απλωμένη στο δρόμο. Στη ζωή μου δεν έχω κάτι πιο ψεύτικο. Γιατί να το κάνουν εξ' αρχής; Γιατί να μην στηριχτούν στη τηλεοπτική παιδεία μας και να βρουν άλλο τρόπο να το κάνουν; Θα γούσταρα τρελλά αν είχε πραγματικό δυστύχημα, με πυροτεχνικά και σύγκρουση υψηλής ταχύτητας! Αλλά αφού το budget δεν υπάρχει, γιατί να καταφύγουμε σε μια τόσο φτηνή λύση;
Θέλετε πιο συγκεκριμένα; Είδα ένα επεισόδιο πέρσι του "Λύκε-λύκε" στο οποίο τρεις από τους πρωταγωνιστές πέρασαν το μισό επεισόδιο στον ακριβώς ίδιο τόπο μπροστά από την πισίνα του σπιτιού και ο ένας μάλιστα είχε κι απόχη στο κεφάλι. Σε ποιό σύμπαν αυτή είναι μια πιστευτή περίπτωση; Γιατί δεν μπορούσαν δηλαδή οι παραγωγοί να σκαρφιστούν ένα άλλο περιστατικό που θα μετέφερε την δράση αλλού; Το μοναδικό πράγμα που δείχνει αυτό είναι ότι τους τελείωσαν οι ιδέες και έπρεπε να γεμίσουν κάπως τηλεοπτικό χρόνο. Μπορούσε να γίνει πολύ καλύτερα, μπορούσε να ήταν πολύ πιο πιστευτό.
Σπαζει το κείμενο. Ας μην επαναλαμβανόμαστε
Αλλη περίπτωση. Στη σειρά "Φόντο Κόκκινο", η κόρη του Σταύρου Λούρα ήταν καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι. Δεν παρακολουθούσα την σειρά για να ξέρω τι δουλειά έκανε ο χαρακτήρας του κ. Λούρα, αλλά κρίνοντας από το εσωτερικό του σπιτιού θα πρέπει να ήταν μέσου ή ανώτερου εισοδήματος. Για τις δύο πρώτες σεζόν όμως, η κόρη βρισκόταν σε ένα από εκείνα τα αναπηρικά καροτσάκια που έχουν για μεταφέρουν ασθενείς στο νοσοκομείο ή να κατεβάσουν επιβάτες από αεροπλάνο. Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση, ένας πατέρας που ήταν τόσο αφοσιωμένος στα παιδιά του και είχε τους οικονομικούς πόρους, να άφηνε την κόρη του σε ένα τέτοιο καροτσάκι. Είναι κάθετα ενάντιο στον χαρακτήρα του και του αφαιρεί πόντους αληθοφάνειας. Μπορεί να πείτε "χαρά στο πράμα", αλλά θα έχετε λάθος. Γιατί είναι το άθροισμα αυτών ακριβώς των λεπτομερειών που ξεχωρίζουν μια καλή σειρά από μια εξαίρετη σειρά. Ο διάβολος είναι στις λεπτομέρειες.
Για να είμαστε δίκαιοι, η παραγωγή της σειράς διόρθωσε το λάθος στη τρίτη νομίζω σεζόν.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αλλά νομίζω ότι I made my point. Αν όμως χρεώσουμε όλα αυτά στη πίεση που αντιμετωπίζουν οι δημιουργοί, υπάρχει τουλάχιστον ένας σταθμός ο οποίος θα έπρεπε να ξεχωρίζει. Το ημικρατικό μας κάναλι έχει τους τρόπους να σηκώσει κεφάλι και να χαράξει τον δρόμο στην παραγωγή σειρών. Να γίνει το μέτρο σύγκρισης. Και μιας και μιλούμε γι' αυτό...
To ΡΙΚ δεν θα πρέπει να ασχολείται ούτε με τηλεθέαση, ούτε με διαφήμιση
Δεν είμαι απολύτως βέβαιος γιατί δεν είμαι δικηγόρος, αλλά νομίζω ότι εάν τα ιδιωτικά κανάλια μηνύσουν το Ραδιοφωνικό Ιδρυμα Κύπρου για αθέμιτο ανταγωνισμό, μπορεί και να έχουν υπόθεση. Το παιχνίδι εδώ είναι στημένο και οι πιθανότητες είναι συντριπτικά υπέρ του ημικρατικού καναλιού. Τα ιδιωτικά κανάλια δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να συναγωνιστούν το ΡΙΚ, για τον εξαιρετικά απλό λόγο ότι χρηματοδοτείται από το κράτος και αυτή η χρηματοδότηση θα έρθει βρέξει-χιονίσει. Ο προϋπολογισμός του ΡΙΚ για το 2012 ανήλθε στα 42,423 εκ. ευρώ και είμαι 99% σίγουρος ότι ο συνδυασμένος προϋπολογισμός των υπόλοιπων ανοιχτών καναλιών είναι μικρότερος.
Ορίστε κάτι που δεν ξέρατε για το ΡΙΚ. Οι στύλοι από την πίσω πλευρά, εκεί που είναι το Vienna, δεν είναι απλοί στύλοι. Είναι οι ράγες από τον σιδηρόδρομο που υπήρχε στο νησί. True fucking story. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε εκεί, check it out for yourselves
Τώρα το γιατί ο προϋπολογισμός του ΡΙΚ βρίσκεται σε ύψος που θα αποθάρρυνε ακόμα και τον Εντμουντ Χίλαρι, είναι εύκολο να εξηγηθεί. Υπάρχει εντός του Ιδρύματος μια δράκα ανθρώπων που αμείβονται με γελοία ψηλούς μισθούς, για να εκτελέσουν εργασία για την οποία άλλοι συνάδελφοι τους παίρνουν ψίχουλα. Οι καθεχρόνιες προσαυξήσεις του μόνιμου προσωπικού, που δεν αντανακλούν την παραγωγικότητα αλλά μόνο την αρχαιότητα, επιβάρυναν το Ιδρυμα σε βαθμό που δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα.
Μιας και το ΡΙΚ δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να παίρνει λεφτά από το κράτος (και ούτε πρέπει, όλες οι χώρες χρειάζονται έναν κρατικό σταθμό κατά την προσωπική μου γνώμη), ο μοναδικός τρόπος να μπορούν οι ιδιωτικοί σταθμοί να συναγωνιστούν επί ίσοις όροις είναι το ΡΙΚ να σταματήσει να έχει έσοδα από διαφημίσεις. Αν το Sigma δεν πάρει σεντ από διαφήμιση για ένα χρόνο θα το κλείσει το κατάστημα. Ενώ το ΡΙΚ μπορεί να επιβιώσει και χωρίς αυτή. Αρα, ποιός ο λόγος να κόβει φέτες από την μοναδική πίτα που τρέφει των ανταγωνισμό; Είναι κατάφωρα άδικο και θα πρέπει να σταματήσει άμεσα.
Ο απογαλακτισμός από το πλούσιο βυζί της διαφήμισης όμως δεν θα πρέπει να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ποιότητα του παρεχόμενου προϊόντος. Ακριβώς επειδή τα λεφτά θα έρθουν ότι και να γίνει, το ΡΙΚ πρέπει να γίνει το μέτρο με το οποίο θα συγκρίνονται όλοι οι υπόλοιποι. Θέλει ο σκηνοθέτης του "Μοιραία Φεγγάρια" να στέιλει footage στο εξωτερικό για να του περάσουν CGI; Να του δώσουν λεφτά. Θέλει να φέρει 100 κομπάρσους για να κάνει μια σκηνή πιο πιστευτή; Να του δώσουν λεφτά. Θέλει να γυρίσει την σειρά με κάμερα μεγαλύτερης ευκρίνειας; ΝΑ-ΤΟΥ-ΔΩΣΟΥΝ-ΛΕΦΤΑ. Το μονάδικο κριτήριο που θα πρέπει να εφαρμόζεται είναι το κατά πόσον τα λεφτά θα αυξήσουν αποτελεσματικά την αξία της παραγωγής.
Για να σπαζ... Υοu know what? Fuck it
Κι αν οι σειρές δεν έχουν την αναμενόμενη τηλεθέαση; Δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Το μοναδικό πράγμα που παίζει ρόλο είναι η ποιότητα του παρεχόμενου προϊόντος να είναι σε ψηλά επίπεδα. Να μου πείτε τώρα: "Ντάξ ρε φίλος. Και που θα βρούν τα λεφτά;". Σε αυτό απαντώ ότι α) δεν είναι δουλειά δική μου να λύσω τα προβλήματα τους, υπάρχει κόσμος που πληρώνεται αστρονομικά ποσά για να κάνει ακριβώς αυτό και β) ορίστε μια ιδέα πρόχειρη. Γιατί το ΡΙΚ να μην κάνει μια συμφωνία με ένα κολλέγιο, για να παίρνει ως εκπαιδευόμενους φοιτητές των ΜΜΕ; Παίρνει λεφτά από το κολλέγιο, χαμηλώνει το κόστος παραγωγής αφού οι φοιτητές θα δουλεύουν για ψίχουλα και credits και μπορεί να εντοπίσει και μελλοντικά ταλέντα για εργοδότηση. Το ΡΙΚ εξοικονομά λεφτά, το κολλέγιο αποκτά κύρος για on hand εκπαίδευση και οι φοιτητές κερδίζουν εμπειρίες και γνωριμίες. Το ημικρατικό κανάλι έχει την ευκαιρία να γίνει σχολείο για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ του αύριο, εκπληρώνοντας παράλληλα και την κοινωνική του αποστολή. Everybody wins. Απλά πράγματα.
Το μέλλον της κυπριακής παραγωγής
Κλείνοντας, δεν γίνεται να μην αναγνωρίσουμε ότι η παραγωγή σειρών στη Κύπρο έχει κάνει όχι βήματα μπροστά τα τελευταία 10 χρόνια, αλλά άλματα ολυμπιακού επιπέδου. Ο καιρός του Μανώλη και της Κατίνας έχει περάσει ανεπιστρεπτί και προχωρούμε μόνο μπροστά. Η λογική λέει ότι κάποτε θα φτάσουμε το μάξιμουμ των δυνατοτήτων μας. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει πριν αλλάξει ο τρόπος που γυρίζονται οι σειρές. Μέσα στα επόμενα χρόνια όλοι οι σταθμοί θα σταματήσουν να γυρίζουν σειρές κι αντ' αυτού θα τις αγοράζουν έτοιμες από εταιρείες παραγωγής. Θα τους έρχεται σαφώς πιο φτηνά και η δουλειά θα είναι πολύ καλύτερη. Ήδη η βιομηχανική Δαλιού πάει να εξελιχτεί στο δικό μας Hollywood. Την τελευταία φορά μέτρησα 4 στούντιο παραγωγής εκεί και όλα έχουν δουλειά.
Να σας δώσω μια ιδέα για την διαδικασία παραγωγής που θα ακολουθείται στο μέλλον. Η εταιρεία παραγωγής θα παίρνει ένα σενάριο και θα γυρίζει ένα επεισόδιο (πιλότος). Η εταιρεία θα παίρνει τον πιλότο στα κανάλια, με την ελπίδα κάποιο να αγοράσει την σειρά. Μπορεί και να χρησιμοποιούν focus group για να μετρήσουν την ακροαματικότητα αλλά αμφιβάλλω. Το κανάλι θα παραγγέλει επεισόδια για μία σεζόν (αν κρίνουν ότι θα είναι επιτυχία) αλλά το πιο πιθανόν θα είναι μέχρι τον Γεννάρη, χρονικό σημείο που θα επανεξετάσουν την σειρά. Αν έχει επιτυχία, πάμε μέχρι το τέλος της χρονιάς. Αν όχι, bye-bye. Μπορεί να ακούγεται κάπως σκληρό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα του χώρου. Και θα είναι προς όφελος δικό μας αφού ο ανταγωνισμός θα σπρώχνει την ποιότητα προς τα πάνω. Αυτό θα είναι το μέλλον της κυπριακής τηλεόρασης και όσον αφορά τουλάχιστον εμένα, Ι can't wait.
Σας ευχαριστώ που με αφήσατε να σας διασκεδάσω! Τα λέμε την επόμενη φορά!
Ολοι είδατε την είδηση. Ενας έλληνας πρέσβης μίλησε στον ΟΗΕ και πριν ξεκινήσει την ομιλία του διηγήθηκε μια ιστορία. Οταν ο Μέγας Αλέξανδρος βρέθηκε κοντά στον Αξιό ποταμό, έβγαλε τα ρούχα του για να κάνει μπάνιο και του τα έκλεψε ένας σλαβομακεδόνας. "Ψέματα", φώναξε ο σκοπιανός πρέσβης! "Εμείς δεν ήμασταν καν εκεί!". Χαμογελώντας ο έλληνας πρέσβης του απάντησε: "Ωραία. Τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό μπορώ να συνεχίσω με την ομιλία μου". Μια συμπαθητική ιστορία, αν δεν ήταν διαποτισμένη με σκοπιανή προπαγάνδα του χειρίστου είδους. Ενα παραμυθάκι που κατασκευάστηκε στα άδυτα του αρχηγείου των ανθέλληνων και κυκλοφόρησε ώστε ο κόσμος να μην μάθει ποτέ την αλήθεια! Γιατί, αυτή ήταν η πραγματική ιστορία... ιστορία... ιστορία (fade σε ονειρικό transition)
Ο πρέσβης Μελανοζώμιος Παπαδόπουλος του Θεμιστοκλή, το γένος Ατρείδη, έπαιζε νευρικά με το στυλό του στην κεντρική αίθουσα των Ηνωμένων Εθνών, κοιτώντας συνέχεια την πόρτα. Ο πρέσβης Παπαδόπουλος περίμενε τον πρέσβη των Σκοπίων να παρουσιαστεί, για να μπορέσει επιτέλους να τελειώσει με την ομιλία του. "Βρήκε μέρα να αργήσει ο άπιστος", γρύλισε μέσα από τα δόντια του. "Σήμερα που παίζει τελικό η Εθνικάρα με την Βραζιλία στον τελικό του Μουντιάλ που γίνεται στην Πόλη. Επίτηδες το κάνει". Ξαφνικά, οι μεγάλες πόρτες άνοιξαν διάπλατα και ο πως-τον-είπαμε κάνει την εμφάνιση του, φορώντας μια κορδέλα που έγραφε πάνω "Πρέσβης της Μακεδονίας". Ο Μελανοζώμιος πάγωσε στη θέση του. Μόνο όμως για ένα δευτερόλεπτο, αφού η σπαρτιάτική του εκπαίδευση μπήκε σε λειτουργία. Διέσχισε με τρεις δρασκελιές τον διάδρομο της αίθουσας και στάθηκε στη πόρτα, κόβωντας την είσοδο στον τρισκατάρατο. «Δεν θα περάσεις», ψιθύρισε, με τα γαλάζια μάτια του να έχουν μεταμορφωθεί σε ζεστά κάρβουνα που ανέδυαν την –μόλις- συγκρατημένη οργή του. «Δε-δεν μπο-μπορεις να με εμποδίσεις», ψέλλισε σχεδόν κλάιγοντας ο πως-τον-είπαμε και μόλις τα λόγια έφυγαν από το στόμα του, ήξερε ότι διέπραξε θανάσιμο λάθος. Ο πρέσβης Μελανοζώμιος έβγαλε μια πολεμική ιαχή και με μια απότομη κίνηση έσκισε το πουκάμισο του, αποκαλύπτωντας το καλογυμνασμένο, ξυρισμένο του στέρνο και τους γραμμωμένους του κοιλιακούς. Αρπαξε το στυλό του, που είχε στο μεταξύ μεταμορφωθεί σε σάρισα, και το κάρφωσε στο πάτωμα μοιράζοντας την αίθουσα του ΟΗΕ στα δύο. Από τις πύρινες γλώσσες του Κάτω Κόσμου που γέμισαν την αίθουσα, ξεχύθηκαν όλοι οι ήρωες, σύμβολα του αρχαίου και νέου ελληνισμού για να πολεμήσουν στο πλευρό του γενναίου πρέσβη. Ο Σωκρατες που ήπιε το Κώνιουμ, ο Μέγας Αλέξανδρος με ένα αλλοδαπό του φίλο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος που τα μάτια του βουρκώναν κι όλο κλαίγανε, ο Κολοκοτρώνης, ο Ανδρούτσος (που για κάποιο λόγο περπατούσε περίεργα), ο Φλέσσας (άθεος πλέον), ο Ομέρ Βρυώνης που πολιτογραφήθηκε έλληνας γιατί είναι καλό σεντερφόρ και επιθετικό δεν έχουμε, ο Ρηγας Βελεστινλής (stage name, Φεραίος), ο Υψηλάντης, η Αλίκη στο ναυτικό, ο Θάνος το Κολοκυθάκι, η μικρή από το «Καπου, κάπως, κάποτε», ο νεκρός αδελφός, ο Ακάκιος με τα μακαρόνια Μέλισσα και τέλος ο Νίκος κι ο Ανηλίκος . Με τις πλέον εμβληματικές φιγούρες του ελληνισμού στο πλευρό του, ο Μελανοζώμιος βρίσκει την δύναμη να καρφώσει ξανά την σάρισα στο έδαφος και να αναφωνήσει, με δύναμη που έκανε το κτίριο να σειστεί συθέμελα, «YOU. SHALL NOT. PASS»! Η τρομακτική φωνή του Μελανοζώμιου ήταν αρκετή για να κάνει τους προγόνους του πως-τον-είπαμε να κλάσουν μέντες. Ο γλοιώδης εκπρόσωπος της φανταστικής χώρας απλά σηκώστηκε έντρομος και άρχισε να τρέχει, never to be seen again. Με την αναπνοή του να βρίσκει σιγά-σιγά τον κανονικό της ρυθμό, ο πρέσβης ξεκίνησε να περπατά σιγά-σιγά προς το βήμα. Στο δρόμο το βλέμμα του συνάντησε τον γερμανό πρέσβη Φον Ζιμενς. «Είσαι επόμενος», του είπε και συνέχισε τον δρόμο του. Σας παρακαλώ κάνετε share για να μάθει όλος ο κόσμος την αλήθεια. Δεν γίνεται να μας κοροίδεύουν μέσω του Facebook με σκοπιανή προπαγάνδα. Διάδωσε την ιστορία του πρέσβη Μελανοζώμιου. Η τιμή του, είναι στο χέρι σου. P.S. Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους όσους χάφτουν αβίαστα ότι μαλακία τους ταΐσει ο καθένας P.S. 2 Το κείμενο εκπίπτει της συνήθους θεματολογίας, αλλά κάποτε πρέπει να βγάζουμε και τα νεύρα μας
Οσοι εξ' υμών διαβάζετε το blog ξέρετε ότι έχω αδυναμία στη μετα-αποκαλυπτική τέχνη. Με ενθουσιάζει η ιδέα της κατάρρευσης της κοινωνίας, της εξαφάνισης του συμβατικού τρόπου ζωής και η αντικατάσταση του με μια πρωτόγονη πραγματικότητα. Τι θα γίνει με τις αξίες του σημερινού κόσμου; Θα διατηρηθούν ή θα αντικατασταθούν με το αταβιστικό δίκαιο του δυνατότερου; Τι θα γίνει με τη θρησκεία; Θα ενδυναμωθεί ή θα εξαφανιστεί τελείως; Το δημοκρατικό πολίτευμα; Θα παραμείνει ως έχει ή θα υιοοθετήσουμε ένα φεουδαρχικό σύστημα διακυβέρνησης;
Το τέλος του κόσμου ως έχει είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνικο-οικονομικό πείραμα και προσωπικά είμαι φαν όσων προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις.
Πίσω στο θέμα μας.
Το "Revolution" είναι η καινούργια σειρά από το NBC και πραγματεύεται την πραγματικότητα ενός κόσμου, 15 χρόνια μετά που οτιδήποτε ηλεκτρονικό σταμάτησε να λειτουργεί μια για πάντα. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι ο εξαιρετικά-συμπαθής-για-λόγους-που-δεν-μπορώ-να-κατανοήσω-ακριβώς Billy Burke, που παίζει τον ρόλο του Miles Matheson, ενός πρώην πεζοναύτη και η ταλαντουχα νεοεμφανιζόμενη Tracey Spiridakos*, που υποδύεται την ανιψιά του Miles, Charlie. Ο πατέρας της Charlie και αδελφός του Miles, Ben Matheson φαίνεται μέχρι τώρα να είναι ο μοναδικός άνθρωπος που γνωρίζει γιατί συνέβηκε το Blackout. Το καστ ολοκληρώνεται με τον αδελφό της Charlie, τον ασθματικό Danny. Και βεβαίως ας μην ξεχνάμε τον Giancarlo Esposito στο ρόλο του κακού παραστρατιώτη, Tom Neville. Ο Esposito έγινε γνωστός παίζοντας τον ρόλο του ιδιοκτήτη εστιατορίων/βαρώνου ναρκωτικών Gus στο "Breaking Bad".
Ορίστε και το trailer της σειράς
Από ηθοποιούς καλά πάμε. Τι γίνεται με τους παραγωγούς; Εδώ κι αν είμαστε εντάξει. Η σειρά είναι δημιούργημα του Eric Kripke (γνωστός ως ο δημιουργός του "Supernatural"), τον πιλότο σκηνοθέτησε ο Jon Favreau (ο άνθρωπος πίσω από το "Iron Man") και εταιρεία παραγωγής η Bad Robot, που ανήκει βεβαίως στον J.J. Abrams, τον άνθρωπο που δημιούργησε το "Lost". Το αν αυτό είναι καλό ή όχι το αφήνω στη κρίση του καθενός.
Το "Revolution" είναι μέχρι στιγμής στο τρίτο επεισόδιο και οι κριτικές είναι εξαιρετικές. Ολα δείχνουν ότι με μια σωστή διαχείριση μπορεί να έχουμε μια επιτυχία του βεληνεκούς του "Lost" στα χέρια μας!
Η σειρά έχει βεβαίως αδυναμίες, με την κορυφαία εξ' αυτών να είναι ότι η πρωταγωνίστρια είναι καρμπόν από το "Hunger Games". Είναι νεαρή, αποφασισμένη, ζει σε μια μετα-αποκαλυπτική δυστοπία, κάνει τα πάντα για τα αδέλφια της και ξέρει πως να χειρίζεται τόξο. Ο Kripke έπρεπε να την βγάλει Κατνις για να μην υπάρχει έστω και η παραμικρή αμφιβολία. Πέραν αυτού, το production value έχει πέσει αρκετά από τον πιλότο αλλά με την ζεστή υποδοχή που έτυχε, ελπίζω ότι το NBC θα ρίξει κι άλλο χρήμα στο project!
ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΑ UPDATE: Μολις βρήκα ακόμα ένα λόγο για να μου αρέσει η σειρά. Ξαναβλέποντας τα τρία πρώτα επεισόδια (είμαι άνεργος και ψυχοπαθής so that's that) ανακάλυψα ότι βρίθει αναφορών στο καλύτερο βιβλίο μετα-αποκαλυπτικής λογοτεχνίας που γράφτηκε ποτέ, το "The Stand" από τον Stephen King. Αυτό είναι κατά την άποψη μου το καλύτερο βιβλίο του King και πραγματικά αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε. Στη σειρά τώρα. Στο δεύτερο επεισόδιο κάνει την εμφάνιση του ένας μυστηριώδης άντρας, με το όνομα Randall, ενώ όταν ο Miles συστήνεται στην Αντίσταση χρησιμοποιά το όνομα Stu Redman. O Randall Flag είναι ο ανταγωνιστής στο "The Stand" και ο Stu Redman είναι ο μεσήλικας πρωταγωνιστής του βιβλίου. Απόλυτο respect στους σεναριογράφους που δεν φοβούνται να αγγίξουν τα ιερά τέρατα του χώρου
*Οπως πολύ σωστά θα μαντέψατε, η Spyridakos είναι ελληνικής καταγωγής. Οι γονείς της είναι από την Σπάρτη και μετανάστευσαν στο Καναδά, όπου κι άνοιξαν εστιατόριο. Η Spyridakos είναι εξαιρετικά περήφανη για την καταγωγή της, κάτι που δεν θα ήταν πρόβλημα εάν οι resident δημοσιογράφοι μας δεν ήταν γραφικοί και προβλέψιμοι πέραν κάθε λογικού μέτρου. Ετσι, όταν θα ανακαλύψουν την σειρά γύρω στο Πάσχα, ετοιμαστείτε για γραφικότητες του στυλ "μια σπαρτιάτισσα κατακτά το Χολιγουντ" και "η ελληνιδα Σπυριδακη τοξεύει τις καρδιές στη σόουμπιζ". Γιαξ. Die already, will you?
